8 εξαιρετικά θρίλερ που δεν έχεις δει (Μέρος Α’)

Όπως πρέπει όλοι να έχουν υπόψη, ένα καλό θρίλερ δεν είναι απαραίτητα ταινία τρόμου. Μπορεί να είναι και μια αστυνομική ταινία ή ακόμη και μια πιο εγκεφαλική εμπειρία, σαν το «Se7en» για την μια εκδοχή και το «Fight Club» για την άλλη. Δυστυχώς, όμως, σε αυτό το είδος οι ταινίες είναι τόσες πολλές που δεν μπορείς ποτέ να είσαι βέβαιος για την ποιότητα. Απόδειξη του κανόνα αποτελούν κατά κανόνα κυρίως τα διάφορα franchises που αποσκοπούν σε κέρδη και όχι σε αληθινή αγωνία (βλέπε «Saw», «Final Destination»). Για κάθε κερδοφόρα πατάτα, όμως, υπάρχουν και δεκαπέντε άγνωστα διαμάντια. Σε αυτή την λίστα θα δούμε μερικά από αυτά τα θρίλερ που, ακόμη και αν δεν είναι ευρέως γνωστά, έχουν κερδίσει τις εντυπώσεις και αξίζουν τον χρόνο σας.

Το κάθε έργο επιλέχθηκε βάσει της βαθμολογίας του στην πλατφόρμα του IMDb, σε συνδυασμό με τον αριθμό βαθμολογιών του. Δείτε παρακάτω μερικά θρίλερ που πιθανότατα δεν έχετε δει, από την δεκαετία του ’60 μέχρι και του ’80.

 

«Repulsion» (Roman Polanski, 1965)

Η πρώτη αγγλόφωνη ταινία του Πολωνού σκηνοθέτη παραμένει και μια από τις καλύτερές του. Η Catherine Deneuve υποδύεται μια μανικουρίστα, όταν όμως μετακομίζει μαζί με την αδερφή της κάποια τραύματα του παρελθόντος ξυπνάνε κι έρχονται να την στοιχειώσουν. Αυτή ήταν η πρώτη ταινία μιας άτυπης τριλογίας του σκηνοθέτη με θέμα την παράνοια, με τα «Rosemary’s Baby» και «Tenant» να το ακολουθούν. Όσοι το ανακαλύψουν τώρα μάλλον θα δουν μια τρομακτική ιστορία, με μόνη αντίστοιχη ταινία το «Black Swan», ίσως όμως πολύ πιο παρανοϊκή, ενώ επίσης θα θαυμάσουν μια εξαιρετική Catherine Deneuve σε έναν από τους ρόλους που την καθιέρωσαν στο σινεμά του ’60.

«Point Blank» (John Boorman, 1967)

Μια από τις λιγότερο τρομακτικές ταινίες στη λίστα, σίγουρα όμως μια από τις πιο αγωνιώδεις. Βασισμένο εν μέρει στο «The Hunter» του Richard Sark (ψευδώνυμο του Donald E. Westlake), η ταινία ακολουθεί τον εγκληματία Walker, τον οποίο πυροβολούν η γυναίκα του με τον καλύτερο του φίλο έπειτα από μια ληστεία για να του κλέψουν τα χρήματα. Αφότου αναρρώνει, όμως, επιστρέφει για εκδίκηση και, πιο πολύ απ’ όλα, για τα χαμένα του χρήματα. Αυτή είναι μια πιο μοντέρνα αποτύπωση του film noir για πολλούς, πάνω απ’ όλα όμως είναι μια ταινία γεμάτη σασπένς και χωρίς περιττή δράση. Στους κεντρικούς ρόλους έχουμε τους Lee Marvin και Angie Dickinson, δύο από τους δημοφιλέστερους ηθοποιούς της εποχής. Αν σας θυμίζει κάτι η υπόθεση δεν κάνετε λάθος: το «Payback»του Brian Helgeland με τον Mel Gibson πρωταγωνιστή είναι μεταφορά του ίδιου βιβλίου.

«Don’t Look Now» (Nicolas Roeg, 1973)

Ένα νεαρό ζευγάρι (Donald Sutherland και Julie Christie) μετακομίζει στην Βενετία, προσπαθώντας να ξεκινήσει μια νέα ζωή μετά τον άδικο πνιγμό της μικρής τους κόρης. Όμως στη διαμονή τους συναντούν δύο ηλικιωμένες γυναίκες με μεταφυσικές ικανότητες, που τους μεταφέρουν από την κόρη τους ένα μήνυμα: πως κινδυνεύουν. Η ταινία σύντομα βυθίζεται στο μυστήριο, προσπαθώντας να καλύψει τα κενά ενός δράματος για την απώλεια, το οποίο όμως ακροβατεί ανάμεσα στην ιστορία φαντασμάτων και το θρίλερ μυστηρίου. Η ταινία δεν έχει να προσφέρει τίποτα λιγότερο από μια αξέχαστη εμπειρία, έχοντας δύο πραγματικά αξιομνημόνευτες σκηνές: την πιο ρεαλιστική ερωτική σκηνή που είδαμε ποτέ (και πολλοί πιστεύουν πως είναι αληθινή), και την τελική ανατροπή, η οποία έρχεται εντελώς απ’ το πουθενά και βάζει όλα τα κομμάτια στην θέση τους, μένοντας αξέχαστη και χωρίς να παύει να στοιχειώνει.

«Night Moves» (Arthur Penn, 1975)

Εκ πρώτης όψεως, η ταινία του Penn είναι μια κλασική ιστορία ντετέκτιβ, όπου ο ήρωας Harry Moseby (Gene Hackman) αναλαμβάνει να βρει ένα κορίτσι που το έσκασε. Ευτυχώς όμως η ταινία εγκαταλείπει σύντομα αυτό το μονοπάτι. Σε αντίθεση με τα περισσότερα έργα του είδους, το συγκεκριμένο δεν σου δίνει τίποτα στο πιάτο. Αντίθετα, η υπόθεση ξετυλίγεται χωρίς να δίνει απαντήσεις. Κάθε πληροφορία που έρχεται είναι αναξιόπιστη, κάθε χαρακτήρας ύποπτος. Ο σεναριογράφος Alan Sharp μας βάζει στην θέση του Harry, χαμένους στη μέση της αβύσσου. Πολλοί λένε πως η ταινία αποτελεί απόηχο της μετά-Watergate εποχής, μιας περιόδου αβεβαιότητας και χωρίς πάτημα ελπίδας για κανέναν. Με τον Gene Hackman σε έναν από τους καλύτερους ρόλους του, το «Night Moves» είναι ένα πραγματικά χαμένο διαμάντι και το πιο άγνωστο έργο στη λίστα μας.

«The American Friend» (Wim Weders, 1977)

Τα έργα της Patricia Highsmith με τον απατεώνα Tom Ripley κέρδισαν την εκτίμηση του κοινού κυρίως μέσω του κινηματογράφου. Πολλοί γνωστοί ηθοποιοί ανέλαβαν με επιτυχία των ρόλο, μεταξύ των οποίων ο Alen Delon , ο Mat Damon και ο John Malkovich. Η καλύτερη όμως εκδοχή του χαρακτήρα υπάρχει σε μια λιγότερο δημοφιλή ταινία, με τον Dennis Hopper στον ομώνυμο ρόλο. Αυτή τη φορά, ο Ripley προτείνει σ’ έναν μαφιόζο που ψάχνει για εκτελεστή έναν καρκινοπαθή συντηρητή έργων τέχνης (Bruno Ganz). Όμως τα πράγματα περιπλέκονται όταν οι αντίπαλοι γκάνγκστερς αρχίσουν να κυνηγάνε τον άνδρα, ενώ ο ίδιος ο Ripley αρχίσει να δένεται με τον άρρωστο άνδρα. Η ταινία δανείζεται την ίδια πλοκή με το «Ripley’s Game» με τον Malkovich, αυτή όμως η εκδοχή υπερτερεί λόγω του σκηνοθετικού ύφους του σκηνοθέτη και την χημεία των δύο ταλαντούχων πρωταγωνιστών, με τον Hopper να μας χαρίζει μια κάπως πιο ανθρώπινη εκδοχή ενός μεγάλου κινηματογραφικού μισάνθρωπου.

«Blow Out» (Brian DePalma, 1981)

Ένα πολιτικό θρίλερ συνωμοσίας ακόμη; Ήταν στην μόδα, τι να κάνουμε. Όμως ο DePalma, λίγο πριν τον «Σημαδεμένο», έκατσε και δημιούργησε μια ταινία αγωνίας, στα βήματα του «Blow-Up» και του «Conversation». Αυτή τη φορά, πρωταγωνιστής είναι ο ηχολήπτης John Travolta (πριν χαθεί στην αφάνεια), ο οποίος ηχογραφεί ένα αυτοκινητιστικό δυστύχημα που δεν είναι όπως φαίνεται. Με εμφανείς επιρροές από τον Hitchcock, η ταινία παίζει με όσα ξέρουμε και όσα θα ανακαλύψουμε, δίνοντας μας το περιθώριο να ανακαλύψουμε μαζί με τον ήρωα την αλήθεια. Η ένταση είναι συνεχής και στο τέλος καθηλώνει, οδηγώντας σ’ ένα μελαγχολικό και τραγικά ειρωνικό φινάλε.

«Videodrome» (David Cronenberg, 1983)

Ο Καναδός σκηνοθέτης είναι γνωστότερος για ταινίες του σαν το «Fly» ή το «A History of Violence», όμως η ταινία που τον καθιέρωσε σε πολλούς φανς του ήταν αυτό το μικρό διαμαντάκι. Δανεισμένος στοιχεία από την επιστημονική φαντασία, εδώ ο Cronenberg δημιουργεί ένα πραγματικά περίεργο φιλμ. Πρωταγωνιστεί ο James Woods στον ρόλο ενός τηλεοπτικού μετόχου που η ζωή του αλλάζει μετά την ανακάλυψη μιας κασέτας βασανιστηρίων. Βλέποντας κάτι που μπορεί να πουλήσει, βυθίζεται και ο ίδιος σε βίαιες σεξουαλικές ορμές, οι οποίες τον οδηγούν στην παράνοια. Σε σημεία η ταινία φαίνεται να παίζει πραγματικά με το μυαλό μας, χωρίς να δίνει σαφείς εξηγήσεις για όσα συμβαίνουν. Υπάρχουν πολλά έντονα στοιχεία body horror, όπου όλη η φρίκη συμβαίνει στο ανθρώπινο σώμα και μπερδεύει ορμές και πόνο. Αν θέλετε να δείτε έναν άνθρωπο να βγάζει από μια τρύπα στο στομάχι του ένα πιστόλι, αυτή είναι η κατάλληλη ταινία.

«Manhunter» (Michael Mann, 1986)

Πολλοί δεν το γνωρίζουν, όμως αυτή ήταν η πρώτη περιπέτεια με τον μεγάλο κακό Hannibal Lecter. Βασισμένο στο βιβλίο «Red Dragon», αργότερα απέκτησε και εκδοχή με τους Antony Hopkins και Edward Norton έχοντας τον επίσημο του τίτλο. Αυτή η ταινία όμως είναι κλάσεις ανώτερη από την μετά-«Silence of the Lambs» εκδοχή του Hopkins, μιας και δεν υπάρχει για να εκμεταλλευτεί τον δημοφιλή ρόλο. Αντίθετα, το έργο αυτό επικεντρώνεται στον πρώην πράκτορα Will Graham (William Petersen), ο οποίος επιστρέφει στην ενεργό δράση για να ανακαλύψει έναν κατά συρροή δολοφόνο ολόκληρων οικογενειών. Στην πορεία ζητάει τον βοήθεια την παλιάς του νέμεσης, του Hannibal «Lector» (επιτηδευμένος ο αναγραμματισμός), ο οποίος όμως περισσότερα προβλήματα δημιουργεί παρά λύνει.

Η ταινία αυτή ακολουθεί μια λιγότερο πιστή απόδοση στο έργο του Harris, διατηρώντας όμως τα δυνατότερα στοιχεία του έργου και προσθέτοντας πολλές όμορφες κινηματογραφικές στιγμές, άλλοτε μέσω της μουσικής και άλλοτε μέσω της πανέμορφης φωτογραφίας. Πολύ δυνατοί είναι και οι ηθοποιοί, με τον Brian Cox σαν έναν λιγότερο creepy αλλά αρκετά ενδιαφέροντα Hannibal, τον Petersen σε φόρμα (πριν το «»CSI»), καθώς και τον Tom Noonan στο ρόλο του ψυχοπαθή δολοφόνου, αρκετά απειλητικού για τον ρόλο, αλλά και την κάμερα του τρομερού Mann στα καλύτερα της, πριν όμως ο σκηνοθέτης κερδίσει την αξία του με ταινίας σαν το «Last of the Mochocans» και το «Heat».

 

Ψάχνεις κι άλλα θρίλερ; Δες την συνέχεια αυτής της λίστας εδώ!