“It” – Κριτική

Μέσα από όλα τα εφιαλτικά αριστουργήματα του Stephen King, το «It» ξεχωρίζει για πολλούς ως το πλέον εφιαλτικότερο. Τα αμέτρητα βραβεία και -πάνω απ’ όλα- η αποδοχή του κοινού δεν μας αφήνουν καμιά αμφιβολία. Οφείλουμε να παραδεχτούμε ότι πιθανή αποτυχία του συγκεκριμένου θρίλερ θα απογοήτευε πολύ μεγαλύτερη μερίδα θεατών σε σύγκριση με την μέση φθινοπωρινή «τρομακτική» ταινία που απλά θα βγάλει τα λεφτά της και θα εξαφανιστεί. Το «It» λοιπόν, του οποίου η παραγωγή ξεκίνησε το 2009 και πέρασε από διάφορες φάσεις, επρόκειτο να κριθεί πολύ πιο αυστηρά.

Ως προς τι όμως; Σίγουρα, όχι απλά απ’ το αν θα ήταν καλογραμμένο, καλογυρισμένο και αρκετά τρομακτικό. Tο να διατηρήσει τις προθέσεις και τις ιδέες του King παρά την διασκευή και την σύντμηση θα ήταν εξίσου σημαντικό. Το έργο του φέρει στην ζωή, σαν ζωντανούς-νεκρούς, όλους τους μικρούς αστικούς φόβους που ίσως είχαμε ως παιδιά. Τους κλόουν, τους μπαμπούλες, τι μπορεί να παραμονεύει στον υπόνομο. Όλα αυτά θα έπρεπε να βγουν στην επιφάνεια, να μας κάνουν να θυμηθούμε, να κάνουν τις παλάμες μας να ιδρώσουν. Με λίγα λόγια, να μας θυμίσουν πόσο τρομακτικοί ήταν οι εφιάλτες.

Τίποτα στην μικρή πόλη Derry του Maine δεν την ξεχωρίζει από μιασυνηθισμένη αμερικανική κωμόπολη. Και αυτό γιατί το αρχέγονο κακό που την στοιχειώνει κρύβεται κάτω από αυτήν. Και παραμένει κρυμένο, για να κάνει ξανά την εμφάνισή του, μια φορά στα εικοσιεφτά χρόνια. Αυτό το καλοκαίρι όμως θα είναι διαφορετικά. Μια ομάδα παιδιών θα αποφασίσει να κοιτάξει τους φόβους της κατάματα, και να χτυπήσει το κακό στο μοναδικό αδύναμο σημείο του. Πόσο εύκολο όμως είναι να αντιμετωπίζεις τους χειρότερους εφιάλτες σου όταν ζωντανεύουν μπροστά σου;

Με μία λέξη, η ταινία ήταν εξαιρετική. Έδειξε απόλυτο σεβασμό απέναντι στην απαίτηση που έθεσα παραπάνω, ακόμη κι αν σε κάποια σημεία άγγιξε τα όρια της κωμωδίας για να το κατορθώσει. Είναι αστείο ένα παιδί που φοβάται τους κλόουν, σωστά; Πολλοί θα συμφωνήσουν, εκτός κι αν προσπαθήσουν να θυμηθούν ότι και οι ίδιοι δεν ήταν καλύτεροι. Ότι υπήρξαν κι εκείνοι μικροί και φοβισμένοι. Βασικότερα θέματα του «It» είναι στην πραγματικότητα η νοσταλγία και η ενότητα απέναντι στο κακό, και όχι τόσο ο τρόμος. Στο να αναδείξουν αυτήν την πλευρά του βιβλίου, ο σκηνοθέτης και οι σεναριογράφοι έκαναν εξαιρετική δουλειά.

Ως προς τον παράγοντα του τρόμου, πολλοί έχουν επισημάνει την υπερβολική χρήση jump scares. Σε αυτό θα διαφωνήσω, καθώς οι λήψεις που θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν έτσι χρησιμεύουν σαν αποκορυφώματα σε έτσι κι αλλιώς τρομακτικές σκηνές, στις οποίες περιμένουμε ότι θα συμβεί κάτι χωρίς να ξέρουμε το πότε. Δεν πρόκειται για την κλασσική περίπτωση ταινίας όπου η ατμόσφαιρα αβεβαιότητας δεν εκλίπει ποτέ, και ένα τερατάκι σηκώνει τους θεατές απ’τα καθίσματα μια στο τόσο. Αντίθετα, δεν λείπουν οι σκηνές που πραγματεύονται θέματα όπως η απώλεια, η φιλία, ο εκφοβισμός και η επιμονή στο σωστό.

Σημαντικό ρόλο έπαιξε και η επιλογή του cast, που περιλαμβάνει κάποιους από τους καλύτερους διαθέσιμους ηθοποιούς στην προεφηβεία τους. Jaeden Lieberher, Finn Wolfhard και Sophia Lillis είναι μερικά μόνο παραδείγματα. Φυσικά, βαρόμετρο για την επιτυχία της ταινίας ήταν η εκπληκτική ερμηνεία του Bill Skarsgård (γιου του Stellan Skarsgård) στον ρόλο του σατανικού κλόουν.

Μετά την μεγάλη επιτυχία του «Mama» (2013) η επιλογή του Andy Muschietti στην σκηνοθεσία ήταν ενδιαφέρουσα, αλλά και μεγάλο στοίχημα. Ευτυχώς δείχνει να απέδωσε, και ο ίδιος ίσως καθιερωθεί ως ο επόμενος μεγάλος σκηνοθέτης ταινιών τρόμου. Το screenplay είχε γραφτεί από τον Cary Fukunaga («True Detective») ο οποίος είχε αρχικά αναλάβει και την σκηνοθεσία, πριν παραιτηθεί.

Τα τέρατα θα έπρεπε να δείχνουν αληθοφανή, και μπορώ να πω ότι και αυτό το σημείο δεν αποδείχθηκε κατώτερο των προσδοκιών μου. Το CGI ήταν αρκετά καλοφτιαγμένο, και οι διάφορες μορφές του κακού ζωντάνεψαν γεμάτες λεπτομέρειες μπροστά στα τρομοκρατημένα παιδιά. Το soundtrack, έργο του (υποψήφιου για Όσκαρ) Benjamin Wallfisch, πρόσθεσε το κομματάκι που έλειπε σε μια πλήρη εμπειρία καθαρού τρόμου.

 

Κοντολογίς, το «It» ήταν μια αξιόλογη μεταφορά ενός κλασσικού horror βιβλίου. Έκανε τα περισσότερα πράγματα σωστά, και τα μειονεκτήματά του εντοπίζονται κυρίως σε όσα θα μπορούσαν να είχαν γίνει καλύτερα. Το επίπεδο τρόμου είναι μία έννοια καθαρά υποκειμενική, και πάνω σ’αυτό έχω ακούσει αρκετές διαφορετικές απόψεις. Κατ’ εμέ, ήταν όσο τρομακτικό χρειαζόταν. Αρκετά ώστε να μην καταντήσει βαρετό, αλλά και όχι τόσο ώστε να απορροφήσει τα υπόλοιπα θέματα της ιστορίας. Ακόμη σημαντικότερο όμως ήταν το να παραμείνει πιστό στο έργο που το ενέπνευσε. Και αυτό γεννήθηκε σε μια εποχή που ο κόσμος δεν χρειαζόταν πολλά γραφικά για να τρομάξει.

8.5
Βαθμολογία
It (2017)
Με λίγα λόγια
το «It» ήταν μια αξιόλογη μεταφορά ενός κλασσικού horror βιβλίου.
Θετικά
Αρκετά πιστή μεταφορά του βιβλίου.
Εξαιρετική σκηνοθεσία, ερμηνείες, CGI.
Αρνητικά
Ελαφρώς προβλέψιμο σε κάποια σημεία.