«Amour» – Το αριστούργημα του Michael Haneke

 ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ ΤΑΙΝΙΑΣ

Όλοι μας έχουμε αναρωτηθεί αρκετές φορές τι μπορεί να είναι η αγάπη ή αν υπάρχει. Είναι αυτό που δείχνουν οι ταινίες του Χόλιγουντ, όπου δύο πολύπλοκοι και πληγωμένοι νέοι θα συναντηθούν, θα περάσουν κάποιες ωραίες στιγμές και ενώ θα εμφανιστούν διάφορα εμπόδια φτιαγμένα από ανθρώπους θα καταφέρουν να επιβιώσουν και να φιληθούν στο ηλιοβασίλεμα; Είναι τα λόγια που θα πει κανείς στον άλλο μπροστά σε κάποιο εξουσιοδοτημένο από το κράτος πρόσωπο, δίνοντας όρκους; Ή μήπως είναι πράξεις, η απόλυτη εμπιστοσύνη, η φροντίδα στα δύσκολα, η διασφάλιση της ευτυχίας του άλλου και η ψυχική ένωση μ’ ένα άτομο που θα βάλουμε πάνω από τον εαυτό μας και το συμφέρον μας;

Ο Αυστριακός σκηνοθέτης Michael Haneke προσπαθεί να μιλήσει γι’ αυτό το συναίσθημα κλείνοντας προς την τελευταία άποψη. Έτσι χρησιμοποιεί ένα ζευγάρι ηλικιωμένων καθηγητών μουσικής στο Παρίσι, με τη σύζυγο Αν να παθαίνει εγκεφαλικό και τον άνδρα της Ζορζ να προσπαθεί να κάνει το καλύτερο γι’ αυτή. Η ταινία ξεφεύγει από τον χαρακτηρισμό ρομαντική καθώς πρόκειται για κάτι παραπάνω από απλό ρομάντζο. Ο Ζορζ προσπαθεί να κρατηθεί δίπλα στην σύντροφο της ζωής του και να την φροντίσει, να την πλύνει, να φέρει τους γιατρούς, να την μεταφέρει από τη μια μεριά του σπιτιού στην άλλη, να την ταΐσει και να μείνει πλάι της ό, τι και να γίνει, όπως κάθε σύντροφος οφείλει να κάνει.

Οι δύο βετεράνοι Γάλλοι ηθοποιοί Jean-Louis Trintignant και Emmanuelle Riva είναι συγκλονιστικοί στους ρόλους τους, δίνοντας τον καλύτερο τους εαυτό και δείχνουν σαν να έχουν περάσει μια ζωή μαζί. Ποτέ υπερβολικοί και πάντα απλοί, καταφέρνουν να αποτυπώσουν αυτό που θέλει να πει η ταινία, την αξία της αγάπης. Σε δευτερεύοντα ρόλο εμφανίζεται η Isabelle Huppert, χαρακτηριστική συνεργάτιδα του σκηνοθέτη η οποία θα υποδυθεί την κόρη τους που προσπαθεί να τους στηρίξει τις στιγμές που είναι μαζί τους, χωρίς όμως πολλά αποτελέσματα. Και η Huppert ξετυλίγει το υποκριτικό της ταλέντο αλλά δεν παύει να είναι το ίδιο ψυχρή με κάθε ρόλο της.

Όμως αυτό είναι και γενικότερα το στυλ του σκηνοθέτη. Συνεχή και ρεαλιστικά πλάνα, σαν να είσαι μέσα στο δωμάτιο την ώρα της συζήτησης των 2 χαρακτήρων, ενώ συνήθως οι χαρακτήρες του αδικούνται στο τέλος. Αυτό το στυλ του τον έκανε σχετικά αντιπαθή στους θεατές, γιατί ζούμε στην εποχή της έντονης δράσης και του ευχάριστου τέλους, όχι της αργής μινιμαλιστικής εξέλιξης και των ρεαλιστικών φινάλε. Όμως αυτή την φορά καταφέρνει να ακουμπήσει την κορυφή και να μπει μέσα στο πάνθεον των σύγχρονων σκηνοθετών. Ενώ φημίζεται για την κακομεταχείριση και το μίσος του για τους χαρακτήρες του, αυτή την φορά παίρνει του μέρος τους και προσπαθεί να δείξει το καλύτερο από τον καθένα. Και το κοινό, παρότι θα φύγει από την αίθουσα καταρρακωμένο, δεν θα βγει ποτέ απογοητευμένο και αδικημένο.

Μην σας ξεγελάσει ο τίτλος, η ταινία δεν είναι για το πρώτο ραντεβού. Είναι όμως ό, τι πρέπει για να σας βάλει σε σκέψεις, για να κατανοήσετε αυτό το νόημα της αγάπης. Γιατί είναι ταυτόχρονα κάτι τόσο απλό όσο και πολύπλοκο , κάτι που δεν μετριέται και δεν αναλύεται… Αν ο όρος του σινεφίλ σας χαρακτηρίζει (που σημαίνει να μην παρακολουθείτε μόνο Χόλιγουντ) τότε δείτε την άμεσα, γιατί η ταινία είναι μόνο για εσάς και για κανένα άλλο.

ΑΡΙΣΤΟΥΡΓΗΜΑ

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *