Τα 8 χειρότερα sequels καλών ταινιών

Το να κάνεις καλή συνέχεια σε μια σειρά ταινιών είναι μεγάλη υπόθεση, όμως είναι συχνό φαινόμενο η αποτυχία αυτής της προσπάθειας. Σε αυτήν τη λίστα θα δούμε μερικά από τα πιο αναγνωρίσιμα παραδείγματα του κανόνα τα οποία όχι απλά δεν στάθηκαν αντάξια των προσδοκιών, αλλά μάλιστα κατάφεραν να αμαυρώσουν το όνομα της ταινίας σε ανεπανόρθωτο βαθμό. Αντί για εικόνες, παρακάτω θα δείτε σε βίντεο τους λόγους που η κάθε ταινία βρίσκεται σε αυτή τη λίστα.

«The Godfather: Part III» (1990)

Μετά από το επικό «Apocalypse Now» η καριέρα του Francis Ford Coppola φάνηκε να καταρρέει. Έτσι αποφάσισε να επιστρέψει στο franchise που τον έκανε γνωστό, όμως το αποτέλεσμα ήταν σχεδόν δραματικό. Όχι τόσο επειδή η ταινία είναι κακή, αλλά κυρίως γιατί δεν έχει κάποια ουσία και δεν μπορεί να προσφέρει κάτι καινούργιο στη σειρά, πέρα ίσως από μια κακή ερμηνεία της Sofia Coppola που είμαστε τυχεροί που μετά έγινε – καλή – σκηνοθέτης. Η ιστορία του Μάικλ Κορλεόνε φάνηκε να τελειώνει με την δεύτερη ταινία, οπότε το πράγμα έπρεπε να έχει μείνει εκεί.

«Batman & Robin» (1997)

Πολύ πριν την εποχή του Christopher Nolan, στα χέρια του Joel Schumacher βρισκόταν η κινηματογραφική μοίρα του Σκοτεινού Ιππότη. Παρότι προηγήθηκε το μέτριο «Batman Forever», η συνέχεια του δύο χρόνια μετά έβαλε το franchise για τα καλά στον πάγο. Ο ίδιος ο σκηνοθέτης έπειτα από χρόνια ζήτησε δημόσια συγγνώμη για την αποτυχία της ταινίας, καθώς ο ίδιος πίστευε πως αυτό ήταν που ήθελαν οι φανς: μια ταινία με παιδιάστικο χιούμορ, ατάκες και υπερβολικούς χαρακτήρες. Δεν θα είχε άδικο αν η ταινία γυριζόταν το ’60, τότε όμως πιο πολύ σαν παρωδία ταινίας φάνηκε παρά σαν ένα ευπρεπές έργο.

«Star Wars Episode II: Attack of the Clones» (2002)

Πολλοί πιστεύουν πως τα prequel των ταινιών Star Wars είναι ό,τι χειρότερο συνέβη στο σινεμά. Αν και ο χαρακτηρισμός αυτός είναι υπερβολικός, οι ίδιες οι ταινίες δεν μπορούν παρά να διαψεύσουν σχεδόν κάθε καλή πρόθεση υπεράσπισης. Κυρίαρχο παράδειγμα το πρώτο sequel των prequels, το οποίο ήταν υπερβολικά μεγάλο σε διάρκεια και πραγματικά κακογραμμένο. Όσο κι αν κατηγορείται ο Jar-Jar Bings για την καταστροφή, σε αυτή την ταινία όλη την δουλειά φαίνεται να την κάνει ο ίδιος ο πρωταγωνιστής της Hayden Christensen, που φαίνεται πιο ξύλινος  και από τον James του «Twin Peaks».

«The Matrix Revolutions» (2003)

Όταν πρωτοβγήκε, το «Matrix» αναγνωρίστηκε κατευθείαν σε ταινία-φαινόμενο. Μέσα όμως στα επόμενα χρόνια, οι ίδιοι οι δημιουργοί του κατέστρεψαν το franchise που δημιούργησαν χωρίς πολύ κόπο και με αρκετά εκατομμύρια δολάρια, δίνοντας ένα υπερπολύπλοκο και ανόητο τέλος στην αγαπημένη σειρά. Ακόμη και αν βγήκαν κερδισμένοι οικονομικά, οι – πλέον transgender – αδερφοί Wachowski δεν μπόρεσαν να κερδίσουν πάλι την εμπιστοσύνη του κοινού, οπότε κάθε τους προσπάθεια για ανάκαμψη της καριέρας τους μέχρι στιγμής έχει αποτύχει.

«Indiana Jones and the Kingdom of the Crystal Scull» (2007)

Όπως και με τα «Star Wars», έτσι και οι ταινίες «Indiana Jones» μεγάλωσαν γενιές παιδιών τα τελευταία τριάντα χρόνια. Δεν είναι κακό το γεγονός πως οι δημιουργοί τους αποφάσισαν να επιστρέψουν σε αυτές τις ιστορίες μετά από είκοσι χρόνια, όμως το γεγονός πως οι προσπάθειες αυτές απέτυχαν να ικανοποιήσουν το κοινό δείχνουν το χάσμα του κάποτε με το τώρα. Έτσι και με το εν λόγω έργο, το οποίο προσπάθησε κατά πολύ να γίνει μοντέρνο και απέτυχε, ενώ απλά θα μπορούσε να κρατήσει την συνταγή που δούλεψε την δεκαετία του ’80, αφού ακόμη δουλεύει, και όχι να προσθέσει έναν ανούσιο Shia La Beuf και μια ανόητη ιστορία εξωγήινων. Πέρα από αυτό, κανείς δε θέλει να δει τον παιδικό του ήρωα να βαριέται που ζει, όπως ήταν εδώ ο αγαπημένος μας ήρωας. Λέτε ο Spielberg  έμαθε το μάθημα του και να ανακοίνωσε την επόμενη ταινία της σειράς με σκοπό να μας αποζημιώσει; Θα δείξει.

«Pirates of the Caribbean: On Stranger Tides» (2011)

Η πρώτη ταινία έγινε αγαπημένη για το κοινό, οι επόμενες της τριλογίας ούτε που ενθουσίασαν. Και όμως, μια τέταρτη ταινία έκανε την εμφάνιση της, απαγκιστρωμένη από την ιστορία των προηγούμενων και απέδειξε πόσο ανούσιο μπορεί να είναι ένα sequel. Η απουσία πρωτότυπων ιδεών και μια ακόμη επανάληψη της ρουτίνας του Τζακ Σπάροου (μαζί με την συνολική κάθοδο του Johnny Depp) έπαιξαν μεγάλο ρόλο στο να μην κερδίσει η ταινία τους κριτικούς, και ας έγινε κατευθείαν μια από τις πιο εμπορικές ταινίες όλων των εποχών.

«Sin City: A Dame to Kill for» (2014)

Το νέο-νουάρ πείραμα του Robert Rodrigues παρέα με τον Frank Miller για μια ακόμη μεταφορά κόμικ του τελευταίου φάνηκε να αποδίδει την πρώτη φορά, όταν όμως μετά από εννέα χρόνια επέστρεψαν για να επαναλάβουν το πείραμα και να δώσουν περισσότερες ιστορίες από την Αμαρτωλή Πόλη η προσπάθεια τους κατέληξε στο μηδέν. Λίγο η κακή υποκριτική, λίγο οι πολλές υπερβολές, λίγο η σκουριασμένη τεχνική, η ταινία κατόρθωσε να απογοητεύσει κυρίως γιατί βασίστηκε σε νέες ιστορίες του Miller – η εικόνα του οποίου είναι αποκαρδιωτική τα τελευταία χρόνια – και όχι στα παλιά και καλά κόμικς της σειράς.

«Independence Day: Resurgence» (2016)

Αν σας λέγαμε πως ετοιμάζεται συνέχεια του «Independence Day» και απουσιάζει ο Will Smith θα πηγαίνατε να το δείτε; Μάλλον όχι, όπως έκανε και ο περισσότερος κόσμος. Πέρα αυτού, όμως, η ταινία δεν φάνηκε να ικανοποιεί και όσους άλλους την είδανε, καθώς η δράση της, το σενάριο και οι ερμηνείες δεν μπόρεσαν να πείσουν κανέναν. Ακόμη και αν δεν περιμένατε πολλά από την ταινία, είναι λυπηρό να αποτελεί την συνέχεια μιας τόσο σημαντικής ταινίας στον τομέα της καταστροφής και ένα κομμάτι μνήμης των περασμένων ‘90s.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *