«Game of Thrones» – Ανασκόπηση στην 7η Σεζόν της Επικής Σειράς

Και ναι, μια ακόμη σεζόν του “Game of Thrones” έφτασε στο τέλος της χθες το βράδυ. Η σειρά που ξεκίνησε με βάση τα βιβλία του George R. R. Martin έχει χαράξει την δική της πορεία, παρεκκλίνοντας από το αρχικό πλάνο του συγγραφέα και φτάνοντας στην προτελευταία σαιζόν πριν καν ο Martin φτάσει στην έκδοση του προτελευταίου βιβλίου. Σε μια μικρότερη σε επεισόδια σεζόν, λοιπόν, η σειρά έφερε μεγάλες συναντήσεις και πολλές ανατροπές. Ίντριγκες, σφαγές και δράκοι έκαναν και φέτος το πέρασμα τους, χαρίζοντας μας καλή τηλεόραση… αλλά γεμάτη με προβλήματα. Ας μιλήσουμε, όμως, αναλυτικά για την 7η σεζόν του αγαπημένου “Game of Thrones”.

Ξεκινώντας με τα απλά δεδομένα, όλοι είναι σε θέσεις μάχης, μιας και ο Χειμώνας ήρθε και, μαζί του, η Ντενέρις. Η Σέρσεϊ είναι πλέον βασίλισσα και δεν την νοιάζει να δείξει την σχέση της με τον Τζέιμι, ενώ ταυτόχρονα θέλει να συγκεντρώσει στα χέρια της όσες περισσότερες δυνάμεις μπορεί για να αντιμετωπίσει την Ντενέρις και τους συμμάχους της. Ο Τζον Σνόου, από την άλλη, γνωρίζοντας την απειλή των White Walkers προσπαθεί και αυτός να μαζέψει όσους περισσότερους συμμάχους μπορεί, προκειμένου να σωθούν όλοι από την μεγαλύτερη απειλή που έχει γνωρίσει το Γουέστερος. Και, μέσα σ’ όλα αυτά, όλα τα εναπομείναντα μέλη των Σταρκ μαζεύονται στο Γουίντερφελ. Μπορούν όμως οι ήρωες μας να βρουν συμμάχους μέσα στο σύμπαν της προδοσίας και του θανάτου του “Game of Thrones”;

Ας ξεκινήσουμε με τις συζητήσεις πάνω στην συνολική αφήγηση και όχι τα γεγονότα καθαυτά. Όπως είχαμε παρατηρήσει στην ακριβώς προηγούμενη σεζόν, πολλά πράγματα φαίνονταν να κινούνταν κάπως απότομα, άλλα υπερβολικά αργά, ενώ στο σύνολο τους οι πλοκές ήταν λιγότερο σύνθετες. Αυτό δεν έδωσε, βέβαια, στους δημιουργούς λιγότερα όπλα, χαρίζοντας μερικές από τις καλύτερες στιγμές της σειράς με επεισόδια σαν τα “The Door” και “Battle of the Bastards”. Όταν, όμως, ο Βάρις φτάνει από την μια στο Ντορν και μετά από δεκαπέντε λεπτά πάλι στα πλοία της Ντενέρις, τότε υπάρχει μια μεγάλη ασυνέχεια.

Αυτό το πρόβλημα εμφανίζεται και εδώ, μόνο που φέτος γίνεται σε επτά αντί για δέκα επεισόδια. Με άλλα λόγια, πολλά απ’ τα γεγονότα φαίνονται το λιγότερο βιαστικά και οι ρυθμοί είναι ασαφείς. Ακόμη και οι ήρωες μπορεί να κάνουν ένα ταξίδι για ολόκληρα επεισόδια, για να καταλήξουν σε μακρινότερες αποστάσεις μέσα σε δέκα λεπτά τηλεοπτικού χρόνου. Η μόνη λογική εξήγηση είναι η τηλεμεταφορά, που ακόμη και σ’ ένα σύμπαν με δράκους μόνο λογική δεν είναι! Είναι αλήθεια πως οι πρώτες σεζόν ήταν πολύ πιστές στο έργο του Martin και τους ρυθμούς του. Όμως η καθυστέρηση του στην ολοκλήρωση των βιβλίων αποκαλύπτει πως οι δημιουργοί είναι ένα στούντιο μονάχα που αναπαράγει μια περίληψη όσων θα έχτιζαν μέχρι και τρεις σεζόν ολόκληρες και όχι πετσοκομένες (αλλά τα βιβλία αργούν ακόμα, οπότε μεγάλες κουβέντες μη λέμε).

Από άποψη σεναρίου, τώρα, η σεζόν ξεκίνησε κάπως αργά στο πρώτο επεισόδιο, όμως στην πορεία φάνηκε να το πιάνει, λίγο-λίγο. Στο πρώτο κι εναρκτήριο επεισόδιο είχαμε την άφιξη της Ντενέρις στο Γουέστερος, τίποτα ιδιαίτερο όμως. Στο δεύτερο επεισόδιο είχε την επίθεση του Γιούρον Γκρέιτζοϊ που κόστισε τον στόλο της Ντενέρις. Στο τρίτο επεισόδιο, παρότι είχαμε την συνάντηση της Ντενέρις και του Τζον Σνόου, εκεί ήταν που πέθανε η Ολένα και έφυγε σαν κυρία. Κατά την ταπεινή μου άποψη, όμως, στο τέταρτο επεισόδιο η σειρά ανέκαμψε πραγματικά. Εκεί είχαμε την γαμάτη ξιφομαχία-εκπαίδευση μεταξύ Άρια και Μπριέν, όπου η πρώτη έδειξε σε όλους πως πρέπει να την φοβούνται. Όπως, επίσης, εκεί ήταν και η πρώτη φορά που η Ντενέρις εξαπέλυσε τον σκληρό της πόλεμο στο Γουέστερος, στην επικότερη μάχη της σεζόν.

Γιατί ήταν επική, όμως, η μάχη; Όχι τόσο επειδή υπήρξε πραγματική σφαγή, αλλά κυρίως επειδή ήταν η πρώτη μάχη που όλα τα στρατόπεδα είχαν κάποιον που συμπαθείς. Το ένα είχε τον Τζέιμι (αγαπώ τον Τζέιμι) και τον Μπρον, το άλλο την Ντενέρις με τον δράκο της. Ειδικά, όμως, η στιγμή που ο Τζέιμι ως ένδειξη ηρωισμού πήγε να σκοτώσει τον δράκο, τότε ήταν που το “Game of Thrones” μοίρασε τα πρώτα εγκεφαλικά, μετά από πολύ καιρό. (Βέβαια, στο τέλος κανείς από αυτούς δεν πέθανε. Η σειρά έχει αποκτήσει τους δικούς της από μηχανής θεούς).

Και αυτοί οι από μηχανής θεοί εμφανίζονται και πιο μετά, όταν ο Τζον Σνόου πηγαίνει στο Eastwatch για να πιάσει ένα Ζωντανό Νεκρό και να τον φέρει στο King’s Landing, προκειμένου να πείσει την Σέρσεϊ πως οι Νεκροί έρχονται. Ξεκινά μαζί με την Ομάδα Αυτοκτονίας του, τον Τζέντρι (τον μπάσταρδο του Βασιλιά Ρόμπερτ), τον Τζόρα (που θεραπεύτηκε από την αρρώστια του), τον Τόρμουντ, το Κυνηγόσκυλο (πιο κατσούφη από ποτέ) και τους Μπέρικ Ντοντάριον και Θόρος του Μυρ στο πλευρό του, όμως σύντομα η αποστολή τους εξελίσσεται σε τραγωδία. Οι νεκροί τους περικυκλώνουν και όλα μοιάζουν να τελειώνουν, μέχρι να εμφανιστεί η Ντενέρις με τους δράκους της.

Τότε είναι, όμως, που σημειώνεται η μεγαλύτερη απώλεια της σεζόν: ο δράκος Βισέριον πέφτει νεκρός από το αεροδυναμικό δόρυ του Night’s King. Οι ήρωες μας τρέπονται σε φυγή, με τον Θόρος του Μυρ να χάνει τη ζωή του και τον Τζον να φτάνει πολύ κοντά, όμως τελευταία στιγμή σώζεται από τον Μπέντζεν Σταρκ, που έρχεται μόνο για να θυσιαστεί για την οικογένεια του. Και, με αυτά τα εφόδια, ο Τζον είναι έτοιμος να παρουσιάσει σαν έκθεμα τον Ζωντανό Νεκρό στην Σέρσεϊ, όσο ο στρατός των νεκρών αποκτά ένα νέο όπλο: τον νεκροζώντανο Βισέριον, που ανασαίνει γαλάζιες φλόγες, φτάνοντας στην ακριβώς τελευταία σκηνή της σεζόν στο Τοίχος και γκρεμίζοντάς το.

Στο Γουίντερφελ , από την άλλη, ο Μικροδάχτυλος προσπαθεί να στρέψει την Άρια εναντίον της Σάνσα (και αντίστροφα), χωρίς όμως το επιθυμητό αποτέλεσμα. Η Σάνσα καταλαβαίνει την δολοπλοκία και, αφού τον δικάζει για όλες τις προδοσίες του, αφήνει την Άρια να τον εκτελέσει. Οι Σταρκ είναι πάλι ενωμένοι και τίποτα δεν τους χωρίζει.

Δεν μπορούμε να πούμε όμως το ίδιο και για την οικογένεια Λάννιστερ. Η Σέρσεϊ αντιλαμβάνεται την απειλή, όμως φαίνεται αμετάπειστη στην απόφαση της και, παρότι φαινομενικά πείθεται να βοηθήσει στον πόλεμο, επί της ουσίας έχει τα δικά της ύπουλα σχέδια για να διατηρήσει τον θρόνο της. Ο Τζέιμι όμως δεν μπορεί πλέον να ανεχτεί την ατιμία της και αποχωρεί, παρότι εκείνη είναι έγκυος σ’ ένα ακόμη παιδί του. Ακόμη και αν τον απειλεί με θάνατο, εκείνος προτιμά να φύγει από κοντά της και να πάει εκεί που είναι ο πραγματικός πόλεμος. Μόνο έτσι θα φροντίσει την οικογένεια του, μόνο έτσι θα βρει την λύτρωση. Την λύτρωση επιτέλους πλησιάζει και ο Θιον Γκρέιτζοϊ, επιλέγοντας επιτέλους να αναλάβει τις ευθύνες του. Μπορεί να άφησε την αδερφή του στα χέρια του θείου Γιούρον, όμως τώρα είναι έτοιμος να την σώσει με κάθε κόστος.

Όμως η μεγαλύτερη ανατροπή και εξέλιξη που έφερε η σεζόν είναι μια: ο Τζον και η Ντενέρις ερωτεύονται. Χωρίς να γνωρίζουν πως έχουν το ίδιο αίμα, από την πρώτη στιγμή που συναντιούνται φαίνεται η χημεία τους. Δεν είμαι σίγουρος κατά πόσο αυτό ήταν τέχνασμα του σεναρίου ή οι καλές ερμηνείες των ηθοποιών, όμως το ειδύλλιο δούλεψε πολύ καλά. Και ακόμη πιο έντονη ήταν η στιγμή που, κάπου στο τέλος, οι δυο τους έκαναν έρωτα κοιτώντας ο ένας τον άλλον στα μάτια, όσο ταυτόχρονα ο Μπραν με τον Σαμ μας αποκάλυπταν πως ο Τζον όχι μόνο είναι Ταργκάριεν, αλλά και γνήσιος διάδοχος του θρόνου!

Όλα αυτά είναι σημαντικά και στήνουν το πλάνο της επόμενης σεζόν. Η αποκάλυψη της ταυτότητας του Τζον σίγουρα θα φέρει την ρήξη ανάμεσα σ’ εκείνον και την Ντενέρις, που από την αρχή της σειράς θεωρείται η νόμιμη διάδοχος του θρόνου. Η Σέρσεϊ έμεινε μόνη της να μηχανορραφεί, παρέα μόνο με μερικούς της συμμάχους. Ο Μικροδάχτυλος δεν ζει πια για να συνωμοτεί, οπότε έχουμε ένα μέτωπο λιγότερο. Και οι White Walkers μπήκαν στο Γουέστερος, έτοιμοι πια να το αφανίσουν.

Στο σύνολο της, η 7η σεζόν του “Game of Thrones” ήταν καταιγιστική, χωρίς όμως να μπορεί να αποβάλλει κάποια σημαντικά προβλήματα της σειράς. Κάποια επεισόδια παραήταν γρήγορα, κάποια άλλα είχαν τον κατάλληλο ρυθμό. Μερικά ήταν γεμάτα σημαντικές στιγμές, κάποια άλλα έδειχναν λίγα πράγματα αξίας. Το σίγουρο είναι όμως είναι πως μόνο όλα τα σημαντικά πιόνια παραμένουν στο τραπέζι, έτοιμα για την τελική σύγκρουση. Αν και δεν μπορούμε να ξέρουμε ακόμη πότε να περιμένουμε την επόμενη σεζόν, το σίγουρο είναι πως η αναμονή θα είναι αγωνιώδης.

Υ. Γ.: Σίγουρα θα μπορούσαν να αναπτυχθούν σε δέκα επεισόδια καλύτερα απ’ ότι στα επτά που τους δόθηκαν, όμως απ’ ότι φαίνεται το μπάτζετ φτάνει μόνο για πολλούς CGI δράκους και λιγότερα επεισόδια. Ίσως συμβεί κάτι αντίστοιχο με το “Westworld”, του οποίου η δεύτερη σεζόν έρχεται σχεδόν δύο χρόνια μετά την πρώτη. Το σίγουρο είναι πως το HBO είναι βασιλιάς της τηλεόρασης, όμως φαίνεται να στοχεύει όλο και πιο ψηλά, σε σημείο να φοβόμαστε αν θα πέσει. Ας περιμένουμε το μέλλον να μας δείξει την αλήθεια.