«Avengers: Infinity War» – Κριτική

Εγώ πεθαίνω στο νέο «Avengers». Εσύ πεθαίνεις στο νέο «Avengers». Ο (κάποιος τελείως άσχετος) πεθαίνει στο νέο «Avengers». Memes όπως αυτό έκαναν ακόμη εντονότερη την περιέργεια για μια ταινία ήδη overhyped. Οι συντελεστές της μάζεψαν κυριολεκτικά ό,τι υπήρχε σε πρωταγωνιστές και backstories, αφιέρωσαν περίπου 300 με 400 εκατομμύρια σε budget, και πόνταραν στο ότι η ανταπόκριση του κόσμου θα ήταν πρωτοφανής. Πράγματι ήταν, αλλά τίποτα από τα παραπάνω δεν εγγυάται ότι μια ταινία άξιζε την αναμονή. Σεναριακά και σκηνοθετικά θα μπορούσε σε κάθε περίπτωση να καταρρεύσει, υπό το βάρος όλων των παραπάνω, αλλά ευτυχώς τελικά δεν τίθεται κανένα τέτοιο θέμα εδώ. Αυτός που σίγουρα δεν πέθανε στο νέο «Avengers: Infinity War» είναι το ίδιο το franchise, αφήνοντας υποσχέσεις για ένα ακόμα καλύτερο δεύτερο μέρος. Ειδικά τώρα που, για κάποιους, φαντάζει επιτακτικό.

Μετά την νίκη ενάντια σε κάθε άλλο κακό, γήινο ή εξωγήινο, φυσικό ή υπερφυσικό, οι Εκδικητές αντιμετωπίζουν μια απειλή ικανή να εξολοθρεύσει τρισεκατομμύρια αθώες ζωές σε ολόκληρο το σύμπαν. Ο πανίσχυρος Thanos αναζητά τις έξι πέτρες της αιωνιότητας, που θα του παρέχουν αμύθητες δυνάμεις και θα του επιτρέψουν να πραγματοποιήσει τα παρανοϊκά σχέδιά του… Αν φυσικά συγκεντρωθούν όλες. Κάθε δυνατή βοήθεια πρέπει να επιστρατευτεί, και οι διαιρεμένοι από τον εμφύλιο πόλεμο Εκδικητές θα πρέπει να παραμερίσουν τις διαφορές τους και να ενωθούν. Το φινάλε θα είναι πολύ ιδιαίτερο, θα μπορούσε ωστόσο να χαρακτηριστεί και αρκετά δίκαιο.

Όπως προαναφέρθηκε, ένα σενάριο τόσο πυκνό σε ήρωες και διαφορετικά θέματα είναι εύκολο να καταλήξει σε αποτυχία. Πολλοί μπορεί να παραγκωνιστούν, ενώ ο περιορισμένος χρόνος δίνει ελάχιστα περιθώρια για κάποιου είδους ανάπτυξη στην μυθολογία των χαρακτήρων. Τίποτα από τα δύο δεν συνέβη εδώ, αφού ο παράγοντας «ανάπτυξη χαρακτήρων» δείχνει να έχει αφαιρεθεί εντελώς απ’ την ιστορία, δίνοντας την θέση του σε μια κλιμακούμενη σύγκρουση όπου κάθε ήρωας οφείλει να παλέψει, εκτός από τον κοινό εχθρό, και με τον εαυτό του. Οι προϊστορίες εμφανίζονται σαν μέρος του προβλήματος και όχι σαν κάτι που περιμένουμε να προχωρήσει και να εξελιχθεί.

Όσον αφορά την δίκαιη «μοιρασιά» κινηματογραφικού χρόνου, νιώθω ότι κανείς από τους διαφορετικούς φαν των Εκδικητών δεν μπορεί να υποστηρίξει ότι ο αγαπημένος του παραγκωνίστηκε. Οι πιο «μουράτοι» σηκώνουν προφανώς πολύ μεγαλύτερο βάρος, αλλά η συνεισφορά κανενός δεν θα μπορούσε να χαρακτηριστεί αμελητέα. Αντίθετα, τα γκρουπάκια στα οποία χωρίστηκαν ήταν ισορροπημένα, με συνδυασμούς που ήταν απολαυστικό να βλέπουμε να δουλεύουν μαζί, και πολύ ιδιαίτερες συνεργασίες διαφορετικών ικανοτήτων. Ως προς τα γενικότερα στοιχεία η δράση είναι καταιγιστική. Οι σκηνές μάχης που εναλλάσσονται διαρκώς ανάμεσα στους ήρωες έχουν μια ιδιαίτερη συνέχεια, διατηρώντας έτσι έναν σταθερό ρυθμό στις εξελίξεις. Η συναισθηματική φόρτιση ήταν έντονη, σε αρκετά σημεία, όπως και οι απαραίτητες δώσεις χιούμορ που την αντισταθμίζουν.

Η μουσική είναι για ακόμη μία φορά έργο του Alan Silvestri, ακολουθώντας και αυτήν την φορά την δράση κατά γράμμα. Κάτι παρόμοιο ισχύει και για την σκηνοθεσία των αδερφών Russo, που μετά τον Captain America επιστρέφουν στις παραγωγές της Marvel. Το καστ εμφανίζεται σύσσωμο. Robert Downey Jr., Chris Hemsworth, Mark Ruffalo, Chris Evans, Scarlett Johansson, Benedict Cumberbatch, Tom Holland, Elizabeth Olsen, Sebastian Stan, Dave Bautista, Chris Pratt, Bradley Cooper και Josh Brolin είναι κάποιοι μόνο από τους ηθοποιούς που ενσαρκώνουν σταθερά τους ρόλους τους εδώ και χρόνια. Οι ταινίες των «Avengers» δεν είχαν ποτέ προβλήματα κακής υποκριτικής, και προφανώς δεν θα ξεκινούσαν τώρα.

Γενικότερα, παρά το θεματικό του βάρος, το «Avengers: Infinity War» παραμένει μια εξαιρετικά ψυχαγωγική και ολοκληρωμένη εμπειρία. Το σενάριο είναι βαθύ και περίπλοκο, οι σκηνές δράσης καθηλωτικές και οι ευκαιρίες για νοσταλγικές αναφορές έχουν αξιοποιηθεί σωστά. Μοναδικό πρόβλημα είναι ίσως κάποια κενά στο σενάριο λόγω της αστάθειας στην απόδοση του κάθε χαρακτήρα. Αναφέρομαι σε αυτές τις περιπτώσεις όπου ένας υπερήρωας τρώει πραγματικά πολύ ξύλο σε μία σκηνή, αλλά στην επόμενη ξαφνικά «θυμάται» να αξιοποιήσει μια ικανότητα που πριν θα τον είχε βοηθήσει να επικρατήσει. Υποθέτω ότι αυτό δεν πρόκειται να διορθωθεί ποτέ. Όταν όμως οτιδήποτε άλλο είναι αρκετό ώστε να το υπερκαλύψει, ποιος στ’ αλήθεια ενδιαφέρεται;

8.8
Βαθμολογία
«Avengers: Infinity War»
Με λίγα λόγια
Το «Avengers: Infinity War» αξίζει τόσο όσο ακούγεται ότι αξίζει, τιμώντας και τους χαρακτήρες και την προϊστορία του. Μέσα από έναν συνδυασμό νοσταλγίας, καταιγιστικής δράσης και χιούμορ κατορθώνει να γίνει μια από τις καλύτερες ταινίες του Marvel Cinematic Universe.
Θετικά
Εξαιρετική σκηνοθεσία και μουσική επένδυση.
Η συνεισφορά των διαφορετικών ηρώων είναι εκπληκτικά ισορροπημένη.
Δεν υπάρχουν προβλήματα ρυθμού.
Αρνητικά
Κάποια μικρά κενά στο σενάριο.
Λίγο περίεργο τέλος.