«Mafia III» – Review

Όταν βγήκε το πρώτο παιχνίδι της σειράς «Mafia» το 2002 κανείς δεν περίμενε πως για πολλούς θα γινόταν η πιο ώριμη επιλογή από ένα «G.T.A.». Ένας ανοιχτός κόσμος για όλους, με έντονο πιστολίδι και μια αξιόλογη ιστορία. Ο δεύτερος τίτλος της σειράς, το 2010, προσέφερε μεν μια καλή ιστορία αλλά το gameplay, τα γραφικά και το open world στοιχείο φαίνονταν να μην παίζουν ιδιαίτερο ρόλο και να μην αποτελεί απειλή για την σειρά της Rockstar. Και τώρα έρχεται η σειρά του «Mafia III» για να αποδείξει αν, πραγματικά, είναι παιχνίδι άξιο του ονόματός του.

Μπαλάντα εκδίκησης

Στον νέο τίτλο της σειράς πρωταγωνιστής μας είναι ο έγχρωμος Lincoln Clay, βετεράνος του Βιετνάμ και με δεσμούς με την μαφία. Το παιχνίδι εξιστορεί την επιστροφή του Lincoln στην γενέτειρα του, New Bordeaux. Πριν καν προλάβει να πατήσει το πόδι του στην πόλη του, ο Lincoln αναγκάζεται να συμμετάσχει σε μια ληστεία και εν τέλει προδίδεται, με αποτέλεσμα να χάσει τα άτομα που αγαπάει σαν οικογένεια και να τραυματιστεί άσχημα, αφήνοντας τους αντιπάλους του να τον θεωρήσουν νεκρό. Με το που συνέρχεται, όμως, αποφασίζει να εκδικηθεί τον θάνατο των αγαπημένων του και, πάνω απ’ όλα, να στερήσει απ’ τον εχθρό του Sal Marcano ό,τι έχει μοχθήσει να κτίσει.

Σε κυνικά αυτιά αυτό μπορεί να χαρακτηριστεί αρκετά μελοδραματικό, όμως μπορώ να πω πως αυτό είναι και το στοιχείο που δικαιώνει σίγουρα την αγορά του τίτλου. Πρώτα έχουμε μια υπέροχη αφήγηση, η οποία θυμίζει ντοκιμαντέρ με «συνεντεύξεις» χαρακτήρων χρόνια μετά τα γεγονότα, αλλά και με «ντοκουμέντα» ανακρίσεων από την εποχή εκείνη. Όλα αυτά βοηθούν να χτιστούν οι καλύτερες βάσεις για να στηθεί η ατμόσφαιρα που θα μας περιγράψει ευλαβικά ένα σημαντικό κομμάτι ιστορίας:

Το 1968 που τοποθετείται το παιχνίδι ήταν μια μαρτυρική χρονιά, μιας και η δολοφονία του Martin Luther King Jr. ήταν τεράστιο πλήγμα για τους έγχρωμους σε όλη την Αμερική, καθώς κάπως έτσι σβήσανε πολλές ελπίδες για ίσα φυλετικά δικαιώματα. Με πολιτικό σκεπτικό, το σενάριο κάνει έξυπνη χρήση του ιστορικού της υποβάθρου, παραλληλίζοντας με το σήμερα χωρίς να αφήνει κάτι ασχολίαστο.

Πάνω απ’ όλα όμως το παιχνίδι παραθέτει ένα μωσαϊκό καλογραμμένων χαρακτήρων. Αν είναι να σταθούμε κάπου, δεν έχουμε παρά να κοιτάξουμε τον ήρωα μας, τον Lincoln. Θυμίζοντας κατά καιρούς τον DeNiro στον «Ταξιτζή», ο Lincoln είναι ένα πολύπλοκο άτομο που φαίνεται να τον κατατρώει η ανάγκη της εκδίκησης, χωρίς όμως να στερείται την αληθοφάνεια του και να καταλήγει σε καρικατούρα. Τα κίνητρα του είναι σαφή και μπορούμε να ταυτιστούμε μαζί του, ακόμη και να τον συμπαθήσουμε. Η ιστορία είναι καθαρά προσωπική για τον παίκτη, και αυτό είναι που με κέρδισε από την αρχή ως το τέλος.

Οδηγός Επιβίωσης για Μαφιόζους

Πολλά πράγματα είναι καινούργια. Το Empire Bay του προηγούμενου παιχνιδιού αντικαθίσταται από το New Bordeaux, μια άλλη εκδοχή της Νέας Ορλεάνης, μιας από τις πιο ιδιαίτερες πόλεις της Αμερικής (και που μόνη όμοια της σε παιχνίδι έχουμε δει στο «Infamous 2»). Πέρα όμως από αυτέ τις αλλαγές, το παιχνίδι δεν παύει να συσχετίζεται με τα προηγούμενα παιχνίδια της σειράς. Κάποιοι κοινοί χαρακτήρες πηγαινοέρχονται, όμως βασικό ρόλο παίζει και ο Vito Scaletta, πρωταγωνιστής του «Mafia II». Η σοβαρότητα και αληθοφάνεια των προηγούμενων τίτλων ποτέ δεν χάνεται, ακόμη και στις πιο «ελαφριές» στιγμές του παιχνιδιού. Ακόμη και η μουσική της περιόδου είναι παρούσα, με πολλά γνωστά κομμάτια να ακούγονται από το ραδιόφωνο, σε επίπεδο που ακόμη και ένα «Grand Theft Auto» θα ζήλευε (ειδικά το «V» που η μουσική ραδιοφώνου του ήταν σχεδόν απογοητευτική).

Πάνω απ’ όλα όμως το παιχνίδι μοιάζει με μια προσομοίωση του να είσαι γκάνγκστερ και όχι μόνο μια φονική μηχανή που σ’ ένα free roam τα γαμάει διαλύει όλα. Παρότι δεν είναι γκάνγκστερ με την κλασική έννοια, ο Lincoln χτίζει μόνος του από την αρχή μια αυτοκρατορία που πρέπει να διατηρήσει, χτίζοντας συμμαχίες, κάνοντας εχθρούς και σκοτώνοντας σε όλο τον δρόμο για να φτάσει στο στόχο του. Υπάρχει επίσης και ένα σύστημα βοηθητικών χαρακτήρων, οι οποίοι αναλαμβάνουν να βοηθήσουν τον ήρωα μας στις δύσκολες στιγμές και αυτός, ως αντάλλγμα, να τους δίνει περιοχές να διοικήσουν (και αν η μοιρασιά δεν είναι δίκαιη αυτοί μπορεί να στραφούν εναντίον του).

Ο Παράδεισος είναι Μακριά

Όμως κάπου είναι που ξεκινάνε τα προβλήματα του τίτλου που, δυστυχώς, δεν μπορούμε να παραβλέψουμε. Καλό το lifestyle του μαφιόζου, όπως περιγράψαμε παραπάνω, όμως το παιχνίδι δε φαίνεται να προσθέτει κάτι καινούργιο. Όλες αυτές οι «τακτικές» έχουν εμφανιστεί και στο παρελθόν. Τα «Godfather», «Scarface» και «Grand Theft Auto», άλλα open world παιχνίδια με στόχο την κατάληψη περιοχών είχαν παρόμοιες λειτουργίες, τις οποίες το «Mafia III» ποτέ δεν φαίνεται να τις εξελίσσει, μόνο να τις αναπαράγει στις κατά μέσο όρο 25 ώρες παιχνιδιού.

Παρότι δεν θα μπορούσαμε να χαρακτηρίσουμε τον κόσμο του παιχνιδιού απόλυτα «κενό», στην ουσία φαίνεται τραγικά ελλιπής και καθόλου πρωτότυπος. Δεν υπάρχει αλληλεπίδραση με τον χώρο, με άλλα άτομα, ούτε καν τα ρούχα του ήρωα δεν μπορείς να αλλάξεις. Φαίνεται πως η 2Κ και το στούντιο Hangar 13 άκουσαν μεν τα παράπονα του κόσμου για τις ελλείψεις του προηγούμενου τίτλου, όμως στην πορεία φαίνεται πως, ακόμη και αν προσέθεσαν ελευθερία στον παίκτη, κάπου αφαίρεσαν την ζωντάνια που είχε ο κόσμος των προηγούμενων τίτλων (το παρακάτω τσέχικο βιντεάκι του YouTube δείχνει δίπλα-δίπλα κάθε παιχνίδι και μπορεί να περιγράψει καλύτερα αυτό που λέω).

Αντίστοιχα, στο gameplay δεν υπάρχει κάτι καινούργιο. Ο παίκτης μπορεί να παίξει είτε με τακτικές stealth, είτε από κάλυψη να καθορίσει την τακτική του ανά αντίπαλο. Ακόμη και αν η δράση αυτή φαίνεται διασκεδαστική σε σημεία, δεν θα έλεγα πως ξεφεύγει από τα στεγανά που καθόρισαν τίτλοι σαν τα «Gears of War», «Uncharted» και «Grand Theft Auto». Το ίδιο ισχύει και για την οδήγηση, η οποία εκ πρώτης όψης φαίνεται πιο ρεαλιστική όμως στην ουσία είναι παρόμοια με κάθε άλλη.

Το μεγαλύτερο όμως ελάττωμα του τίτλου είναι πως σε σημεία είναι, πραγματικά κακοφτιαγμένος. Παρότι και τα περιβάλλοντα και οι χαρακτήρες φαίνονται λεπτομερέστατοι (η απεικόνιση των χαρακτηριστικών του προσώπου είναι μοναδική), κάθε λίγο και λιγάκι εμφανίζεται κάποιο απαράδεκτο bug που θα κάνει τον παίκτη να βρίσει. Όπως για παράδειγμα πως σε μια αποστολή έπρεπε να κλέψω ένα σκάφος και αυτό άρχισε να πετάει μέσα σ’ έναν ανύπαρκτο τυφώνα, ή που πέρασα μέσα από ένα αυτοκίνητο και αυτό εξαφανίστηκε. Οκ, σε λίγο θα το θυμάμαι και θα το γελάω, αλλά δε νοείται σε τίτλους ΑΑΑ να παρουσιάζουν τόσο μεγάλα bugs.

Να το πάρω τελικά;

Αν υπάρχει ένας τρόπος για να χαρακτηρίσω το «Mafia ΙΙΙ» τότε θα έλεγα πως πρόκειται για ένα πολύ προβληματικό προϊόν, παρά το καλό του περιτύλιγμα και το περιεχόμενο του. Σαν εμπειρία μακροχρόνια θα ικανοποιήσει, όμως φαίνεται πως η Hangar 13 άφησε πολλά πράγματα για να τα διορθώσει στο μέλλον με patch, χωρίς όμως να δικαιολογούνται για τώρα. Αν κάποιος θέλει να δει κάτι καινούργιο και διαφορετικό, τότε κατά πάσα πιθανότητα θα απογοητευτεί. Αν πάλι κάποιος παίκτης εκτιμάει ένα παιχνίδι για το σενάριο του και όχι τόσο για το gameplay του, τότε αυτό είναι το κατάλληλο παιχνίδι για να επενδύσει.

Εσείς σε ποιά κατηγορία ανήκετε;

Mafia III (PS4)

Mafia III (PS4)
7.75

Σενάριο

10/10

    Γραφικά

    7/10

      Ήχος

      8/10

        Gameplay

        7/10

          Θετικά

          • Καλογραμμένο σενάριο
          • Ταύτιση με τον ήρωσ
          • Ικανοποιητική διάρκεια
          • Εξαιρετικό soundtrack

          Αρνητικά

          • Έλλειψη πρωτοτυπίας στο gameplay
          • Επιφανειακό open world
          • Πάρα πολλά bugs
          Μοιραστείτε το: