10 ταινίες για την κατάθλιψη που θα σας ευαισθητοποιήσουν

Η κατάθλιψη είναι μια από τις πιο επώδυνες καταστάσεις του ανθρώπινου ψυχισμού.  Μπορεί να προέρχεται από τραυματικά παιδικά χρόνια ή από μια πρόσφατη, τραυματική εμπειρία. Σε κάθε περίπτωση, πρόκειται για μια μάστιγα, η οποία δεν έχει εύκολη θεραπεία. Τα άτομα που την βιώνουν πολύ συχνά οδηγούνται σε αυτοκαταστροφικές τάσεις, που μπορούν να εξελιχθούν σε αυτοκτονικές.

Όλοι γνωρίζουμε αρκετά από τα συμπτώματα της κατάθλιψης, μιας και πρόκειται πλέον για συχνό φαινόμενο. Ο κινηματογράφος σίγουρα είναι ένα μέσο που έχει αγγίξει πολύ το θέμα, με πολλές ταινίες που ακολουθούν ήρωες με προβλήματα που δεν μπορούν να αποφύγουν. Κάποιοι από αυτούς τα καταφέρνουν στο τέλος, κάποιοι άλλοι όχι. Σε αυτή την λίστα θα δούμε ταινίες που έχουν να κάνουν με την κατάθλιψη και τα άτομα που την αντιμετωπίζουν. Οι περισσότερες ταινίες δεν δίνουν ευχάριστο τέλος, αντίθετα είναι πολύ απαισιόδοξες. Όλες όμως μπορούν να ευαισθητοποιήσουν τον θεατή, μέσα από τον ρεαλισμό των αντιξοοτήτων της κατάθλιψης.

 

«It’s A Wonderful Life» (1946)

Η παλιότερη ταινία της λίστας μας έχει, σπανίως, ευτυχισμένο τέλος. Ο ήρωας, Τζορτζ Μπέιλι (James Stewart) είναι ένας τίμιος άνθρωπος που σε μια δύσκολη στιγμή οδηγείται στα πρόθυρα της αυτοκτονίας. Σε όλη την ταινία υποβόσκει η κατάθλιψη του, μέσα από τις ατυχίες της ζωής του, όμως ένα σοβαρό οικονομικό πρόβλημα τον κάνει να υποκύψει. Για καλή του τύχη, όμως, ένας -κυριολεκτικός- άγγελος πέφτει από τον ουρανό για να του δείξει πως η ζωή του έχει νόημα. Και αυτό δείχνει η ταινία, πως όλοι χρειάζονται κάποιον για να τους βοηθήσει σε μια δύσκολη στιγμή και πως όλοι μπορούν να βρουν την ελπίδα.

 

«Girl, Interrupted» (1999)

Πού μπορείς να βρεις καλύτερο παράδειγμα κατάθλιψης πέρα από το περιβάλλον μιας ψυχιατρικής κλινικής; Παρότι αυτή η ταινία είναι γνωστή για την ερμηνεία της Angelina Jolie που της χάρισε Όσκαρ, κεντρική ηρωίδα είναι η πρωταγωνίστρια Winona Ryder. Μια καταθλιπτική προσωπικότητα, η οποία στο περιβάλλον των ’60s θεωρείται περισσότερο «αντικοινωνική». Η φιλία της, όμως, με την σοσιοπαθή Jolie της δίνει δεύτερη πνοή και της προσφέρει μια εναλλακτική και πιο ελεύθερη πραγματικότητα από αυτήν που καθορίζει το σύστημα για άτομα σαν και εκείνη.

 

«The Virgin Suicides» (1999)

Παρατηρώντας περισσότερο εξ αποστάσεως το ζήτημα, το ντεμπούτο της Sofia Coppola χρονογραφεί μια σειρά αυτοκτονιών που δεν εξηγούνται ποτέ. Ο λόγος για τέσσερις αδερφές, οι οποίες χάνουν τον εαυτό τους σταδιακά, όσο μια παρέα συνομηλίκων αγοριών παρακολουθεί, χωρίς να ξέρει τι να κάνει. Σύντομα μαθαίνουν, όμως, με άσχημο τρόπο τις συνέπειες ενός κλειστού υπερπροστατευτικού περιβάλλοντος. Στο τέλος η ταινία δεν δίνει απαντήσεις και, μαζί με τα αγόρια, ο θεατής παραμένει να αναρωτιέται το νόημα της ιστορίας των τεσσάρων κοριτσιών.

 

«The Royal Tenenbaums» (2001)

Σε αυτή την μαύρη κωμωδία που έκανε το Wes Anderson πραγματικά γνωστό, η κατάθλιψη είναι οικογενειακή υπόθεση. Στην ιστορία μας δεν παρουσιάζεται μόνο μια περίπτωση κατάθλιψης. Επιστρέφοντας μετά από αρκετά χρόνια στην οικογένειά του, ο πατέρας Royal (Gene Hackman) ανακαλύπτει πόσο λάθος είχε κάνει ως γονιός. Και τα τρία του παιδιά (Ben Stiller, Luke Willson, Gwyneth Paltrow) πάσχουν από χρόνια κατάθλιψη, την οποία την προκάλεσε ο ίδιος, εκμεταλλευόμενος τις ιδιοφυΐες τους όσο ήταν ακόμη παιδιά. Μέσα από νέο πρίσμα ο Royal προσπαθεί να διασώσει ό,τι μένει, αλλά και να μεταμελήσει για τα παλιά του λάθη.

«The Hours» (2002)

Σε αυτή την σπονδυλωτή ταινία ο συνδετικός κρίκος είναι το βιβλίο της Βιρτζίνια Γουλφ «Κυρία Νταλογουέι». Δύο από τις πρωταγωνίστριες (Julianne Moore, Meryl Streep) το διαβάζουν, ενώ η Nicole Kidman υποδύεται την ίδια την Γουλφ. Και οι τρεις γυναίκες βιώνουν κατάθλιψη στη ζωή τους, όπως επίσης και όλες έχουν άτομα που νοιάζονται δίπλα τους. Η ταινία, όμως, ρωτάει: είναι αρκετή η αγάπη των άλλων για να μας σώσει; Η απάντηση της ταινίας δεν αφήνει περιθώριο για πολλές ελπίδες.

 

«Little Miss Sunshine» (2006)

Μια ακόμη μαύρη κωμωδία στη λίστα μας, αυτή την φορά όμως πιο ρεαλιστική και προσγειωμένη. Εδώ μια ολόκληρη οικογένεια, σύσσωμη, ξεκινά ένα ταξίδι δρόμου για έναν διαγωνισμό ομορφιάς μικρών κοριτσιών. Βασικός παρατηρητής είναι η μικρή διαγωνιζόμενη (Abigail Breslin), η οποία είναι η «φωτεινή ηλιαχτίδα» της οικογένειας της, όπου κανείς δεν είναι ευτυχισμένος και όλοι κρύβουν την προσωπική του θλίψη, ψάχνοντας κάτι να ελπίσουν. Όμως στο τέλος της η ταινία είναι αισιόδοξη, μιας και όλοι μαζί δουλεύουν σαν οικογένεια για να παραδεχθούν την κατάστασή τους και, εν τέλει, να την αντιμετωπίσουν ενωμένοι.

 

«Revolutionary Road» (2008)

Σε μια ιστορία για ένα ζευγάρι της δεκαετίας του ’50 εμφανίζονται πολλές πτυχές των αποτυχημένων γάμων της εποχής. Ζώντας μια τυπικά ευτυχισμένη ζωή, το ζευγάρι Di Caprio και Winslet φαίνεται να κρατάει πολλά κομμάτια της καθημερινότητάς του κρυφά. Παρότι ο γάμος τους είναι πράγματι αποτυχημένος, σχεδόν καταθλιπτικός, και οι δύο με ψεύτικα χαμόγελα προσπαθούν να ξεγελάσουν ακόμη και τους εαυτούς τους. Με αυτόν τον τρόπο η ταινία ρωτάει τον θεατή, όσο λίγες: Τί συμβαίνει όταν είσαι με κάποιον που δεν αγαπάς πραγματικά;

 

«A Single Man» (2009)

Ένας ομοφυλόφιλος καθηγητής φιλολογίας (Colin Firth) χάνει σε δυστύχημα τον αγαπημένο του και αποφασίζει να αυτοκτονήσει. Εδώ, όμως, η κατάθλιψη του ήρωα φαίνεται από την απόλυτη λογική των αποφάσεών του,  των κινήσεων και της προετοιμασίας του. Εκεί όμως που η καλύτερή του φίλη (Julianne Moore) αποτυγχάνει να τον αποτρέψει, στο τέλος καταφέρνει να ξεγελάσει την κατάθλιψη του, βλέποντας την ζωντάνια ενός νεαρού φοιτητή του (Nicolas Hoult). Όπως και να ‘χει, όμως, η κατάληξη του ήρωα είναι μοιραία.

 

«Melancholia» (2011)

Όντας ο ίδιος χρόνια καταθλιπτικός, ο σκηνοθέτης Lars von Trier γύρισε αρκετές ταινίες για την κατάθλιψη. Εδώ, όμως, η τέχνη του κορυφώνεται. Την ημέρα του γάμου της, μια επιτυχημένη κοπέλα (Kirsten Dunst) καταρρέει και αφήνει την κατάθλιψη να κατασπαράξει κάθε προσωπείο που κρατούσε την  οικογένειά της ενωμένη. Παράλληλα, ένας πλανήτης πρόκειται να περάσει από την τροχιά της Γης. Όταν ξαφνικά, όμως, αρχίζουν να υπάρχουν πιθανότητες του πλανήτη να συγκρουστεί με την Γη και να την συνθλίψει, όλοι χάνουν την ψυχραιμία τους. Εκείνη όμως δεν βλέπει κάποια διαφορά σε σχέση με την υπόλοιπη ζωή της, μιας και για εκείνη όλα έχουν ήδη τελειώσει. Η επικείμενη καταστροφή, απλά, επιβεβαιώνει την θλίψη της.

 

«Two Days, One Night» (2014)

Μια ταινία σύγχρονη όσο λίγες. Μετά από μια άδεια διαρκείας λόγω νευρικού κλονισμού, η Sandra (Marion Cotillard) βρίσκεται στα πρόθυρα να χάσει και την δουλειά της. Όλα όμως κρέμονται από μια ψηφοφορία των συναδέλφων της, έναντι ενός μπόνους 1.000 ευρώ. Εδώ βλέπουμε ένα άτομο που προσπαθεί να αντιμετωπίσει την κατάθλιψη, όμως η σκληρή πραγματικότητα την εμποδίζει. Αλλά όσα άτομα και να έχει δίπλα της, η Sandra καλείται μόνη της να σωθεί εξίσου σε επαγγελματικό και προσωπικό επίπεδο. Στο τέλος μόνο η ίδια θα μπορέσει να σώσει ολοκληρωτικά τον εαυτό της, επειδή μόνο εκείνη είναι κυρία του εαυτού της.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *