«Civilization 6» – Review

Ομολογώ πως, με βάση τις εμπειρίες που αποκόμισα από τότε που μπήκα στον εθιστικό κόσμο του Civilization, το «μακρινό» 2009, οι προσδοκίες μου για την έκτη προσθήκη της σειράς ήταν αρκετά υψηλές. Ειδικά δε, κρίνοντας από τις μεγαλεπήβολες προσδοκίες της ίδιας της Firaxis, αλλά και την αξιέπαινη προσπάθειά της να διατηρήσει και να βελτιώσει μία παράδοση με εκατομμύρια πιστούς οπαδούς παγκοσμίως. Δεν είναι άλλωστε και λίγες οι περιπτώσεις σπουδαίων genres που, βασισμένες ίσως στην φήμη και τις αναμνήσεις των σκληροπυρηνικών τους θαυμαστών απλά απογοήτευσαν. Μπορώ ωστόσο να παραδεχτώ ότι, με βάση την δική μου εμπειρία παίζοντας το Civilization 6, αλλά και τις σχεδόν αποκλειστικά θετικές αντιδράσεις στον χώρο των gamers, η εταιρεία κατάφερε πραγματικά να με δικαιώσει.

Το παλιό και το καινούργιο

Βασισμένοι στην παλιά καλή συνταγή των προηγούμενών τους παιχνιδιών (33% παλιό υλικό, 33% βελτιωμένο υλικό, 33% νέο υλικό) οι δημιουργοί του Civ 6 πάτησαν επάνω στην επιτυχία του Civ 5 και παρουσίασαν ένα τελικό αποτέλεσμα όχι αποκομμένο από τους προκατόχους του, αλλά και με την σωστή δόση πρωτοπορίας. Και στο νέο παιχνίδι λοιπόν, ο παίκτης αναλαμβάνει έναν από τους μεγάλους ανθρώπινους πολιτισμούς στην πορεία του στον χρόνο, από την προϊστορική εποχή μέχρι τον αποικισμό του Άρη, προσπαθώντας να αναδείξει την αυτοκρατορία του και να την βοηθήσει να «επιβιώσει την δοκιμασία των καιρών». Οι τρόποι νίκης -στρατιωτική, θρησκευτική, πολιτιστική, επιστημονική και βαθμολογίας- καθώς και οι βασικές μέθοδοι επίτευξής τους έχουν διατηρηθεί σε μεγάλο βαθμό οι ίδιες· η κατασκευή κτιρίων με διαφορετικά bonus, η επιστημονική πρόοδος και η διεξαγωγή πολέμων όταν η διπλωματία αποτυγχάνει παραμένουν τα βασικά χαρακτηριστικά του gameplay, οικεία στους βετεράνους της σειράς.

Οι μεγάλες διαφοροποιήσεις ωστόσο εντοπίζονται στην ικανότητα του παιχνιδιού να τραβά την προσοχή όχι αποκλειστικά στους μακροπρόθεσμους στόχους του παίκτη, αλλά και στην μικροδιαχείρηση των δεκάδων διαφορετικών παραγόντων που θα οδηγήσουν στην τελική νίκη, στους οποίους έχει δοθεί μεγαλύτερο βάθος και προσοχή από ποτέ. Σε μια εποχή όπου το ξήλωμα των βασικών χαρακτηριστικών ενός τίτλου κατά την δημιουργία του επόμενου έχει εξελιχθεί σε κανόνα (βλ. Sims 4), με συνηθισμένη δικαιολογία την βελτίωση των γραφικών, το Civ 6 έχει συμπεριλάβει όχι μόνο όλα τα κύρια χαρακτηριστικά του Civ 5, αλλά και τις βασικές προσθήκες των επεκτάσεών του. Ο ρόλος της θρησκείας, που έγινε μέρος του Civ 5 μέσα από την επέκταση Gods & Kings, έχει τώρα αναβαθμιστεί και απαιτεί ιδιαίτερη προσοχή, ενώ η πολιτιστική νίκη, που στο Civ 5 περιοριζόταν σε μια απλή «διπλωματική» νίκη μέσα από την επικράτηση στο συμβούλιο του ΟΗΕ, έχει τώρα εξελιχθεί σε μία αρκετά πιο περίπλοκη υπόθεση, βασισμένη στον τουρισμό, ο οποίος εισήχθη στο Civ 5 μέσα από την επέκταση Brave New World.

Ένας διασκεδαστικός κόσμος

Και οι καινοτομίες δεν περιορίζονται εδώ. Τα Social policy trees του Civ 5 έχουν αντικατασταθεί από ένα ολοκληρωμένο Civic tree, που λειτουργεί όπως και το technology tree, με το οποίο εξελίσσεται παράλληλα. Μέσα από την πρόοδο σε αυτήν την αλυσίδα πολιτικών ιδεολογιών/θεωριών ξεκλειδώνονται policy cards, οι οποίες μπορούν να χρησιμοποιηθούν σε διαφορετικούς συνδυασμούς ανάλογα με το είδος κυβέρνησης που έχει επιλέξει ο παίκτης (ένα ακόμη νέο χαρακτηριστικό), σχηματίζοντας έτσι τον επίσημο πολιτικό προσανατολισμό του εκάστοτε κράτους.

Οι χρήσεις και η ποικιλία των great people που μπορούν να ξεκλειδωθούν έχει επίσης βελτιωθεί, καθώς τώρα οι μεγάλοι καλλιτέχνες μπορούν να δημιουργήσουν τα πιο περίφημα real life έργα τους (πχ η «ωδή στην χαρά» του Μπετόβεν) και στην συνέχεια να τα εκθέσουν στα θέατρα και τα μουσεία του παίκτη, ελκύοντας έτσι τουρίστες απαραίτητους για την πολιτιστική νίκη. Ιδιαίτερη σημασία έχει δοθεί και σε πιο σύγχρονες πολιτιστικές ανησυχίες, με την δυνατότητα δημιουργίας αρχαιολογικών μουσείων (με εκθέματα από μάχες που έλαβαν όντως χώρα εντός του παιχνιδιού) και εθνικών δρυμών, κατά τις ύστερες φάσεις του παιχνιδιού.

Όσον αφορά το στρατιωτικό κομμάτι, ο διπλωματικός αντίκτυπος ενός πολέμου έχει αναδειχθεί περισσότερο από ποτέ με την εισαγωγή του συστήματος casus belli («αιτία πολέμου»), μέσα από το οποίο ο παίκτης μπορεί να μειώσει το warmonger penalty στις διπλωματικές σχέσεις με άλλους πολιτισμούς, εφόσον έχει κάποια σοβαρή δικαιολογία για να διεξάγει έναν συγκεκριμένο πόλεμο, προσδίδοντας έτσι ιστορική αληθοφάνεια στον διαπραγματευτικό χάρτη. Παραδείγματος χάρη, η επίθεση κατά ενός πολιτισμού τουλάχιστον δύο τεχνολογικές φάσεις πίσω από τον πολιτισμό του παίκτη μειώνει το warmonger penalty στο μισό, ως «colonial war», ένα είδος πολέμου που γνώριζε ανέκαθεν την ανοχή των μεγάλων δυνάμεων.

Τεχνικός τομέας

Στα εκτός του gameplay, τα γραφικά του νέου civilization έχουν μάλλον διχάσει, καθώς η περιορισμένου ρεαλισμού, σχεδόν cartoonish εμφάνισή τους αποτελεί πισωγύρισμα για πολλούς παίκτες. Προσωπικά μου φάνηκε αρκετά ευχάριστη, και σίγουρα όχι λόγος υποβάθμισης του παιχνιδιού, ειδικά αφού όλα τα scrolls και τα menus μοιάζουν αρκετά σύγχρονα σε σχέση με προηγούμενους τίτλους. Οι ηγέτες των αντίπαλων πολιτισμών δείχνουν εξαιρετικά εκφραστικοί (σε αντίθεση προφανώς με τις άψυχες μαριονέτες του «Civilization: Beyond Earth»), αγγίζοντας συχνά τα όρια της σάτιρας, μεταγγίζοντας έτσι αυτόν τον χαρακτήρα και σε ολόκληρο τον πολιτισμό που αντιπροσωπεύουν. Δεν θα μπορούσαν ωστόσο με κανέναν τρόπο να χαρακτηριστούν προβλέψιμοι ως προς τον τρόπο με τον οποίο κυβερνούν το κράτος τους, καθώς η προσθήκη μιας τυχαίας hidden agenda στον καθέναν τους καθιστά συχνά εντελώς απρόβλεπτους.

Η μουσική είναι όπως και σε προηγούμενους τίτλους πραγματικά εύστοχη, αλλάζοντας από πολιτισμό σε πολιτισμό και από εποχή σε εποχή, βασισμένη πάντα σε ξεχωριστό για κάθε πολιτισμό λάιτμοτιφ. Ο Christopher Tin επιστρέφει μετά το Civilization 4 και το αξέχαστο «Baba Yetu» (βραβείο Grammy το 2011) για να συνθέσει το νέο κομμάτι/ύμνο του παιχνιδιού, «Sogno di Volare» («όνειρο πτήσης»), με πιο ευρωπαϊκή αυτή την φορά επιρροή.

Εις την τελική, όταν πολλά υποσχόμενοι νέοι τίτλοι πασίγνωστων εταιριών τελικά απογοητεύουν πανηγυρικά, το «Civilization 6» ξεχωρίζει για να γίνει ίσως το καλύτερο «Civilization» που έχει υπάρξει ποτέ. Δεν είναι, φυσικά, τέλειο, αλλά κάποια μικροπροβλήματα στα γραφικά/bugs (που μάλλον θα διορθωθούν με τα κατάλληλα patches), το ακόμη ελαφρώς βαρετό midgame (που είναι όμως φυσική συνέπεια του τρόπου με τον οποίο «τρέχει» ο ρυθμός του turn based gameplay) και η ελαφρώς παράλογη διπλωματική AI, ειδικά στις ύστερες φάσεις του παιχνιδιού (που ποιον ενδιαφέρει όταν απλά ισοπεδώνει τους πάντες γύρω του, σωστά;) δεν αποτελούν παρά ανεπαίσθητες παραφωνίες σε ένα ιδανικό κονσέρτο.

 

Civilization 6 (PC)

Civilization 6 (PC)
9.43333333333

Γραφικά

9/10

    Ήχος

    10/10

      Gameplay

      9/10

        Θετικά

        • Πολλές ενδιαφέρουσες καινοτομίες, ενώ παράλληλα διατηρείται το κλίμα ενός καλού Civilization.
        • Μεγαλύτερο βάθος στην μικροδιαχείρηση.
        • Οι προσωπικότητες των ηγετών έχουν παρουσιαστεί σωστά, από κάθε άποψη.
        • Ο Mahatma Gandhi ρίχνει ακόμη πυρηνικές για πλάκα.

        Αρνητικά

        • Κάποια μικρά bugs.
        • Ελαφρώς αλλοπρόσαλλη A.I.
        • Κάπως βαρετό midgame.
        Μοιραστείτε το:
        Eruditus

        Eruditus

        Το να βγάζει κανείς βιαστικά συμπεράσματα είναι πάντοτε εύκολο. Διαβάζοντας μια σύντομη περίληψη ενός έργου, δίνοντας λίγα λεπτά σε μία επίσημη κριτική ή ακούγοντας την ακατέργαστη άποψη ενός γνωστού ο θεατής είναι συχνά πληροφορημένος, αλλά σπάνια σωστά κατατοπισμένος ως προς την πρόθεση, την ψυχογραφική χροιά ή τον ακριβή προσανατολισμό όσων θα παρακολουθήσει στην μεγάλη οθόνη. Η συνοπτική και επιφανειακή θεώρηση μίας ταινίας αφήνει συχνά διαφορετικές εντυπώσεις, και μάλλον αντικρουόμενα συμπεράσματα, για να επιτρέψει τελικά στον κάθε άνθρωπο να εξάγει το δικό του· ακόμη κι αν αυτό συνοψίζεται σχεδόν πάντα στο ότι η αλήθεια βρίσκεται κάπου στην μέση. Γεννήθηκα στην Αθήνα το 1995, και η εύρεση αυτής της χρυσής τομής, στην τέχνη αλλά και στην ζωή, έγινε πολύ γρήγορα σκοπός της ζωής μου.