Οι 20 πιο αμφιλεγόμενες ταινίες

Είναι πολλές οι φορές που μια ταινία μπορεί να διχάσει την κοινή γνώμη. Δεν είναι λίγες οι φορές που το κοινό δεν μπόρεσε να καταλάβει τους λόγους που μια ταινία άρεσε στους κριτικούς, όπως επίσης είναι συχνό φαινόμενο για ταινία να δικαιώνεται από το κοινό, εκεί που βίωσε την απόλυτη απαξίωση από τους κριτικούς. Για να μην αναφέρουμε και τις περιπτώσεις που, τόσο οι ειδικοί όσο και το απλό κοινό, δεν μπορούσαν να καταλήξουν και οι ίδιοι για το αν η ταινία που είδαν ήταν καλή ή όχι. Όπως και να ‘χει, παρακάτω ακολουθούν μερικές από τις πιο αμφιλεγόμενες ταινίες όλων των εποχών, που αποτέλεσαν αντικείμενο συζήτησης και διαφωνίας μεταξύ κοινού και κριτικών.

The Birth of a Nation – D.W. Griffith (1915)
Μια βωβή επική ταινία που, πάρα την σημαντική της αξία, προωθεί την ρατσιστική ομάδα των Ku Klux Klan ως Αμερικάνους ήρωες.

 

Triumph of the Will – Leni Riefenstahl (1935)
Ένα ντοκιμαντέρ-προπαγάνδα του Χιτλερικού Ναζισμού, άξιο όμως κινηματογραφικό επίτευγμα της εποχής του.

 

A Clockwork Orange – Stanley Kubrick (1971)
Για πολλούς το αριστούργημα του Kubrick, η ταινία αυτή δεν μπορούσε παρά να διχάσει τους πάντες. Ενώ πολλοί είδαν το έργο σαν μια πολιτική σάτιρα και το εκτίμησαν κινηματογραφικά, περισσότεροι ήταν όσοι θεώρησαν πως η βία που απεικονιζόταν ήταν πάνω του υπερβολικού, με αποτέλεσμα να απαγορευθεί η προβολή της για χρόνια σε πολλές χώρες.

 

 

Salo, or the 120 Days of Sodom – Pier Paolo Pasolini (1975)
Αν και μια από τις ισχυρότερες αντιφασιστικές ταινίες όλων των εποχών, η ταινία δίχασε λόγω των υπερβολικών σεξουαλικών βασανιστηρίων που απεικόνιζε.
In the Realm of the Senses – Nagisa Ôshima (1976)
Παρότι με τον καιρό εκτιμήθηκε από κοινό και κριτικούς, την περίοδο κυκλοφορίας του πολλοί το απέρριψαν λόγω των πραγματικών σεξουαλικών του σκηνών. Σε πολλές χώρες μάλιστα απαγορεύτηκε, όπως και σε αρκετά φεστιβάλ.
Cannibal Holocaust – Ruggero Deodato (1980)
Το έργο αυτό αποτέλεσε μια από τις σημαντικότερες ταινίες exploitation, όμως η υπερβολική του βία αποτέλεσε πρόβλημα για πολλούς. Ο ίδιος ο σκηνοθέτης κατηγορήθηκε για φόνο, μιας και η βία φαινόταν πραγματικά ρεαλιστική, αλλά στο τέλος αθωώθηκε. Στους περισσότερους θεατές η ταινία αυτή φαίνεται αποκρουστική όχι μόνο για τις υπερβολικά βίαιες σκηνές αλλά και για τις αληθινές σκηνές κακοποίησης ζώων.
The Last Temptation of Christ – Martin Scorsese (1988)
Όπως και το μυθιστόρημα του Νίκου Καζαντζάκη στο οποίο βασίζεται, η ταινία προκάλεσε πολλές αντιδράσεις. Ενώ πολλοί θεώρησαν την ταινία αιρετική και βλάσφημη, αρκετοί ήταν και εκείνοι που προσπάθησαν να κρατηθούν ανοιχτόμυαλοι και να εκτιμήσουν το έργο σαν μια αυτόνομη ταινία.
Do the Right Thing – Spike Lee (1989)
Το εξαιρετικό αυτό έργο φαίνεται να έχει φτιαχτεί για να διχάσει, μιας και πολλοί θεώρησαν πως προωθεί την βία ως απάντηση στον ρατσισμό κατά των μαύρων.

 

Natural Born Killers – Oliver Stone (1994)
Αν και γραμμένο από τον Quentin Tarantino, το έργο δίχασε κοινό και κριτικούς. Σύμφωνα με το Rotten Tomatoes, οι κριτικοί θεώρησαν την ταινία κάτω του μετρίου, ενώ η πλειονότητα του κοινού έδειξε να την αγαπά.

 

Kids – Larry Clark (1995)
Μια ταινία που ακολουθεί μια παρέα ανηλίκων που πίνει, καπνίζει και κάνει σεξ μόνο αντιδράσεις μπορεί να προκαλέσει. Και αυτό συνέβη και εδώ, με τους κριτικούς να θάβουν την ταινία σαν υπερβολική και το κοινό να την εκτιμά για τον ωμό ρεαλισμό της.
Crash – David Cronenberg (1996)
Ο Cronenberg είναι από τους σκηνοθέτες που διχάζουν με κάθε τους ταινία. Σε αυτήν την περίπτωση, κοινό και κριτικοί διαφώνησαν από κοινού, με την μια παρτίδα να υποστηρίζει την ταινία για την τόλμη και την πρωτοτυπία της, ενώ κάποιοι άλλοι την υποτίμησαν για τις γραφικές της σκηνές σεξ και βίας.

 

The Passion of the Christ – Mel Gibson (2004)
Η τέταρτη ταινία του Mel Gibson κατάφερε να γίνει η πιο κερδοφόρα ανεξάρτητη ταινία ωστόσο κατηγορήθηκε ως αντι-Σημιτική.

 

The Fountain – Darren Aronofsky (2006)
Η πιο αμφίσημη ταινία του σκηνοθέτη, την οποία εκτίμησε περισσότερο το κοινό παρά οι κριτικοί. Παρά την ομορφιά της φωτογραφίας και τα εξαιρετικά του οπτικά εφέ, το έργο δεν θεωρήθηκε από πολλούς να έχει κάποιο βαθύτερο νόημα και λόγο ύπαρξης.

 

Borat – Larry Charles (2006)
Η σάτιρα του Sacha Baron Cohen για την Αμερική μόνο αρνητικές αντιδράσεις θα μπορούσε να προκαλέσει. Παρότι, όμως, πολλοί θεώρησαν ρατσιστικό τον τρόπο που απεικόνιζε τους Άραβες και την κουλτούρα τους, πολλοί άλλοι θεώρησαν την ταινία σαν μια εξαιρετική ταινία, κερδίζοντας μάλιστα μια υποψηφιότητα για Oscar Σεναρίου.
Antichrist – Lars von Trier (2009)
Ο πλέον προκλητικότερος εν ζωή σκηνοθέτης δεν θα μπορούσε να λείπει από ‘δω. Η ταινία του μπορεί να κέρδισε την αγάπη του κοινού του σκηνοθέτη, πολλοί ήταν όμως που την θεώρησαν υπερβολική και, συνάμα, ανούσια. Οι έντονες (και συχνά βίαιες) σεξουαλικές σκηνές δεν βοήθησαν ιδιαίτερα.

 

Watchmen – Zack Snyder (2009)
Η μεταφορά ενός από τα σημαντικότερα κόμιξ όλων των εποχών είναι δύσκολο έργο. Ο Zack Snyder αποδέχθηκε την πρόκληση, όμως το αποτέλεσμα δίχασε τους πάντες. Πολλοί ήταν αυτοί που χάρηκαν με την πιστή μεταφορά των καρέ του κόμικ σε κινηματογραφικά πλάνα, όμως ακόμη περισσότεροι ήταν όσοι θεώρησαν πως δεν απέδωσε το νόημα του κόμικ, ούτε είχε αντίστοιχη κινηματογραφική αξία.

 

The Tree of Life – Terrence Malick (2011)
Με αυτήν την ταινία ο Terrence Malick προσπάθησε να προσεγγίσει το μεγαλείο της ύπαρξης και να διατυπώσει το νόημα της ζωής. Όμως κάτι τέτοιο δεν μπορεί να πετύχει πάντα, και με αυτόν τον τρόπο η ταινία του δέχθηκε τόσο θετικές όσο και αρνητικές κριτικές, με τους μεν να υποστηρίζουν την ποιητική γλώσσα του και τους υπόλοιπους να τον θεωρούν υποκριτή και υπερβολικό. Η ταινία κέρδισε τον Χρυσό Φοίνικα στις Κάννες, αλλά και τρεις υποψηφιότητες για Oscar.

 

Cloud Atlas – Tom Tykwer, Lana Wachowski, Lilly Wachowski (2012)
Πολλές φορές μια φιλόδοξη ταινία δεν καταφέρνει να κερδίσει τους πάντες. Εδώ οι κριτικοί ήταν αυτοί που διαφώνησαν εντονότερα, με τους μισούς να κρίνουν την ταινία για την διάρκεια και το μέτριο –γι’ αυτούς- μοντάζ της, ενώ οι υπόλοιποι να επευφημούν τον τεχνικό τομέα και την πρωτοτυπία του έργου, το οποίο εν τέλει βρέθηκε ταυτόχρονα σε λίστες τόσο για τις καλύτερες, όσο και τις χειρότερες ταινίες της χρονιάς.

 

Man of Steel – Zack Snyder (2013)
Μια ρεαλιστικότερη προσέγγιση στον μύθο του Superman φαντάζει ένα ενδιαφέρον πείραμα. Στην περίπτωση της ταινίας του Zack Snyder, πολλοί ήταν αυτοί που θεώρησαν κάπως φρέσκια την προσέγγιση του σκηνοθέτη, όμως ήταν πολλοί εκείνοι που την θεώρησαν ασύμφωνη με τον χαρακτήρα του αγαπημένου ήρωα.

 

Silence – Martin Scorsese (2016)

Δείτε την κριτική μας για την ταινία, εδώ.

Η πιο πρόσφατη ταινία του Martin Scorsese δίχασε κατά κύριο λόγο το κοινό. Ενώ πολλοί θεώρησαν πως η ταινία παραήταν αργή και πως ήταν μια απλή θρησκευτική προπαγάνδα, ήταν αρκετοί και όσοι έκριναν το έργο σαν το νατουραλιστικό και πνευματικό έργο που ανανέωσε την καριέρα του Scorsese.