«Goodfellas» – Blast from the past

 ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ ΤΑΙΝΙΑΣ

Θαυμάζω μια ταινία για πολλά της κομμάτια. Έχω την συνήθεια να αφιερώνω ώρες ολόκληρες να σκέφτομαι το ερμηνευτικό της μέρος και τι εντύπωση μου άφησε γιατί φυσικά, ό,τι παρουσιάζεται ως αποτέλεσμα, ενδιαφέρει και τη μεγάλη μάζα του κοινού. Το σκηνοθετικό μέρος ίσως κρίνεται επίσης ως αποτέλεσμα.  Ο πλούτος όμως που υπάρχει στο μυαλό του οπτικού δημιουργού μιας δουλειάς, είναι τόσο ανεξιχνίαστος όσο και θελκτικός , δίνοντας σ εκείνους που ψάχνονται λίγο παραπάνω να συμπληρώσουν  το παζλ  που συνθέτει μια ταινία.

Τα Καλά Παιδιά είναι μια από τις πιο εμβληματικές ταινίες που κοσμούν το κινηματογραφικό αρχείο, το εξωραϊζουν, θα έλεγα. Είναι μια απίθανη ταινία. Εντυπωσιάζεσαι για άλλη μια φορά από το στήσιμο της κοινωνίας του υποκόσμου, έτσι όπως είναι διαρθρωμένη στις αμερικανικές γειτονιές. Ο Σκορτσέσε, με εκπληκτική μαεστρία, σκηνοθέτησε μια πολύ συγκεκριμένη ταινία, που δε ξεφεύγει στο παραμικρό από το ζήτημα που θίγει: τη μαφία και την ιεραρχία της, που ξεδιπλώνεται αλυσιδωτά στην ιστορία τουHenry Hill όσο γίνεται ο γκάνγκστερ που ονειρευόταν από μικρό παιδί για να αντικρίσει αργότερα την αντίθετη όψη του νομίσματος, τα αδιέξοδα που οδηγούν στην αποκαθήλωση του κόσμου του.

Το εντυπωσιακό, όσο η πλοκή ζωντανεύει στα μάτια μας, είναι η απροκάλυπτα σοκαριστική λογική, για όλους όσους πιστεύουν ότι το  οργανωμένο έγκλημα είναι απειλή, των ακριβώς αντίθετων αξιών . Η ταινία μας μεταφέρει σ ΄ έναν κόσμο, όπου τόσο ο πρωταγωνιστής, όσο και ο περίγυρος του ,των οποίων οι ιστορίες μοιάζουν σα βίοι παράλληλοι, είναι όντως «Τα Καλά Παιδιά». Γ’ αυτούς , το δίκαιο και ο ετσιθελισμός, με τον οποίο πετυχαίνουν, ό,τι ακριβώς θεωρούν εκείνοι δίκαιο, είναι το νόημα. Η βρωμιά, αντανακλάται στις υποβόσκουσες καταστάσεις, κάτι που εκείνοι, δε μπορούν λεπτό να διανοηθούν. Παίρνουν το νόμο στα χέρια τους γιατί αυτό είναι το καλύτερο.

Πέρα από τη σκηνοθετική αρτιότητα, η ταινία είναι γεμάτη. Χωρίς κενά και ασάφειες και βασισμένη έτσι και αλλιώς σε πραγματικά γεγονότα, ακολουθεί τη λογική πορεία σ ‘ ένα τέλος , που δε χρειάζεται στόλισμα, ούτε προσθέσεις ή αφαιρέσεις. Το φινάλε μοιάζει ,εκείνο ,που έπρεπε ακριβώς να είναι, ταλέντο και του Σκορτσέζε του ίδιου, να ομαλοποιεί τις καταστάσεις στα μάτια του θεατή. Μ αυτό τον τρόπο οι Goodfellas, άσχετα αν στο τέλος καταρρέουν, μας θυμίζουν ότι σημασία έχει το ταξίδι, το προσωπικό ταξίδι του καθένα ακόμα και αν το «Ι always wanted to be a gangster» τραυματίζει τον ονειρικό μας κόσμο.

Το σενάριο είναι η άλλη πτυχή. Ο έμπειρος σε τέτοιες καταστάσεις, Ρόμπερτ Ντε Νίρο,  πείθει , αλλά πυρήνας της ερμηνευτικής πανδαισίας είναι ο  Ρέι Λιόττα. Οι κινήσεις του, είναι τέλειες, σα να ήξερε πώς να φερθεί ακριβώς σ ‘έναν πολύ απαιτητικό ρόλο. Οι δύο τους, δένουν αρμονικά, συμπαρασύροντας ένα καστ που παρελαύνουν σχετικά άγνωστοι ηθοποιοί που πολλοί από αυτούς καταξιώθηκαν επιγενέστερα με τους Sopranos,  με τον καθένα να δίνει την  πινελιά του συμβάλλοντας στην εμπορική επιτυχία της ταινίας, που της χάρισε και ένα βραβείο Όσκαρ. Η μουσική υπόκρουση, είναι τελικά, το όπλο για να απολαύσει κανείς ,αυτή τη θαυμάσια στο είδος της, ταινία.

Μιλάμε για μια  ταινία που κυκλοφόρησε στο μεσουράνημα του Σκορτσέζε και τον κράτησε εκεί ψηλά να τρανεύει…

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *