8 εξαιρετικά θρίλερ που δεν έχεις δει (Μέρος Β’)

Πρόσφατα δημοσιεύσαμε άλλη μια λίστα με αγαπημένα, άγνωστα θρίλερ. Οι ταινίες που βάλαμε άγγιζαν κάθε θεματική, από την ταινία τρόμου ως και την αστυνομικού μυστηρίου. Όπως και να ‘χει, επειδή καταλήξαμε να βρίσκουμε πάρα πολλές ταινίες που ο κόσμος γενικά δεν γνωρίζει, είδαμε πως υπήρχε μεγάλη ανάγκη και για μια δεύτερη λίστα. Επομένως, ενώ στην πρώτη λίστα είδαμε ταινίες από την δεκαετία του ’60 ως τα τέλη του ’80, εδώ θα δούμε ταινίες απ’ το ’90 μέχρι και σήμερα. Μιας και το είδος έγινε αρκετά δημοφιλές παγκοσμίως απ’ το ’80 και μετά, οι περισσότερες απ’ τις ταινίες δεν είναι εξ Αμερικής. Η ποιότητα τους όμως είναι αναμφισβήτητη.

 

Jacob’s Ladder (Adrian Lyne, 1990)

Μετά το “Fatal Attraction” που τον έφερε πολύ κοντά στα Όσκαρ, ο Adrian Lyne δημιούργησε ένα αριστούργημα. Και ναι, αυτή η μεγάλη κουβέντα είναι η καλύτερη που μπορεί να προσδιορίσει μια τόσο ζωντανή εμπειρία. Ακολουθούμε τον βετεράνο του Βιετνάμ Tim Robbins, ο οποίος αρχίζει να έχει παραισθήσεις, τις οποίες δυσκολεύεται να ξεχωρίσει από την πραγματικότητα. Το ίδιο όμως συμβαίνει και με τον θεατή, καθώς το έργο είναι τόσο ζωντανό που μπορεί να τον μπερδέψει. Η ερμηνεία του Robbins είναι η καλύτερη του, και ας λένε όλοι για το “Shawshank Redemption”. Όμως το έργο επιφέρει και ένα από τα πιο μπερδεμένα τέλη όλων των εποχών, ένα που θα σας στοιχειώνει για πάντα.

Audition (Takashi Miike, 1999)

Ένας χήρος επιχειρηματίας επιχειρεί να ξαναφτιάξει την ζωή του, όμως βρίσκει έναν πραγματικά ανορθόδοξο τρόπο: κάνει κάστινγκ με την βοήθεια ενός παραγωγού-φίλου του. Και εκεί γνωρίζει την τέλεια γυναίκα, με την οποία και προσπαθεί να συνάψει σχέση. Για να είναι στη λίστα μας, όμως, τα πράγματα δεν πάνε καλά… Η ταινία δεν πασάρει τον τρόμο της εξαρχής, παρά μόνο αφήνει μερικά υπονοούμενα για την ύπαρξη του. Στην πορεία, όμως, τα πράγματα γίνονται πιο έντονα και ο θεατής βυθίζεται σε πραγματικά συναισθήματα φρίκης, δίχως να ξέρει τι να περιμένει. Το τέλος, αν και όχι με τρομερές ανατροπές, είναι πραγματικά φρικιαστικό.

Frailty (Bill Paxton, 2001)

Ένα βροχερό βράδυ ένας άνδρας (Matthew McConaughey) επισκέπτεται έναν έμπειρο πράκτορα του FBI (Powers Booth) για να του διηγηθεί την ιστορία της οικογένειας του. όταν ο πατέρας του(Bill Paxton), όσο εκείνος ήταν παιδί, δέχθηκε την επίσκεψη ενός αγγέλου που του δείχνει την αλήθεια: πρέπει να σκοτώσει τους δαίμονες που υπάρχουν στην γη. Για να τα καταφέρει, όμως, χρειάζεται την βοήθεια των δύο γιων του… Η ταινία αποτελεί την πρώτη σκηνοθετική δουλειά του ηθοποιού Bill Paxton, έχοντας όμως όλα τα καλά στοιχεία μιας ταινίας του είδους. Σασπένς, μυστήριο, ψυχολογικά συμπλέγματα και ένα τέλος που φαντάζει αναπάντεχο και γυρίζει τα πάντα ανάποδα. Ξεχωρίζει όμως λόγω της λίγη επί της οθόνης βίας, μιας και μεγαλύτερη σημασία έχουν οι χαρακτήρες και η ψυχολογία τους. Μια καλή εναλλακτική-αντίδοτο για ταινίες φρίκης σαν τα”Saw”, “Hostel”, “Human Centipede” και πολλά άλλα.

Memories of Murder ( Joon-ho Bong, 2003)

Στα μονοπάτια και του “Se7en”, αυτή ήταν η πρώτη ταινία που αναγέννησε τον Κορεάτικο Κινηματογράφο και τον έκανε παγκόσμιο. Βασισμένο σε μια αληθινή σειρά φόνων, το έργο ακολουθεί την έρευνα δύο αστυνομικών, ο ένας τεμπέλης και ο άλλος επαγγελματίας. Σύντομα όμως και οι δύο ενώνουν τις δυνάμεις τους για να βρουν τον ένοχο, όμως συνεχώς βρίσκονται σε νέα αδιέξοδα, μιας και στα τέλη του ’80 δεν υπήρχαν οι τεχνολογίες που έχουνε στα “CSI”, ενώ οι έρευνες δυσκολεύονται πολύ από τις διαφορές τους. Και η ταινία είναι γεμάτη σασπένς, χωρίς αιματηρές συγκρούσεις αλλά το δράμα των χαρακτήρων. Ένα ακόμη αξιομνημόνευτο τέλος για την λίστα μας, που προκαλεί ρίγη.

Lady Vengeance (Chan-Wook Park, 2005)

Μετά το επικό “Oldboy”, ο Κορεάτης Chan-Wook Park έσπευσε να ολοκληρώσει την “Τριλογία της Εκδίκησης” που ξεκίνησε με το “Sympathy for Mr. Vengeance”. Η πρωταγωνίστρια, μετά από δεκατρία χρόνια φυλάκισης, επιστρέφει στη Σεούλ με σκοπό να εκδικηθεί τον άνδρα που την παγίδευσε εξαρχής για απαγωγή και φόνο. Και, ενώ αντιμετωπίζει δυσκολίες στο σχέδιο, σύντομα βρίσκεται προ εκπλήξεως μπροστά σε ένα κακό μεγαλύτερο από αυτό που της συνέβη. Μια από τις πιο σημαντικές και ανθρώπινες ταινίες του είδους της, η “Lady Vengeance” δεν μπορεί παρά να συναρπάσει. Ακόμη και αν δεν έχει την κινηματογραφική σπουδαιότητα του “Oldboy”, σίγουρα η ταινία επιτυγχάνει τον στόχο της και αποτελεί must για τους φανς του είδους.

The Chaser (Hong-Jin Na, 2008)

Ένας πρώην αστυνομικός και νυν νταβατζής αναζητεί μερικές χαμένες του “υπαλλήλους”, πιστεύοντας πως έχουν απαχθεί και πουληθεί. Όταν ανακαλύπτει πως όλες οι γυναίκες είχαν έναν κοινό πελάτη, αποφασίζει να του πετάξει ένα δόλωμα για να τον τσακώσει. Αυτό που δεν γνωρίζει όμως είναι πως ο άνδρας είναι κατά συρροή δολοφόνος. Και, σύντομα, ένα ανελέητο κυνηγητό ξεσπάει ανάμεσα στους δύο, όπου τα πάντα ανατρέπονται και δεν είναι ποτέ ξεκάθαρος ο ρόλος του κυνηγού και του θηράματος. Χωρίς ένα πραγματικά πρωτότυπο σενάριο, το έργο μπορεί να σταθεί από την σκηνοθεσία του Κορεάτη Na, όπου το σασπένς ποτέ δεν λείπει και η δράση ανελέητη. Οι δύο πρωταγωνιστές είναι εξίσου μαγνητικοί, οι δύο πόλοι που μας κρατούν σε αγωνία μέχρι να έρθει το βίαιο φινάλε.

Thirst (Chan-Wook Park, 2009)

Ένας καθολικός ιερέας (Kang-ho Song) λαμβάνει μέρος σ’ ένα πείραμα, μετά το οποίο όμως σκοτώνεται. Όμως, την επόμενη μέρα, ξυπνάει κανονικά και αποτελεί ένα θαύμα για την κορεάτικη χριστιανική κοινότητα. Αυτό που λίγοι ξέρουν, όμως, είναι πως ο ιερέας πλέον χρειάζεται αίμα για να ζήσει. Τα πράγματα περιπλέκει η έλξη του για την σύζυγο του καλύτερου του φίλου (Ok-bin Kim), η οποία δείχνει να έχει πολλά πράγματα στο μυαλό της, ανάμεσα τους και τον φόνο. Η ταινία είναι γεμάτη σασπένς και άριστα κινηματογραφημένη, αν και κάπου προς το τέλος αρχίζει να κουράζει. Αν έχετε βαρεθεί την εποχή του “Twilight”, τότε αυτό το έργο θα σας θυμίσει τον τρόμο πίσω απ’ τα βαμπίρ.

Green Room (Jeremy Saulnier, 2015)

Ένα πανκ συγκρότημα αναγκάζεται να αναλάβει μια συναυλία σε ένα άντρο νεοναζί. Επειδή όμως τα πράγματα δεν μπορούν παρά να πάνε κατά διαόλου, την ώρα που φεύγουν γίνονται μάρτυρες ενός φόνου.  Έτσι ξεκινάει ένα θρίλερ αγωνίας, όπου όλοι οι ήρωες διατρέχουν κίνδυνο και δεν είναι κανείς σίγουρος για την επιβίωση του. Η ταινία αυτή έχει την περισσότερη δράση στην παρούσα λίστα, μιας και οι ίδιοι οι πρωταγωνιστές προσπαθούν να μην είναι παθητικά θύματα αλλά να γυρίσουν τούμπα την κατάσταση. Αν όμως υπάρχει κάτι πραγματικά αξιομνημόνευτο στην ταινία, είναι ο Patrick Stewart στον ρόλο του αρχηγού των νεοναζί. Χωρίς να μας έχει συνηθίσει σε αντίστοιχους ρόλους (μιας και ταυτίζεται με τον καθηγητή X των “X-Men”), η ερμηνεία του είναι πραγματικά απειλητική, δίνοντας του την δυνατότητα να ξετυλίξει λίγο παραπάνω το ταλέντο του.

Θες να δεις και άλλα άγνωστα θρίλερ; Δες το προηγούμενο μέρος της λίστας εδώ!

One thought on “8 εξαιρετικά θρίλερ που δεν έχεις δει (Μέρος Β’)

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *