“Assassin’s Creed IV: Black Flag” – Review

Σταυροφορίες, Αναγέννηση, Αμερικανική Επανάσταση. Η σειρά Assassin’s Creed μας ταξίδεψε με ξεχωριστό τρόπο σε όλες αυτές τις εποχές, έχοντας κεντρικό άξονα την κόντρα μεταξύ των Templars και των Assassins από την οπτική των τελευταίων. Ο τελευταίος τίτλος της σειράς μας ταξιδεύει στην Καραϊβική μαζί με πολλούς γνωστούς πειρατές και με μια απολύτως νέα ιστορία. Αυτή η επιλογή αρχικά μπορεί να φάνηκε φτωχή σε σχέση με τα settings του παρελθόντος (καθώς και σε προσωπικό επίπεδο απογοητεύτηκα με τον III), όμως το παιχνίδι διαψεύδει την όποια αμφιβολία.

Ξεκινώντας με τα βασικά, το παιχνίδι μας συστήνει σε ένα νέο χαρακτήρα, τον Έντουαρτ Κενγουέι (πατέρα του Χέιθαμ και παππού του Κόννορ από το προηγούμενο παιχνίδι), ο οποίος εγκατέλειψε την Αγγλία για χάρη της πειρατικής ζωής. Και κάπου εκεί μπλέκεται με συνωμοσίες που είναι πολύ πιο πάνω από όσα έχει συνηθίσει και μπορεί να συλλάβει. Εδώ που τα λέμε, η ιστορία δεν είναι και τόσο καλή όσο σε προηγούμενους τίτλους, καθώς δεν υπάρχουν τόσο δυναμικοί αντίπαλοι και κίνητρα, ενώ δεν σημειώνεται και μεγάλη πρόοδος σε σχέση με τα προηγούμενα παιχνίδια. Όμως ο χαρακτήρας του Έντουαρτ είναι πολύ πλούσιος σε σχέση με άλλους χαρακτήρες της σειράς (Κόννορ, βασικά), από άποψη βάθους και εξέλιξης χαρακτήρα στην πορεία του παιχνιδιού. Ο χαρακτήρας από την αρχή κερδίζει τον παίκτη με την ευθύτητά του και η ταύτιση μαζί του είναι αρκετά εύκολη. Και, ενώ η ιστορία του παιχνιδιού χωλαίνει κατά κύριο λόγο, ο κεντρικός ήρωας σε κρατάει κολλημένο.

Όσο παίζουμε το παιχνίδι καταλαβαίνουμε πόσο έχουν αλλάξει τα πράγματα από τον πρώτο τίτλο της σειράς. Τα γραφικά, αν και όχι αψεγάδιαστα, είναι πολύ πιο πλούσια, με προσοχή στη λεπτομέρεια, ενώ τα μοντέλα των χαρακτήρων είναι πολύ πιο καλοδουλεμένα απ’ ότι στα προηγούμενα παιχνίδια, αλλά και πάλι μόνο οι σημαντικοί χαρακτήρες είναι «ωραίοι» και οι υπόλοιποι δείχνουν αρκετά «άσχημοι» μορφολογικά, άσχετα με την αυξημένη ποικιλία. Οι ηθοποιοί γεμίζουν για μια ακόμη φορά με ταλέντο το παιχνίδι και το αποτέλεσμα είναι πολύ συμπαθητικό, ενώ η μουσική έχει προχωρήσει πολύ. Και, ενώ η ΑΙ των αντιπάλων είναι απογοητευτική και ο χειρισμός υπεραπλουστευμένος, κάποιες νέες προσθήκες κερδίζουν την προσοχή και σε κάνουν να ξεχνάς τα υπόλοιπα προβλήματα.

Πρώτα απ’ όλα, αξίζει να αναφέρω πως μαζί με την κεντρική ιστορία του Assassin μας παρακολουθούμε και μια ιστορία που εκτυλίσσεται στο τώρα, στα γραφεία των Abstergo Industries και σε οπτική πρώτου προσώπου παρακολουθούμε τη σύγκρουση μεταξύ Assassins και Templers, ενώ ταυτόχρονα μπορούμε να συμμετέχουμε και σε μερικά ενδιαφέροντα και απολαυστικά mini games με hacking, όπως και να ανακαλύψουμε πολλά μυστικά για το σύμπαν τω παιχνιδιών, που συνιστάται στους λάτρεις της σειράς και σε όλους τους υπόλοιπους για άπειρα Easter Eggs και ίσως χρήσιμες ιστορικές γνώσεις και τις ερμηνείες τους για χάρη του παιχνιδιού, όπως ότι ο Χίτλερ ήταν Templar και ο Χριστός είχε Piece of Eden κι έκανε θαύματα. Και ενώ δεν υπάρχει η δράση που υπήρχε στους προηγούμενους τίτλους με τον Ντέσμοντ, η εμπειρία αυτού του FPS κομματιού είναι μια πολύ όμορφη και πρωτότυπη για τη σειρά προσθήκη.

Όμως όλοι θέλετε να μάθετε για τις ναυμαχίες, οπότε δε θα σας απογοητεύσω. Σαν σύντομη εισαγωγή αναφέρω πως αυτές εμφανίστηκαν για πρώτη φορά στο Assassin’s Creed ΙΙΙ, όμως ταίριαζαν ελάχιστα με το κόνσεπτ του παιχνιδιού και η προσθήκη τους ήταν κάπως περιττή. Εδώ όμως έχουμε να κάνουμε με πειρατές και όχι με Αμερικάνους επαναστάτες, οπότε γι’ αυτόν ακριβώς το λόγο η χρήση τους είναι απαραίτητη στο παιχνίδι, ίσως και περισσότερο από την περιήγηση σε πόλεις και σε χωριά. Οι ναυμαχίες έχουν μεγαλύτερη ποικιλία και αναγκαιότητα, ενώ υπάρχουν και πολλά διαθέσιμα upgrades τόσο για το πλοίο, όσο και για το πλήρωμα. Αλλά και το πλοίο έχει τη δική του ζωή και προσωπικότητα, με ένα πλήρωμα που συνεχώς τραγουδάει για μεθύσια και όμορφα κορίτσια, με φόντο μια θάλασσα που σφύζει από μπρίο και ζωή.

Υπάρχουν πολλά πράγματα για να κάνεις στην Καραϊβική. Μπορείς να ανακαλύψεις νέα νησιά, να ψάξεις να βρεις σεντούκια κάτω από τη θάλασσα, μέσα σε βυθισμένα πλοία, ή και να κυνηγήσεις φάλαινες και καρχαρίες. Μπορείς να πολιορκήσεις μεγάλα παραθαλάσσια οχυρά, ή να επιτεθείς σε κάποιο θρυλικό για την ιστορία πλοίο και να βρεθείς σε μια τρομερή μάχη για την επιβίωση του πληρώματος και του πλοίου σου, με το αζημίωτο φυσικά. Οι δευτερεύουσες αποστολές πλέον δεν είναι μόνο στη στεριά, είναι και στη θάλασσα. Στρίψε το τιμόνι σου στη σωστή κατεύθυνση και θα βρεις… τα πάντα!

Ακόμη και αν δεν κλέβει την παράσταση, το ύπαιθρο έχει το δικό του ξεχωριστό πλούτο. Ακόμη και αν η θάλασσα κερδίζει μνείες και κερδίζει την προσοχή, οι πόλεις είναι γεμάτες λεπτομέρεια, χωρίς πολλά ψεγάδια. Συγκριτικά δεν αγγίζουν το επίπεδο μιας Βενετίας από το Assassin’s Creed II, όμως σίγουρα ξεπερνάνε μια Βοστόνη του III. Και οι δασικές εκτάσεις όμως είναι πραγματικά όμορφες, με ελάχιστα textures και προσοχή στη λεπτομέρεια. Όλο το κλίμα πείθει πως βρισκόμαστε στο σωστό μέρος, τη σωστή χρονική περίοδο. Ακόμη και όταν δεν είμαστε στη θάλασσα, είμαστε πειρατές!

Πέρα απ’ όλα αυτά, το παιχνίδι το συνοδεύει κι ένα πολύ όμορφο και ταιριαστό soundtrack από τον Μπράιαν Τάιλερ, για το οποίο μπορείτε να διαβάσετε εδώ

Κάτι που αξίζει να υπογραμμίσουμε είναι πως το παιχνίδι έχει αρκετά ελαφρύτερο τόνο από τα προηγούμενα. Αυτό δυστυχώς λειτουργεί σε βάρος του σεναρίου, όμως ταυτόχρονα βοηθάει το παιχνίδι να απαγκιστρωθεί από την βαριά τονικότητα των προηγούμενων παιχνιδιών, τόσο προς την ατμόσφαιρα όσο και προς την ελευθερία του παίχτη. Σκεφτείτε το έτσι: αν η ιστορία μας πώρωνε όπως στο ΙΙ, τότε ποιος ο λόγος να κάνουμε όλα τα υπόλοιπα στο παιχνίδι και να μη το παρατήσουμε μετά τους τίτλους τέλους; Στο ΙΙΙ υπήρχε έντονη και περίπλοκη ιστορία, όμως η μουντίλα στην ατμόσφαιρα και στα καιρικά φαινόμενα δεν έδινε κίνητρο σε όλους τους παίκτες να βυθιστούν στον κόσμο του. Εδώ όμως η χαλάρωση του ύφους είναι αυτό που ταιριάζει στο παιχνίδι: πιο χαλαροί καιροί, λιγότερα πράγματα να διακυβεύονται και τα πάντα είναι πιο προσβάσιμα. Αφήστε που κιόλας έχουμε και κάποιες στιγμές στην ιστορία και το παιχνίδι γενικότερα που χωρίς αυτή την ελαφρύτερη ατμόσφαιρα δε θα υπήρχαν, οι οποίες μάλιστα είναι και από τις καλύτερες στιγμές του franchise. Και αν αυτά δεν σας είναι αρκετά, τότε σκεφτείτε πως μπορείτε απλά να πάρετε το καράβι σας και να οδηγείτε με ηρεμία στον ωκεανό, με τον αέρα να δημιουργεί τη μουσική.

Το Assassin’s Creed IV είναι ένας πραγματικά εξαιρετικός τίτλος, με τα δικά του προβλήματα αλλά και τη δική του προσωπικότητα. Ξεφεύγει κάπως από τα στάνταρ των προηγουμένων τίτλων και αυτό έχει σαν αποτέλεσμα να δίνεται νέα πνοή στη σειρά, την οποία δεν κατόρθωσε να δώσει το ΙΙΙ. Και να μη ξεχνάμε πως είναι και το πρώτο μεγάλο παιχνίδι τη νέας γενιάς, έτσι; Σε μια χρονιά με άφθονους αξιοπρεπείς τίτλους, αυτό είναι ένα από τα παιχνίδια που αξίζουν την προσοχή μας περισσότερο από τα υπόλοιπα. Δοκιμάστε χωρίς ενδοιασμούς, ίσως καλύτερα σε ένα PS4.

Χρήστος Γιαννάκενας