8 εξαιρετικές ταινίες των τελευταίων χρόνων που πέρασαν απαρατήρητες

Είναι λογικό στον κόσμο του σινεμά να μην είναι όλοι κερδισμένοι. Κάποιες ταινίες παίρνουν τα λεφτά και φεύγουν, κάποιες άλλες παίρνουν την αγάπη κοινού και κριτικών και φεύγουν, ενώ κάποιες άλλες απλά μένουν με τα αποφάγια. Αυτή η λίστα βρίσκεται εδώ για να αναφέρει μερικές από αυτές τις ταινίες που οι περισσότεροι τις προσπέρασαν όταν ήταν στις αίθουσες, κατά πάσα πιθανότητα για να δουν το πιο πρόσφατο blockbuster ή την πιο πρόσφατη πολυβραβευμένη ταινία. Αυτή η λίστα μπορεί να μην δικαιώσει αυτές τις ταινίες, αλλά αν τις δείτε μπορεί και να τις δικαιώσετε εσείς.

8. Moon (Duncan Jones, 2009)

Η μοναδική ταινία επιστημονικής φαντασίας στη λίστα μας, σίγουρα όμως μια από τις πιο πρωτότυπες κι ενδιαφέρουσες της τελευταίας δεκαπενταετίας. Εκεί που ταινίες όπως το Inception στέφονται αριστουργήματα μέσα από την τόσο ξέφρενη τους σπιρτάδα, το «Moon» είναι κάπως πιο αργό για τα γούστα του κόσμου. Έχοντας τον Sam Rockwell στο one-man show που του αξίζει (και ας είναι μέσα σε μικρότερο ρόλο και ο Kevin Spacey), η ταινία ακολουθεί έναν απομονωμένο αστροναύτη που έχει ένα συμβόλαιο για κάμποσα χρόνια στο φεγγάρι, μέχρι που ξαφνικά ανακαλύπτει μια αλήθεια που μπορεί να τον σοκάρει. Την ταινία την σκηνοθέτησε ο γιός του μεγάλου εκλιπόντος David Bowie, Duncan Jones, που πιο πρόσφατα γύρισε το «Warcraft». Προσωπικά πιστεύω πως γι’ αυτή την ταινία αξίζει να συγκρατήσουμε το όνομα του.

7. The Place Beyond the Pines (Derek Cianfrance, 2012)

The Place Beyond the Pines Derek Cianfrance, 2012

Σε αυτή την περίπτωση έχουμε να κάνουμε με λάθος μάρκετινγκ. Η ταινία ξεκίνησε να προβάλλεται σαν ένα νέο «Drive» και όλοι περίμεναν τον Ryan Gosling για πρωταγωνιστή, όμως στην ουσία της η ταινία είναι ένα έπος για την οικογενειακή κληρονομιά και για το πόσο είναι δέσμιος κανείς στις επιλογές των γονιών του. Έχει μια δόση από ταινία ληστειών, αστυνομική ταινία διαφθοράς αλλά περισσότερο κοινωνικό δράμα θα το χαρακτήριζε κανείς. Συμπρωταγωνιστούν μεταξύ άλλων οι Bradley Cooper, Eva Mentes, Ben Mandelsohn και Dane DeHaan, όλοι στα καλύτερα τους. Μην περιμένετε ένα νέο «Drive», αλλά μια ταινία που θα προβληματίσει.

6. Tinker Tailor Soldier Spy (Thomas Alfredson, 2011)

Tinker Tailor Soldier Spy Thomas Alfredson, 2011

Βασισμένο σε βιβλίο του John LeCarre, αυτό το μικρό διαμάντι είναι από τις πιο έξυπνες κατασκοπικές ταινίες όλων των εποχών. Πρωταγωνιστεί ο Gary Oldman στο ρόλο ενός κατασκόπου που προσπαθεί, στην δεκαετία του ’60, να ξεσκεπάσει έναν Σοβιετικό κατάσκοπο μέσα στην βρετανική υπηρεσία πληροφοριών. Με μεγάλο καστ αλλά χωρίς δράση, η ταινία ασφαλώς και ξεχάστηκε όταν βρέθηκε απέναντι από νέες ταινίες Mission Impossible και James Bond, ταινίες σίγουρα πιο εύπεπτες για το κοινό από αυτό το περίπλοκο κυνήγι γάτας ποντικού. Κι ας βρέθηκε υποψήφια για 3 Όσκαρ, μεταξύ των οποίων και για την υπέροχη ερμηνεία του Gary Oldman. Και αν δεν σας έπεισαν αυτά, τότε θα εκπλαγείτε όταν δείτε τα υπόλοιπα ονόματα του επιτελείου των ηθοποιών: Colin Firth, Tom Hardy, Benedict Cumberbatch, Mark Strong και μαζί τους αρκετοί άλλοι. Αν έχετε βαρεθεί τις περιπέτειες του James Bond με την εξαντλητική τους δράση, τότε αυτή είναι μια ταινία για εσάς.

5. Out of the Furnace (Scott Cooper, 2013)

Out of the Furnace Scott Cooper, 2013

Άλλη μια οικογενειακή ιστορία, με πρωταγωνιστές δύο αδέρφια που η ζωή τους είναι στα όρια της καταστροφής. Από την μια ο Christian Bale, που καταστρέφει την ζωή του με ένα μοιραίο λάθος, από την άλλη ο Casey Affleck, που η ζωή του μετά τον πόλεμο φαντάζει ένα αδιέξοδο. Και οι δύο φτάνουν στα άκρα, για δικούς τους λόγους. Γενικά δεν τρέφω θετικά συναισθήματα για τον Casey Affleck, όμως πιστεύω πως ως ηθοποιός κατάφερε να με εκπλήξει σε αυτή την ταινία. Και δεν είναι ο μόνος εξαιρετικός του καστ: η Zoe Saldana, ο Forest Whitaker, ο Woody Harrelson, ο Willem Daffoe. Και προφανώς ο Christian Bale. Όλοι τους δίνουν τον καλύτερο τους εαυτό σε μια ταινία γεμάτη συναίσθημα, πολύ καταθλιπτική όμως για αρκετούς. Είναι όμως μια ταινία που μπορεί να μας πείσει, τουλάχιστον μέσα από τις ερμηνείες της.

4. Inherent Vice (Paul Thomas Anderson, 2014)

Inherent Vice Paul Thomas Anderson, 2014

Θα παραδεχθώ κάτι: απ’ όλες τις ταινίες της λίστας, αυτή είναι που θα πρότεινα με μεγαλύτερη δυσκολία. Δεν είναι κακή ταινία, γι’ αυτό και εξασφαλίζει αυτή την θέση στη λίστα μας. Το ελάττωμα της είναι έμφυτο, όμως, και αυτό είναι πως φτιάχτηκε για να μας μπερδέψει. Στην ουσία, ακολουθούμε έναν μπαφιάρη ιδιωτικό ντετέκτιβ στα τέλη της δεκαετίας του ’60, ο οποίος προσπαθεί να λύσει μερικές διαφορετικές – ή ίδιες – υποθέσεις και (γιατί όχι;) να επανενωθεί με την πρώην του. Όλα αυτά δίνουν την συνταγή ενός νέο-νουάρ όμως, αλίμονο, τα πράγματα είναι πραγματικά πολύπλοκα όταν μιλάμε για μεταφορά έργου του Thomas Pynchon, που τα έργα του κερδίζουν συνεχώς τους κριτικούς και ταυτόχρονα τους μπερδεύουν με τις θεωρίες συνομωσίας, την παράνοια  και τους άπειρους χαρακτήρες τους. Το «Inherent Vice» δεν αποτελεί εξαίρεση στον κανόνα, κουράζοντας όμως τον θεατή που περίμενε κάτι στο στυλ του «Big Lebwski». Αν, όμως, δώσει κανείς μια δεύτερη ευκαιρία στο έργο ή απλά δεν προσπαθήσει να καταλάβει την πλοκή, τότε ίσως να εκτιμήσει το έργο περισσότερο και να θεωρήσει πως άξιζε ο κόπος του. Ίσως το νόημα της ταινίας είναι απλά να ακολουθήσεις τον ήρωα που δεν καταλαβαίνει τίποτα αλλά πάντα στο τέλος βρίσκει άκρη. Μαζί του και ο θεατής.

3. The Hunt (Thomas Vinterberg, 2012)

The Hunt Thomas Vinterberg, 2012

Σ’ ένα μικρό χωρίο στη Δανία ενα κοριτσάκι κατηγορεί, μ’ ένα «αθώο» ψέμα, τον δάσκαλο του πως το κακοποίησε σεξουαλικά και αυτός προσπαθεί να αποδείξει την αθωότητα του. Είναι εύκολο να συνοψίσεις την ταινία σε μια τόσο μικρή πρόταση, αλλά ταυτόχρονα και άδικο. Ένα από τα πιο σκληρά έργα που έχουμε δει τελευταία, όχι τόσο λόγω της βίας αλλά εξαιτίας της αδικίας που βιώνουμε μαζί με τον πρωταγωνιστή, μέχρι ακόμη και μετά τους τίτλους τέλους. Ο Vinterberg δουλεύει εξαιρετικά πίσω από την κάμερα, όμως η παράσταση ανήκει στον Mads Mikkelsen, τον πρωταγωνιστή του έργου που, ενώ συνήθως κάνει για χάρη του Χόλυγουντ κακούς (βλέπε «Casino Royale», «Hannibal»), αλλά εδώ κάνει έναν χαρακτήρα με τον οποίο μπορείς εύκολα να ταυτιστείς και να συμπονέσεις. Η ταινία είχε την ατυχία κονταροχτυπηθεί στα Όσκαρ με την «Τέλεια Ομορφιά» του Sorrentino στην κατηγορία της Ξενόγλωσσης Ταινίας, όμως αυτό δεν την κάνει να χάνει και στο ελάχιστο την αξία της.

2.  25th Hour (Spike Lee, 2006)

25th Hour Spike Lee, 2006

Μια από τις λίγες ταινίες του σκηνοθέτη που, αν και πολιτικοποιημένη, ξεφεύγει από τα όρια των έγχρωμων γκέτο και ιδεών και καταπιάνεται με την Αμερική του σήμερα. Πρωταγωνιστεί ο υποτιμημένος Edward Norton στο ρόλο ενός άνδρα που έχει καταδικαστεί σε επτά χρόνων φυλάκιση και περνάει στην γειτονιά του το τελευταίο 24ωρο προτού μπει μέσα, μαζί με τους φίλους, τον πατέρα και την ερωμένη του. Εδώ μιλάμε, όλως παραδόξως στη λίστα, για μια ταινία που όλοι θα περίμεναν, βλέποντας την, να είναι πανσίγνωστη και να έχει φτάσει ως και τα Όσκαρ, όμως τίποτε απ’ τα δύο δεν έγινε. Ίσως επειδή ένας σκηνοθέτης σαν τον Spike Lee, ριζοσπάστης και άκρως πολιτικοποιημένος, είναι κάτι σαν κόκκινο πανί για το mainstream κοινό; Δεν ξέρω. Για την ιστορία, η ταινία βασίζεται σε μυθιστόρημα του David Beniof (showrunner του «Game of Thrones»), ο οποίος έχει δουλέψει και στο σενάριο.

1. Inside Llewyn Davies (Αδερφοί Coen, 2013)

Inside Llewyn Davies Αδερφοί Coen, 2013 εξαιρετικές ταινίες

Δεν μπορώ να καταλάβω πραγματικά τι πήγε στραβά με αυτή την ταινία και δεν βρήκε το κοινό της. Και βραβείο στις Κάννες πήρε (το Μεγάλο Βραβείο, κιόλας), και υποψήφιο σε Χρυσές Σφαίρες και Όσκαρ βρέθηκε (αλλά με μικρό αριθμό υποψηφιοτήτων σε τεχνικές κατηγορίες), όμως λίγοι πήγαν να το δούνε, πόσο μάλλον να ενδιαφερθούν να το ψάξουν. Μπορεί να φταίει ο τίτλος, με αυτό το κάπως περίεργο και δύσκολο όνομα, ή ακόμη και το γεγονός πως φάνηκε να σπρώχνεται περισσότερο σαν μουσική κωμωδία, ενώ η ταινία είναι δράμα με κεντρικό χαρακτήρα έναν μουσικό. Η μεγαλύτερη διάκριση της ταινίας μέχρι στιγμής είναι η τοποθέτηση της στη λίστα των 100 καλύτερων ταινιών της νέας χιλιετίας, στην ενδέκατη θέση κιόλας. Η ταινία έχει κατά καιρούς κωμικό χαρακτήρα, το χιούμορ της όμως είναι κυνικό και πικρό. Έχει σίγουρα τις μουσικές της στιγμές, οι οποίες δεν είναι ποτέ απλώς ένα μουσικό πανδαιμόνιο αλλά, αντίθετα, προωθούν την κεντρική ιστορία και, ειδικότερα μέσα από την ερμηνεία του Oscar Isaak, μας μαρτυρούν κάθε πτυχή της ψυχοσύνθεση ενός χαρακτήρα που εκ πρώτης όψης φαίνεται μαλάκας αντιπαθής, όμως αν τον γνωρίσουμε καλύτερα μπορεί έστω να τον δικαιολογήσουμε. Τι άλλο μπορεί να πει κανείς; Μια από τις καλύτερες ταινίες του σκηνοθετικού διδύμου και, σίγουρα, μια από τις πιο βαθιές τους.

Διαφωνείς κάπου ή ξέχασα κάτι; Άφησε το σχόλιο σου!

Μοιραστείτε το: