Οι καλύτερες ταινίες του 2012

Άλλη μια χρονιά θα περάσει και θα μπει στο χρονοντούλαπο της ιστορίας. Θα μας αφήσει, όπως και κάθε χρονιά άλλωστε, παρακαταθήκη μερικές πολύ καλές mainstream και μη ταινίες. Είχαμε πολλές εκπλήξεις, πολλές απογοητεύσεις και γενικά μπορούμε να πούμε πως από τον φετινό κινηματογραφικό απολογισμό, μένουμε ικανοποιημένοι.

Τhe Hunt

Γιατί είναι μια ακόμη ταινία γροθιά κάτω από τη ζώνη για την σύγχρονη κοινωνία. Γιατί το θέμα που αγγίζει είναι πολύ άβολο για όλους. Γιατί τα φαινομενικά αθώα παιδάκια δε λένε πάντα την αλήθεια. Γιατί η σκηνοθεσία του Βίντερμπεργκ τραβάει τα πάντα όπως πρέπει να τα τραβήξει. Γιατί ο Μαντς Μίκελσεν μπορεί να σε κάνει να κλάψεις. Γιατί, ακόμη και αν νικήσεις ένα πόλεμο, είναι σίγουρο πως δε νίκησες όλους τους εχθρούς σου.

 

Rust and Bone

Γιατί ατυχήματα συμβαίνουν σε όλους. Γιατί όλοι έχουν μια δεύτερη ευκαιρία, ίσως και τρίτη. Γιατί μια ερωτική σκηνή λίγες φορές είναι δείγμα λύτρωσης. Γιατί η Μαριόν Κοτιγιάρ αξίζει Όσκαρ παίζοντας μια δυναμική παρά τα βάσανά της γυναίκα. Γιατί ο Ζακ Οντιάρ ξέρει να κάνει και ιστορίες που βασιλεύουν γυναίκες. Γιατί η Γαλλία την αδίκησε προτείνοντας για Καλύτερη Ξενόγλωσση Ταινία τους «Άθικτους».

 

Hugo

Γιατί είναι ένα ερωτικό γράμμα στον κινηματογράφο, μιλώντας για έναν από τους σημαντικότερους δημιουργούς του. Γιατί είπε μια παιδική ιστορία για ενήλικες καλύτερα απ’ όσο θα μπορούσε η κάθε Pixar. Γιατί μαγεύει με κάθε του εικόνα και, παρότι είναι ένα απέραντο ειδικό εφέ, ξεπερνά την πραγματικότητα. Γιατί ο Μάρτιν Σκορσέζε μπορεί να δημιουργήσει και άλλες ταινίες πέρα από γκανγκστερικά έπη και, τέλος, γιατί είναι ο Μάρτιν Σκορσέζε.

 

The Girl with the Dragon Tattoo

 

Γιατί δεν είναι ένα ακόμη αμερικανικό ριμέικ. Γιατί το σενάριο του Στίβεν Ζέιλιαν αγγίζει καλύτερα το βιβλίο απ’ ότι η σουηδική εκδοχή. Γιατί η Ρούνεϊ Μάρα δεν είναι μόνο καλύτερη από την Νούμι Ραπάς, αλλά γίνεται η Λίσμπετ Σαλάντερ. Γιατί ο Ντάνιελ Κρεγκ δεν είναι μόνο ο τωρινός Τζέημς Μποντ. Γιατί ο Ντέηβιντ Φίντσερ έκανε μια ακόμη ταινία που θα μείνει στο μυαλό, άσχετα με το αν αγγίζει τις προηγούμενες δουλειές του, Fight Club και Se7en. Γιατί απλά αξίζει να είναι εδώ.

 

Moonrise Kingdom

Γιατί ο Γουές Άντερσον κάνει ταινίες για τις οποίες όλοι τον αγαπάμε. Γιατί  είναι μια ιστορία δύο ερωτευμένων μικρών παιδιών όχι που το σκάνε από τα σπίτια τους, άλλα που το σκάνε από την άδικη κοινωνία των μεγάλων. Γιατί έχει ένα εκλεκτό καστ ενηλίκων, όλοι εύστοχοι στου ρόλους τους. Γιατί οι μικροί Τζάρεντ Γκίλμαν Κάρα Χέηγουορντ σε κερδίζουν από την αρχή της ταινίας. Γιατί συνόψισε μερικά από τα πράγματα που λατρεύω στον κινηματογράφο.

 

Skyfall


Γιατί μιλάει για την επιστροφή στις ρίζες. Γιατί ο Χαβιέ Μπαρδέμ ακόμα μας κάνει να ανατριχιάζουμε. Γιατί η Μ της Τζούντι Ντεντς δεν είναι πια εδώ. Γιατί ο Ντάνιελ Κρεγκ είναι ένας αυθεντικός Τζεήμς Μποντ, χωρίς να μιμείται τον Κόνερυ. Γιατί η Αντέλ μας έδωσε ένα από τα καλύτερα τραγούδια που ακούσαμε αυτή τη χρονιά. Γιατί ο Σαμ Μέντες γύρισε την καλύτερη ταινία της σειράς, μέχρι σήμερα. Γιατί ο Τζέημς Μποντ σίγουρα θα επιστρέψει.

 

Holy Motors


Γιατί ήρθε από το πουθενά κι έσκασε σαν ατομική βόμβα και πήρε τα πάντα στο διάβα του. Γιατί μιλάει για την φύση του ηθοποιού, για την πολυδιάστατη προσωπικότητα και την μοναξιά του. Γιατί μας χαρίζει μερικές σκηνές που θα μείνουν αξέχαστες, σουρεαλιστικές ή ρεαλιστικές, αστείες ή λυπηρές. Γιατί ο Ντενί Λεβαντ έδωσε μια από τις καλύτερες ερμηνείες που έχουν δωθεί φέτος, πέρυσι και τα τελευταία 10 χρόνια. Γιατί ο σκηνοθέτης Λεός Καράξ επέστρεψε με μια εξαιρετική δουλειά.

 

The Master


Γιατί μιλάει για την εξουσία του ενός σε βάρος του άλλου όσο λίγοι. Γιατί ο Φίλιπ Σέημουρ Χόφμαν ράβει και ο Χοακίν Φοίνιξ ξηλώνει. Γιατί μας κάνει να νοσταλγούμε εποχές που δεν ζήσαμε. Γιατί η μουσική του μαγεύει. Γιατί ο Πωλ Τόμας Άντερσον είναι ένας από τους καλύτερους και σημαντικότερους Αμερικανούς σκηνοθέτες.

 

Shame


Γιατί το σεξ είναι μια ακόμη εξαρτησιογόνα ουσία. Γιατί ο Στιβ Μακ Κουίν αποδεικνύει πως τίποτα δεν είναι καλύτερο από το άγγιγμα ενός Ευρωπαίου στην αμερικανική οθόνη. Γιατί η Κάρεϋ Μάλιγκαν τραγουδάει απαλά «New York, New York» και μαζί με το κοινό της δακρύζουμε κι εμείς. Γιατί ο Μίκαελ Φασμπίντερ απογυμνώνεται και μεταφορικά και κυριολεκτικά, δίνοντας την καλύτερη και σπαρακτικότερη ερμηνεία της χρονιάς που πέρασε.

 

Amour


Γιατί άγγιξε την τελειότητα, λέγοντας μια ιστορία για όλους που λίγοι άντεξαν να δουν χωρίς να δακρύσουν. Γιατί έφερε δύο ηθοποιούς που είχαμε καιρό να δούμε και τους παρότρυνε να αναδείξουν το ταλέντο τους. Γιατί τόλμησε και μίλησε για την αγάπη όσο λίγοι, με ρεαλισμό και χωρίς κλισέ. Γιατί ο Χάνεκε απέδειξε πως οι Ευρωπαίοι κατέχουν την τέχνη του κινηματογράφου πολύ καλύτερα απ’ ότι οι Αμερικάνοι. Γιατί τα πολλά λόγια είναι φτώχεια και η ταινία θρίαμβος.

 

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *