Δημήτρης Βαβάτσης – «Ήρθε ο καιρός το σινεμά βίας να γίνει απειλή!»

Όπως είχαμε πει σε προηγούμενο άρθρο μας, ο Δημήτρης Βαβάτσης είναι ίσως ο μοναδικός σκηνοθέτης που ασχολείται με το σινεμά της ακραίας βίας και του splatter. Έχοντας στο ενεργητικό του τέσσερις ταινίες μικρού μήκους, ο Βαβάτσης έχει την δυνατότητα να διηγείται ουσιαστικά βίαιες ιστορίες που ξεφεύγουν από τα όρια. Exploitation, horror, home invasion, sexploitation, torture και revenge είναι μόνο μερικές από τις θεματικές που ακολουθεί ο Βαβάτσης. Οι ταινίες του έχουν ταξιδέψει σε διάφορα φεστιβάλ του εξωτερικού και έχουν αποσπάσει διάφορα βραβεία, ενώ οι περισσότερες βρίσκονται διαθέσιμες στο YouTube. Στα πλαίσια της διαδικτυακής κυκλοφορίας του «Σαρκοβόρου», της τρίτης ταινίας του, ο Δημήτρης Βαβάτσης δέχθηκε να μας παραχωρήσει την παρακάτω συνέντευξη.

-Τί πιστεύεις πως έλκει το κοινό σε ιστορίες βίας;

Θεωρώ ότι υπάρχουν δύο κατηγορίες θεατών. Αυτοί που βλέπουν μια ταινία βίας ώστε να ξεδώσουν και αυτοί ώστε να προβληματιστούν. Δηλαδή διασκέδαση και ψυχαγωγία. Στην πρώτη κατηγορία οι θεατές ταινιών βίας ξεσπούν από τα προβλήματα της καθημερινότητας με αυτόν τον τρόπο. Κάτι που μπορεί να προσφέρει και η μουσική για παράδειγμα. Στην δεύτερη κατηγορία, η βία στο πανί καθιστά τον θεατή  μάρτυρα σε περιστατικά που ξεπερνούν τον εαυτό του και την πιο σκοτεινή του φαντασία και αυτό τον εξιτάρει. Τον φέρνει αντιμέτωπο με τις φοβίες του, τα πάθη του, τα ταμπού και τα όριά του. Κατά συνέπεια με τον ίδιο του τον εαυτό. Και αυτό είναι σίγουρα σημαντική εμπειρία.

-Είσαι από τους λίγους που καταπιάνονται με τα είδη exploitation, splatter, revenge κ.λ.π. στην Ελλάδα. Πώς προέκυψε αυτός ο προσανατολισμός;

Είναι κάτι που με εξίταρε από μικρή ηλικία. Δηλαδή το να προσπαθώ να καταλάβω πως φτιάχνουν μια ταινία και ειδικά πως καταφέρνει ένας σκηνοθέτης να τρομάξει και να σοκάρει τον θεατή. Επιπλέον, οι συγκεκριμένες ταινίες καταπιάνονται και θίγουν έννοιες που βλέπω ότι δεν συμβαίνει σε άλλα είδη ταινιών. Το γεγονός ότι δεν υπάρχουν όρια με κάνει να νιώθω ότι υπάρχει πλήρης ελευθερία και κριτική, ειδικά πάνω σε θέματα που είναι ακραία από μόνα τους.

-Ωμή βία, σωματική και ψυχολογική, βλασφημίες, σεξουαλική διαστροφή. Όλα αυτά μπορούν να προκαλέσουν την αντίδραση του κοινού, όπως την αποστροφή ή και την απόρριψη της δουλειάς σου. Κατά πόσο είναι εύκολο να γυρίσεις μια ταινία που ξεπερνάει τα όρια του θεατή; Σε επηρεάζουν οι αντιδράσεις του κόσμου;

Το να γυρίσεις μια ταινία που να ξεπερνάει τα όρια του θεατή θεωρώ ότι είναι πολύ εύκολο. Το δύσκολο είναι να έχει λόγο ύπαρξης όλο αυτό. Το ακραίο από μόνο του δεν λέει κάτι. Το θέμα είναι να μπορέσεις να εκφραστείς με τέτοιον τρόπο που δεν θα ενοχλήσει απλώς τον άλλον αλλά θα τον προβληματίσει και θα τον βάλει στη θέση του θύματος ή του θύτη , θα τον φέρει απέναντι από τους φόβους του και από έννοιες που δεν αγγίζει. Αυτό είναι το σημαντικότερο για μένα. Και φυσικά το δυσκολότερο. Οι αντιδράσεις του κόσμου πολλές φορές είναι λίγο ακραίες επειδή πολλοίέρχονται χωρίς να γνωρίζουν τι θα δουν και είναι ανυποψίαστοι. Μου αρέσουν και σέβομαι τη γνώμη του καθενός.

-Στο εξωτερικό ταινίες σαν τις δικές σου χαίρουν θετικής ανταπόκρισης του κοινού, όμως σε αυτό συμβάλλει και ο πλουραλισμός των ταινιών του είδους. Πιστεύεις πως θα υπήρχε θετικότερη ανταπόκριση απ’ το ελληνικό κοινό αν ήταν πιο εξοικειωμένο με το είδος;

Δεν μπορώ να το γνωρίζω αυτό. Αλλά δεν συμφωνώ στο ότι δεν υπάρχει θετική ανταπόκριση από το ελληνικό κοινό. Στα φεστιβάλ βλέπω πολύ καλές αντιδράσεις και θετική ανταπόκριση από κοινό και από επιτροπές. Από κει και πέρα νομίζω ότι όποιος πρόκειται να αντιδράσει αρνητικά και να κράξει θα το κάνει έτσι κι αλλιώς, είτε υπήρχαν και άλλες ταινίες του είδους, είτε όχι. Στο εξωτερικό σίγουρα τέτοιου είδους ταινίες είναι πιο συνηθισμένες από ότι εδώ αλλά αυτό είναι κάτι που μπορεί να αλλάξει. Ήρθε ο καιρός πιστεύω. Οι ταινίες μου έχουν πάει σε πολλά φεστιβάλ στην Ελλάδα και στο εξωτερικό με διακρίσεις και αυτό δείχνει ότι το είδος δεν πρέπει να μας σταματά αλλά να προσπαθούμε να δοκιμάζουμε νέα πράγματα ακόμα και σε μια χώρα που δεν το έχει συνηθίσει.

-Το σύγχρονο ελληνικό σινεμά είναι πλούσιο σε ταινίες προορισμένες για φεστιβάλ αλλά πάμφτωχο σε ταινίες είδους. Ποια είναι η γνώμη σου γι’ αυτήν την κατάσταση;

Συμφωνώ ότι υπάρχουν ελάχιστες ταινίες του είδους, έως μηδαμινές. Πιστεύω ότι καλό θα ήταν αυτό να αλλάξει και να έχουμε δείγματα και ακραίου σινεμά. Ακόμα και τα ελληνικά φεστιβάλ, είναι θετικά σε τέτοιες κινήσεις όσο ακραίες και αν φαίνονται. Πιστεύω ότι ήρθε ο καιρός το σινεμά βίας να γίνει απειλή.

-Είναι γεγονός πως μια ταινία των μέτρων σου για να πείσει οφείλει να έχει καλή ποιότητα παραγωγής, από την χορογραφημένη βία μέχρι και το ψεύτικο αίμα. Ποιές ήταν οι μεγαλύτερες δυσκολίες που αντιμετώπισες προκειμένου να γυρίσεις τις ταινίες σου;

Σίγουρα η μεγαλύτερη δυσκολία είναι το οικονομικό κομμάτι. Είναι κάτι που χρειάζεται χρήματα και αν δεν έχεις πρέπει να βρεις τρόπο να βρίσκεις χορηγίες και λύσεις.

-Ας μιλήσουμε τώρα για τις ταινίες σου. Υπάρχει κάποιος συγκεκριμένος τρόπος που δουλεύεις; Πώς επιλέγεις τους συνεργάτες σου;

Για συνεργάτες επιλέγω και ανθρώπους με τους οποίους έχω ξανασυνεργαστεί αλλά πάντα θέλω να συνεργάζομαι και με καινούρια άτομα. Όλοι έχουμε να μάθουμε κάτι από τον διπλανό μας και οι νέες συνεργασίες εκτός του βασικού πυρήνα είναι κάτι που επιδιώκω πάντα.

-Όπως κάθε σκηνοθέτης, έχεις κι εσύ τις δικές σου επιρροές. Πολλές από αυτές, φυσικά, δεν φαίνονται με την πρώτη ματιά. Πιο συγκεκριμένα, το «Bloody Lady» είναι -σίγουρα πιο ανατριχιαστική- αναφορά στο «Big Shave» του Scorsese, ενώ στον «Σαρκοβόρο» πρόσεξα μερικές αναφορές στο έργο του Argento. Ποίοι σκηνοθέτες πιστεύεις πως σε επηρέασαν και πως θα ήθελες να μιμηθείς;

Με επηρέασαν πολλοί σκηνοθέτες όπως είναι φυσιολογικό. Δεν νομίζω να θέλω να μιμηθώ κάποιον, απλώς είναι πολλοί εκείνοι οι οποίοι μου έχουν προσφέρει συγκινήσεις με τα έργα τους. Εν συντομία, θα έλεγα ότι θαυμάζω το πάντρεμα του εμπορικού με το underground που έχει πετύχει ο Trier, την χρήση κάμερας με δεξιοτεχνικό τρόπο στον Argento, τις ακραίες γωνίες του Hooper, την ωμότητα του Fulci, την ατμόσφαιρα του Bava και το ταλέντο του Hitchcock στη δημιουργία σασπένς και όχι μόνο βέβαια. Σημαντικοί δημιουργοί που τα έργα τους μένουν στον χρόνο.

-Στο YouTube έχουμε δει και άλλες δουλειές σου, όπως trailers για θεατρικές παραστάσεις. Έχεις σκεφτεί να ασχοληθείς με το θέατρο, σκηνοθετώντας μια παράσταση, φερ’ ειπείν ;

Το θέατρο είναι κάτι το οποίο δυστυχώς δεν το έχω σπουδάσει και δεν θα μπορούσα να πω ότι έχω γνώσεις ή εμπειρίες για κάτι τέτοιο. Ήμουν βοηθός σκηνοθέτη σε μια παράσταση πρόσφατα και ήταν κάτι το μαγικό. Με βοήθησε πάρα πολύ και σίγουρα είναι ένας χώρος που θα ήθελα να ασχοληθώ. Φυσικά, υπάρχει πάρα πολύς δρόμος που πρέπει να διανύσω. Σίγουρα με πολύ όμορφη διαδρομή.

-Έχεις ανοιχτό το ενδεχόμενο να μεταπηδήσεις σε κάποιο άλλο είδους στο μέλλον, αν στο επιτρέψουν οι συνθήκες; Ποιο θα ήταν το κριτήριο σε αυτή την περίπτωση;

Σίγουρα με ενδιαφέρουν όλα τα είδη. Όλα σινεμά είναι . Δεν ξεχωρίζω τον κινηματογράφο σε είδη μέσα μου. Για μένα το κριτήριο είναι το να υπάρχει μια ιστορία ώστε να ειπωθεί. Με ποιον τρόπο θα το δείξει κανείς, είναι το επόμενο βήμα. Και εμένα με ενδιαφέρουν όλοι οι τρόποι .

-Βάσει των εμπειριών που έχεις μαζέψει μετά από τόσες ταινίες, πόσο δύσκολη πιστεύεις πως θα είναι η επόμενη σου ταινία;

Νομίζω ότι κάθε ταινία είναι ένα βουνό. Ένας πόλεμος με πολλές μάχες. Το σίγουρο είναι ότι με καλούς συνεργάτες δεν φοβάσαι τίποτα και περνάς και καλά. Και θα ήθελα εδώ να ευχαριστήσω, όλα τα παιδιά που συνεργαστήκαμε και ελπίζω να τους ξαναδώ σε πολλά επόμενα.

 

Αναλυτική Φιλμογραφία:

  • Ευλάβεια (Sanctimony)

 

  • Bloody Lady

 

  • Σαρκοβόρος (Carnivore)

 

  • Eye Candy

 

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *