Blackfield IV

‘Όλοι είμαστε χημικές ενώσεις και έχουμε φτάσει να εξαρτόμαστε  από αυτές. Θες χάπια για να κοιμηθείς, χάπια για να ερωτευτείς, χάπια για να φας, χάπια για όλα’. Τα λόγια του Αviv Geffen ,που περιγράφει το θέμα του νέου δίσκου των Βlackfield, είναι βγαλμένα απ’ τη ζωή την ίδια. Σε μεταφέρουν σε αναμνήσεις άσχημες, που μπορεί να προκάλεσαν πόνο, αλλά ταυτόχρονα έγιναν εσωτερική δύναμη. Φυσικά, όταν καλείσαι να μιλήσεις για μια καινούρια μουσική δουλειά, τότε εξωτερικεύεις τα συναισθήματα που σου γέννησε. Και ειδικά , όταν πρόκειται για ένα τόσο μελωδικό album όσο το ΙV.

Ακούγοντας το δίσκο ξανά και ξανά διαπιστώνεις πόσο μεγάλο ρόλο  παίζουν οι αρχικές επιρροές των δημιουργών, τα μουσικά τους ερεθίσματα. Με τον Geffen να δηλώνει ότι μεγάλωσε με Pink Floyd και Βeatles, είναι τουλάχιστον εμφανής η εξέλιξη των 11 συνθέσεων  ώστε να κινούνται προσεγμένα στο χώρο του μοντέρνου ροκ.  Η περιορισμένη συμμετοχή του Wilson , με κάποια φωνητικά και κιθάρες, παράλληλα με το ρόλο του ως παραγωγό, όχι μόνο δε στερούν ,αντίθετα συνθέτουν ένα καλοδουλεμένο σύνολο ήχων, με τον Geffen να έχει την κύρια ευθύνη για το μουσικό ταξίδι που μας προσφέρει το άκουσμα του ΙV.

Ο δίσκος αποτελεί και ένα αρμονικό ντόμινο συνεργασιών, με ορισμένες αξιοπρόσεχτες συμμετοχές καλλιτεχνών. Ο Vincent Cavanagh των Αnathema, που δανείζει  τη φωνή του στο ‘X ray’ , o Brett Anderson των Suede ,που συμμετέχει στο ‘Firefly’, και ο Jonathan Donahue , που έχει την ευθύνη των φωνητικών στο ‘The Only Fool is me’, προσθέτουν πινελιές διαφορετικότητας , σ ένα album , που ξεκινά και τελειώνει με την ίδια αίσθηση. Μιας εσωτερικής ηρεμίας και χαλάρωσης, που πηγάζει και από τη μικρή του διάρκεια που δεν κουράζει, αλλά κυριότερα από το στυλ της μουσικής, που στ’ αυτιά μου ακούστηκε απόλυτα ολοκληρωμένο και άρτιο.

 

Το IV μας χαρίζει στιγμές που θυμίζουν το ντεμπούτο τους το 2004. Εξαιρετικό θεωρώ το εναρκτήριο ‘Pills’ , ενώ το ‘Firefly’  και το  ‘Jupiter’ έχουν την ικανότητα να μένουν στο μυαλό του ακροατή μετά την πρώτη φορά, που είναι και ο κύριος στόχος μιας μουσικής δουλειάς. Ίσως εκείνο που με έκανε να αναρωτιέμαι ,είναι το απότομο τελείωμα ,το οποίο και δεν περίμενα. Παρόλα αυτά, δεν έχω κανέναν ενδοιασμό ,να κατατάξω το δίσκο ως μία από τις ωραιότερες τους δουλειές.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *