Αφιέρωμα “Breaking Bad”

Breaking Bad
Είδος: Δράμα, εγκληματικό θρίλερ

Τοποθεσία: Αλμπουκέρκι, Νέο Μεξικό
Eπεισόδια: 46
Δημιουργός: Vince Gilligan 
Κανάλι: AMC

Πάντα, ως λάτρης των τηλεοπτικών σειρών αρεσκόμουν στην παρακολούθηση τους. Αναμφίβολα η ποιότητα τους τα τελευταία χρόνια, έχει φτάσει και φτάνει σε σημείο να υπερισχύει αυτή των κινηματογραφικών παραγωγών.
Γενικά, υπήρξαν σειρές που σημάδεψαν το χώρο και τον ανέβασαν επίπεδο. Ονόματα δε θα αναφέρω, αντιθέτως, θα σταθώ σε μία. Ο λόγος για το θρυλικό πλέον X-Files . Λίγο πιο πάνω, σίγουρα θα παρατηρήσατε το όνομα του Vince Gilligan, ο οποίος κατά τη γνώμη μου είναι τόσο απίστευτος σκηνοθέτης όσο και σεναριογράφος. Έτσι λοιπόν, για να δικαιολογήσω την αναφορά στο X-Files, ο ίδιος συμμετείχε στην παραγωγή της σειράς.

Το 2008 αποφάσισε να κάνει μεγαλύτερο και ηχηρό το όνομα του, με την δημιουργία μιας νέας σειράς, εν ονόματι “Breaking Bad”. Το αποτέλεσμα; Άρτιο, μοναδικό, απίθανο, απίστευτο, συγκλονιστικό και άλλα τόσα κοσμητικά που επίθετα που δεν φτάνουν για να το χαρακτηρίσουν. Το χειρότερο είναι πως άρχισα να την παρακολουθώ μόλις πέρυσι, αλλά όπως λένε, ‘’Κάλλιο αργά, παρά ποτέ’’.

Όταν τη μέρα που τελείωσε το τελευταίο και ίσως πιο επικό επεισόδιο της σειράς, ένιωσα ένα μεγάλο κενό. Τόσο μεγάλο, που απέδειξε τι δέσιμο κατάφερε να δημιουργήσει ο Gilligan ανάμεσα στους πρωταγωνιστές και τους τηλεθεατές. Από τον πιο μοχθηρό και σκάρτο μέχρι και τον πιο αγαθό και αμαθή. Από τον πιο αξιολύπητο, έως και τον μεγαλύτερο υπερόπτη.
Τελευταία, το έχω δει πολλές φορές: πολλά site, τα οποία ειδικεύονται και πραγματεύονται την ειδησεογραφία, τις κριτικές κλπ, σε συγκεκριμένους τομείς, γράφουν κριτικές τηλεοπτικές σειρές. Ας τους πει κάποιος, όμως, πως όσο ηλεκτρονικό μελάνι και αν ξοδέψουν, όση ώρα χάσουν από τον ελεύθερο χρόνο τους, όσο πιο ποιοτικά γράψουν, το αποτέλεσμα που θα βγει θα είναι από μόνο του άκυρο και άδικο. Γιατί, ένας βαθμός δεν μπορεί να μου πει τίποτα, χωρίς να το έχω κάνει επειδή γουστάρω, επειδή έχασα μερικά GB του σκληρού μου δίσκου για να το δω ή γιατί πλήρωσα και δεν το πήρα τσάμπα. Το ίδιο πιστεύω συμβαίνει και με πολλούς από εσάς.

Σημασία δεν έχουν οι πράξεις, αλλά οι συνέπειες

 

*Προσοχή, το κείμενο περιέχει μεγάλα spoilers!*

Από το τελείωμα μέχρι και σήμερα, δε θυμάμαι να έχει υπάρξει μέρα που να μην έχω βάλει στον player το παραπάνω μουσικό κομμάτι. Οι μελαγχολικές νότες των Apparat σε καθηλώνουν, σε κάνουν να σκέφτεσαι και να ονειρεύεσαι. Ίσως όπως έχουμε ακούσει, όταν δεν αρκούν οι λέξεις, μιλάει η μουσική.

Μερικά από τα πιο ηχηρά ονόματα του cast παρακάτω:

Bryan Cranston
-Anna Gunn
-Aaron Paul
-Dean Norris
-Betsy Brandt
-RJ Mitte
-Bob Odenkirk
-Giancarlo Esposito
-Jonathan Banks

«Διάβολε, τι μπορεί να πάει στραβά με τέτοιους ηθοποιούς στην παραγωγή;», πιθανόν να αναρωτηθεί κάποιος.

Η απάντηση είναι, «Τίποτα». Ο,τιδήποτε προσπαθεί να πετύχει το Breaking Bad, το καταφέρνει. Από ένα καθηλωτικό σενάριο, το οποίο απαρτίζεται από απίστευτους χαρακτήρες, ως και μια μελαγχολική και «αργή» σκηνοθεσία που έχουμε καιρό να δούμε.

-Facing death changes a person, it has to, don’t you think?

Όλα ξεκινούν από μια ιδέα, η οποία στην αρχή φαίνεται κλισέ και πως έχει ειπωθεί πολλές φορές. Φυσικά και συμβαίνει αυτό, αλλά μέχρι ένα σημείο. Αυτό που δείχνει τόσο συνηθισμένο, η ομάδα του B.B, μπόρεσε να το μετατρέψει σε κάτι πρωτότυπο.

Καθηγητής χημείας, με αμέτρητες γνώσεις, μεσήλικας και οικογενειάρχης με ένα γιο με εγκεφαλική παράλυση, σε σχετικά άσχημη οικονομική κατάσταση και… με μη ιάσιμο καρκίνο του πνεύμονα. Βρίσκεται σε τελικό στάδιο και σύμφωνα με τους γιατρούς και διάφορες εξετάσεις που έκανε, του απομένουν 2 χρόνια ζωής. Αυτό ήταν όλο; Τι μπορεί να προσφέρει όλο αυτό;

[BR]eaking [BA]d είναι η κατάσταση που δημιουργείται όταν κάποιος επιλέγει να πάρει τον κακό και εύκολο δρόμο, τη στιγμή που όλα έχουν πάει στραβά. Σε κάθε επεισόδιο θα το νιώθετε συνέχεια.

Με βαθμολογία 9.4 στο IMDB και με τέτοια ιστορία, καμιά αμερικανιά θα ήταν, ή καμιά μετριότητα της καθημερινότητας ή, στην καλύτερη περίπτωση, μια σειρά που είναι τόσο ψαγμένη, ώστε να πέσει μόνη της στη λακούβα της αποτυχίας –έναν ομολογουμένως εύκολο δρόμο-.

4 ολόκληρες σαιζόν, 46 επεισόδια και το σαγόνι στο… πάτωμα. Ένας ηθοποιός που δίνει ρέστα υποκριτικής, ξεγυμνώνοντας πολλούς διάσημους αστέρες του Χόλυγουντ, ωμή βία, ωμή πραγματικότητα, βρώμικος ρεαλισμός, λύπη, ένα ώριμο σενάριο και αμέτρητες έντονες και συναισθηματικά φορτισμένες σκηνές, κατάφερε να μας προσφέρει το Breaking Bad.

Ο Walter White λοιπόν, σε αυτή τη δεινή κατάσταση που βρίσκεται, μην έχοντας τι άλλο να κάνει, παρά να περιμένει το θάνατο, αποφασίζει για το καλό όλων να αποκαταστήσει την οικογένειά του. Το Breaking Bad σε κάθε επεισόδιο μας υπενθύμιζε την αξία του ανθρώπινου βίου. Από πού ξεκινούσε, την μετεξέλιξη του, τη διάβρωση και την μετατροπή σε ένα άθλιο απόβρασμα της κοινωνίας που τελικά αποδείχτηκε ο νικητής όλων, χάρη στο πάθος του, το αίσθημα του ηγέτη και την ανάγκη για την τελειότητα. Ένας χαρακτήρας που αρχικά φοβόταν τον ίδιο του τον εαυτό, αλλά κατέληξε να είναι το απόλυτο φόβητρο και ταυτόχρονα το μεγαλύτερο καθίκι. Αυτός που δεν είχε διαπράξει φόνο ποτέ του, δεν είχε εκμεταλλευτεί τίποτα και καμία ευκαιρία της ζωής, μα πια είναι ένας αδίστακτος δολοφόνος. Αυτός είναι ο Walter White.

-You clearly don’t know who you’re talking to, so let me clue you in: I am not in danger, Skyler. I am the danger. A guy opens his door and gets shot, and you think that of me? No! I am the one who knocks!

Όταν ο Walter φτάνει στο σημείο για να σώσει τη ζωή του, να πρέπει να σκοτώσει τον συνεργάτη του Gale, ώστε να κρατήσει τη θέση του, τότε καταλαβαίνουμε πως έχει απομακρυνθεί πολύ από τον αρχικό του στόχο, που δεν ήταν άλλος από το να σώσει την οικογένειά του.

– There’s got to be another way. –  There isn’t. There was. But now there isn’t.

…Έτσι, λοιπόν, ο Walter προκειμένου να πετύχει τον ανώτερο στόχο που έχει θέση στη ζωή του, στρέφεται στην εγκληματική ζωή και συγκεκριμένα στο εμπόριο μεθαμφεταμίνης. Βρίσκει τον άλλοτε παλιό του μαθητή, τον Τζέσε, ο οποίος φτιάχνει κρυσταλλική μεθ.

-What’s the point of being an outlaw when you got responsibilities?

Έπειτα από διαπραγματεύσεις και απειλές ο Τζέσε γίνεται συνεργάσιμος και αποφασίζει να στήσει την επιχείρηση με τον καθηγητή του. Ο καιρός περνάει, μαζί δημιουργούν την καλύτερη κρυσταλλική μεθ, αναγκάζονται να σκοτώσουν για να κερδίσουν, ο νεαρός Τζέσε κινδυνεύει να χάσει πολλές φορές τη ζωή του λόγω της επιπολαιότητας του Walter, γίνεται ο χαμάλης του, και εκτός αυτών εξευτελίζεται συνεχώς.

Πάραυτα, πίσω από όλη αυτή τη συμπεριφορά ο Walter φαίνεται να κρύβει μια πατρική αγάπη για τον μαθητή του, καθώς η γεμάτη σκαμπανεβάσματα σχέση τους, οι καβγάδες και οι καταστάσεις που καλούνται να τα βγάλουν πέρα, ενισχύουν τη σχέση που χτίζεται ανάμεσά τους. Ο Walter, αν και δε το δείχνει, αγαπάει περισσότερο τον Τζέσε από τον ίδιο του το γιο.

-And a man, a man provides. And he does it even when he’s not appreciated, or respected, or even loved. He simply bears up and he does it. Because he’s a man.

Όσο για τον Τζέσε, ο ίδιος, είναι σίγουρα ένας ιδιόρρυθμος και προβληματικός χαρακτήρας. Παρατημένος από την οικογένεια του, εθισμένος στα ναρκωτικά, κακή ζωή και χωρίς δικό του χαρακτήρα. Γίνεται πάντα ο δούλος του Walter χωρίς να σκέφτεται τις συνέπειες. Στην πραγματικότητα, παρά τον σκληρό του χαρακτήρα, δεν είναι αυτό που δείχνει. Φοβάται, διστάζει να σκοτώσει, αλλά τα κάνει όλα για να ικανοποιήσει τον τελειομανή Γουόλτερ.

Ο Γουόλτερ έχει πάντα ένα σχέδιο, σκέφτεται και ξέρει πως ο Τζέσε τον χρειάζεται. Το ίδιο και αυτός. Η πλεκτάνη που ο ίδιος δημιούργησε στα τελευταία επεισόδια είναι απίστευτη. Πια δεν διστάζει να θέσει και κίνδυνο τη ζωή ενός μικρού παιδιού ή να κάνει ψυχολογικά κουρέλι τον συνεργάτη του. Είναι άραγε όλο αυτό μια μεταμόρφωση του χαρακτήρα του ή απλώς μια αποκάλυψη του πραγματικού του εαυτού; Ενός εγώ που ήταν θαμμένο και που τώρα πλέον δεν διστάζει να σκοτώσει και να εκμεταλλευτεί προκειμένου να εκπληρώσει τη “σταυροφορία” του; Και αν, ναι, γιατί εγώ συμπάσχω μαζί του;

 

Γιατί μία σειρά με ξεβολεύει από τη θέση μου και με κάνει να θέλω να ξεφύγει ένας μεγαλέμπορος ναρκωτικών, που με το προϊον του θα ωθήσει την εγκληματικότητα, θα διακινηθούν παράνομα τεράστια ποσά, και θα πέσουν στο πάτωμα εθισμένα κορμιά;
Όλα αυτά για να αφήσει στην οικογένεια του χρήματα;

Και οι άλλες οικογένειες που θα καταστραφούν από το προϊόν του ή από κάποια παράπλευρη του ενέργεια; Όπως απάντησε και ο Walter, «Εγώ απλά το παράγω, αυτοί το αγοράζουν…»

Πολλά ερωτήματα βγαίνουν στη φόρα, αλλά αυτό είναι που κάνει το Breaking Bad ξεχωριστό. Η σχέση που δημιουργείται ανάμεσα στον θεατή και τους ηθοποιούς. Ο Walter, παρεμπιπτόντως, μου έχει δώσει την αίσθηση του αγαπημένου μου ηθοποιού, του Clint Eastwood και αυτό δεν είναι καθόλου τυχαίο.

-Γιατί οι λήψεις είναι εκπληκτικές και η σκηνοθεσία παραμένει σε ασύλληπτα επίπεδα, ενώ ο Gilligan αξίζει και με το παραπάνω να συμπεριλαμβάνεται στο πάνθεον των μεγάλων σκηνοθετών της εποχής.

-Γιατί, θα λυπηθούμε αν ο Walter πεθάνει, αλλά θα τον μισήσουμε αν δολοφονήσει αθώους και γιατί άφησε την κοπέλα του Τζέσε να πνιγεί.

-Γιατί, θα λυπηθούμε αν ο Χανκ μείνει για πάντα παράλυτος, αλλά θα τον μισήσουμε αν ανακαλύψει τον Walter.

-Γιατί, θα λυπηθούμε τον Gus, ο οποίος έχασε άδικα τον καλύτερο του φίλο, αλλά πια θέλει να σκοτώσει τον Walter. Αλλά θέλω να σταθώ εδώ. Μήπως τελικά ο Gus δεν έπρεπε να πεθάνει έτσι και να σκοτώσει τον Walter; Γιατί ήξερε τι γινόταν και σε τι είχε μετατρέψει τον μικρό Τζέσε;

 

-Γιατί η σκηνή της δολοφονίας του Gus θα μείνει στην ιστορία.

-Γιατί, θα λυπηθούμε τη Μαρή αν τη συλλάβουν για κλοπή, αλλά θα τη μισήσουμε για την αλαζονεία της.

-Γιατί, θα λυπηθούμε την Skyler για αυτά που έχει περάσει, αλλά θα τη μισήσουμε επειδή έγινε μια πόρνη.

-Γιατί, θα λυπηθούμε τον Gale για τα όνειρα του και την αθωότητα που παρουσιάζει, αλλά θα τον μισήσουμε επειδή θα πάρει τη θέση του Walter.

-Γιατί, θα λυπηθούμε τον Τζέσε όταν θα πράξει το σωστό και υποστεί τις συνέπειες, αλλά θα τον μισήσουμε επειδή θα στραφεί εναντίον του Walter.

-Γιατί ο δικηγόρος Saul είναι ένας μικρός θεούλης, ένας εξαιρετικός τύπος με απίθανο μαύρο χιούμορ.

-Γιατί όλη η σειρά είναι απίστευτα προσεγμένη και παρουσιάζει με τον καλύτερο τρόπο την καλή και την κακή πλευρά των ανθρώπων. Γιατί ο συνδυασμός Χημείας και τίτλων είναι μοναδικός.

-Γιατί το Breaking Bad είναι το καλύτερο τηλεοπτικό σόου των τελευταίων χρόνων. Έτσι απλά… Έτσι απλά θα επιστρέψει, και οι υπόλοιπες σειρές θα ακολουθούν από πίσω (πλην κάποιων εξαιρέσεων)

Όπως βλέπετε, η σχέση του κάθε χαρακτήρα κινείται παράλληλα με αυτή του Walter. Οτιδήποτε συμβεί από την πλευρά του Walter, θα έχει επακόλουθο σε όλους. Πόνο, λύπη, οίκτο, μα όχι χαρά.

Γιατί, τελοσπάντων, αυτό είναι το Breaking Bad. Μια σειρά που πετυχαίνει άγγιγμα ψυχής και σε προβληματίζει για το καθετί που συμβαίνει και το λόγο που αυτό μπορεί να συμβαίνει, φυσικά.

-I won

Ναι λοιπόν Walter White, κέρδισες. Κέρδισες και σαν ηθοποιός και σαν χαρακτήρας. Κάτι που δεν έχει καταφέρει κανείς άλλος. Κέρδισες μια αιώνια θέση στην καρδιά μου, μια θέση στον  θεατή, μια θέση στους καλύτερους χαρακτήρες όλων των εποχών και, από μεριάς μου, ο πιο badass και ταυτόχρονα υποχθόνιος. Γιατί, σε τελική ανάλυση, αυτό αποδεικνύεται πως είσαι, ένα κάθαρμα. Σε λυπήθηκα, σε σιχάθηκα, σε μίσησα, σε ένιωσα, με προβλημάτισες, με δικαίωσες, με εξαπάτησες και με λύτρωσες. Έκανες, στην ουσία αυτό που έπρεπε. Αυτό που χρειάστηκε. Για έμενα, και για άλλους χιλιάδες το Breaking Bad ίσως είναι κάτι παραπάνω από μια απλή σειρά. Τον Ιούλιο, σε λίγες ημέρες, μαζί με την 5η και τελευταία σαιζόν 16 επεισοδίων, θα δοθούν όλες οι απαντήσεις. Υπομονή…

Το κείμενο μπορεί να μην ήταν ακριβώς αφιέρωμα και, γι’ αυτό συγχωρέστε με. Αλλά, για μια σειρά που κατάφερε να κερδίσει μια υψηλή θέση ανάμεσα στις αγαπημένες μου σειρές, The Wire, Boardwalk Empire, Twin Peaks και Carnivale, ένιωσα πως έπρεπε να γράψω κάτι ξεχωριστό. Όταν με το καλό τελειώσει η σειρά, ίσως να γράψουμε ένα αναλυτικό αφιέρωμα. Μέχρι τότε σας αποχαιρετώ…