«The Leftovers» – Η Καλύτερη Σειρά που δεν έχεις δει!

Το «Leftovers» είναι μια σειρά σαν λίγες. Στην σειρά ακολουθούμε την ιστορία της οικογένειας Γκάρβεϋ, με τα προβλήματα και τα τραύματα της, ύστερα από την ξαφνική εξαφάνιση του 2% του πληθυσμού του πλανήτη. Η σειρά δεν κέρδισε με την πρώτη της σεζόν το κοινό, όμως στην δεύτερη απέσπασε διθυραμβικές κριτικές και από πολλούς ανακηρύχτηκε η καλύτερη σειρά της χρονιάς. Και με την τρίτη σεζόν να έχει ξεκινήσει ήδη, κρίναμε απαραίτητη μια μικρή παρουσίαση της σειράς που όλοι θα έπρεπε να βλέπουν αυτή τη στιγμή.

Ξεκινώντας από την αρχή, η σειρά βασίζεται σε μυθιστόρημα του Tom Perotta, του οποίου τα δικαιώματα αγόρασε το HBO. Όταν όμως ανακοινώθηκε πως την τα ηνία της σειράς αναλάμβανε, μαζί με τον Perotta, ο Damon Lindelof του «Lost», τότε το πράγμα έγινε ενδιαφέρον. Δεν είναι μυστικό πως το «Lost» θεωρείται από κάποιους υπερτιμημένο, μιας και οι καλές ιδέες της αρχής του εξαργυρώθηκαν με ένα από τα πιο άκυρα φινάλε σειράς. Όμως η παρουσία του Lindelof ήταν αυτή που έκανε την σειρά να φαίνεται στα πρώτα της βήματα τόσο πρωτότυπη και αγαπητή. Με ανάμεικτα συναισθήματα, λοιπόν, όλοι περιμέναμε να δούμε τι σκαρφίστηκε αυτή την φορά ο δημιουργός. Μόνο που το αποτέλεσμα ξεπέρασε αυτό που πολλοί περίμεναν, μια άτυπη συνέχεια του “Lost”.

Ο Κέβιν (Justin Theroux) με την κόρη του Τζιλ (Margaret Qualley).

Η σειρά αυτή ξεκινάει εκρηκτικά: 140 εκατομμύρια άνθρωποι εξαφανίζονται χωρίς εξήγηση. Όμως η σειρά ξεκινά ουσιαστικά χρόνια μετά την καταστροφή, με όσους έχασαν κάτι να προσπαθούν να το ξαναβρούν, αν όχι να το αντικαταστήσουν. Η σειρά μας χαρίζει μερικούς αξιόλογους χαρακτήρες, όλοι ολοκληρωμένοι μέσα από τα τραύματά τους. Ο ιερέας Ματ (Christopher Eccleston) προσπαθεί να «σώσει» το ποίμνιο του, όσο ταυτόχρονα φροντίζει την σύζυγο που άφησε φυτό μια σύγκρουση με ένα αμάξι που ο οδηγός του εξαφανίστηκε. Η Νόρα (Carrie Coon), η αδερφή του Ματ, είδε την οικογένεια της να εξαφανίζεται και προσπαθεί να ανταποκριθεί στο τραύμα. Και μια αιρετική σέκτα με το όνομα Guilty Remnant, στρατολογεί κόσμο όσους δεν θέλουν να ξεχάσουν και να συνεχίσουν τη ζωή τους ως έχει. Τα μέλη της δεν μιλάνε, είναι ντυμένα στα λευκά και καπνίζουν ασταμάτητα, απλά επικοινωνώντας μέσω σημειωματάριων.

Και στη μέση υπάρχει η οικογένεια Γκάρβεϋ. Ο πατέρας, Κέβιν (Justin Theroux), βασανίζεται από τύψεις που απάτησε την γυναίκα του με μια άλλη (που εξαφανίστηκε κατά την πράξη), όσο υποφέρει από υπνοβασία. Η δε σύζυγος του, Λόρι (Amy Brenneman,) έχει ασπαστεί τον σκοπό των Guilty Remnant και έχει παρατήσει τα πάντα πίσω της. Η κόρη τους, Τζιλ (Margaret Qualley), προσπαθεί να αντεπεξέλθει στον απότομο χωρισμό των γονιών της, όσο αναλώνεται σε εφηβικές ανοησίες που δεν θέλει να κάνει, αλλά εξακολουθεί να κάνει. Και, τέλος, ο γιος Τόμμυ (Chris Zylka) ακολουθεί έναν άνθρωπο που ισχυρίζεται πως διώχνει τον πόνο με μια αγκαλιά.

Η Νόρα (Carrie Coon) μαζί με τον Ματ (Christopher Eccleston).

Όλοι αυτοί οι χαρακτήρες συναντιούνται και αλλάζουν την πορεία των υπολοίπων, όμως οι συνέπειες οδηγούν συχνά στην καταστροφή τους. Όμως πάντα εξελίσσονται, πάντα χαρίζουν από μια νέα ιστορία και πάντα είναι εκεί για να μας συνοδέψουν. Και, ακόμη και αν το πράγμα αλλάζει με την δεύτερη σεζόν, όπου οι Γκάρβεϋ έχουν σχηματίσει έναν νέο σχεδιασμό (η Νόρα με την Κέβιν γονείς, με την Τζιλ και την θετή τους κόρη Λίλυ στο πλευρό τους), η ιστορία παραμένει εξίσου σημαντική όσο και η προηγούμενη, απλά προσθέτοντας επιπλέον ενδιαφέρουσες ιστορίες και πτυχές των χαρακτήρων. Και οι νέοι χαρακτήρες βάζουν επίσης το λιθαράκι τους, μιας και η δική τους τρέλα είναι εξίσου συναρπαστική.

Ο λόγος που η σειρά φαίνεται να μην εκτιμήθηκε, βέβαια, είναι απόλυτα κατανοητός. Εκ πρώτης όψεως παραφαίνεται περίεργη. Δεν υπάρχουν πολλές εξηγήσεις, ενώ οι δημιουργοί δεν φαίνονται πρόθυμοι να δώσουν απαντήσεις. Κάποια επεισόδια απλά ακολουθούν έναν χαρακτήρα και όχι τους υπόλοιπους, κάποια άλλα είναι γεμάτα χαρακτήρες και συμβάντα. Κι όμως, αυτό είναι το βασικότερο προτέρημα της σειράς. Η επιδίωξη απάντησης μπορεί να έπνιγε το έργο, μιας και όποια εξήγηση του μυστηρίου μόνο απογοήτευση θα έφερνε. Και αυτό κάνει το «Leftovers» είναι τόσο ξεχωριστό, να διατηρεί την ταυτότητα του χωρίς να χρειάζεται να αποδείξει σε κανέναν πως είναι σημαντικό.

Η Λόλι (Amy Brenneman) με τον γιο της Τόμυ (Chris Zylka).

Όμως το «Leftovers» είναι, επίσης, πολύ κινηματογραφικό. Από τις ερμηνείες του καστ μέχρι και την κίνηση της κάμερας, όλη η σειρά μοιάζει με μια καλή ταινία. Ακόμη και η υπέροχη μουσική του Max Richter δημιουργεί μια κινηματογραφική ατμόσφαιρα. Και η κινηματογραφικότητα που αναφέρομαι, όμως, είναι σε επίπεδο συγγραφής και ιστορίας. Οι χαρακτήρες δεν μιλάνε για να πράττουν αλλά πράττουν για να μιλάνε, ακόμη και οι σιωπές τους είναι καταθέσεις ψυχής. Εκεί είναι που οι ηθοποιοί αναλαμβάνουν να τα πούνε όλα με τα μάτια.

Ακόμη καλύτερα, όμως, είναι όταν μιλάνε για τους εαυτούς τους και καταλήγουν να μιλούν σε εσένα τον ίδιο, τα πιστεύω και τις αρχές σου. Όπως μια σκηνή στην πρώτη σεζόν, όπου η αρχηγός της σέχτας Πάτι (Ann Dowd), ξεσπά σ’ έναν μονόλογο-απολογία. Ή, ακόμη καλύτερα, όταν στην δεύτερη σεζόν ο Κέβιν αναγκάζεται να τραγουδήσει… καραόκε! Και αυτές είναι στιγμές που οι χαρακτήρες ξεφεύγουν από το χαρτί και γίνονται εμείς, μέσα από τα βάσανα και τους κόπους τους, μέσα από την προσπάθεια τους για να παραμείνουν αυτοί που είναι.

Και τι είναι, όμως, αυτό που έχει πραγματικό νόημα σε αυτήν την σειρά; Είναι απλό. Πως όλοι αξίζουν μια δεύτερη ευκαιρία και πως, ασχέτως συνθηκών, όλοι μπορούν να είναι ευτυχισμένοι.

Το «Leftovers» πρόκειται να τελειώσει σε μερικές βδομάδες οριστικά, όμως είναι σίγουρα μια σειρά που θα ‘πρεπε να παρακολουθείτε. Αυτή η σειρά είναι πραγματικά αξιόλογη και, ίσως, πολύ βαθύτερη από τις περισσότερες σειρές που βλέπουμε μετά μανίας. Και, μιας και δεν πρόκειται να τραβήξει τόσο καιρό ώστε να στερέψουν οι «πηγές» των δημιουργών (όπως πιστεύεται για το «Lost»), τότε το τέλος της σειράς προμηνύεται μεγαλειώδες. Και όποιος δεν φτάσει ως εκεί χάνει.