«Manchester by the Sea» – Το ψυχογράφημα της απώλειας

Ανάμεσα στις περισσότερες φετινές υποψηφιότητες για το Oscar Καλύτερης Ταινίας, το «Manchester by the Sea» χαρακτηρίζεται σαν ένα μη φανταχτερό, χαμηλών τόνων δράμα. Όμως με το που το παρακολουθήσει κανείς δεν θα μπορεί παρά να δει κάτι παραπάνω από αυτό.

Η ταινία ακολουθεί κατά κύριο λόγο την ζωή του Λη Τσάντλερ (Casey Affleck), ο οποίος ζει μια σχεδόν καταθλιπτική ζωή στη Βοστόνη. Τα πράγματα όμως παίρνουν σύντομα αρνητική τροπή, καθώς ένα απόγευμα ενημερώνεται για τον θάνατο του αδερφού του (Kyle Chandler). Έτσι, αναγκάζεται να επιστρέψει στην γενέτειρα του, το Manchester της Μασαχουσέτης, όπου σύντομα αναλαμβάνει την προστασία του ανιψιού του, Πάτρικ (Lucas Hedges). Σύντομα όμως έρχεται αντιμέτωπος με τους λόγους για τους οποίους έφυγε εξαρχής από το Μάντσεστερ, αλλά και τα φαντάσματα του παρελθόντος που τον στοιχειώνουν και στην Βοστόνη.

Ο καλύτερος τρόπος για να χαρακτηρίσουμε το «Manchester by the Sea» είναι σαν ένα ψυχογράφημα της απώλειας. Όλα τα γεγονότα της ταινίας πυροδοτούνται από αυτήν, είτε σχετίζονται ξεκάθαρα με τον θάνατο του αδερφού του Λη, είτε με την συνάντηση του τελευταίου με την πρώην γυναίκα του (Michelle Williams). Κάθε χαρακτήρας φαίνεται ολοκληρωμένος, κάθε δράση αποκτά και την κατάλληλη αντίδραση. Και μέσα από αυτό αναπτύσσεται μια ιστορία που άνετα θα μπορούσε να διαβαστεί σαν βιβλίο, με τις σιωπές των χαρακτήρων μόνο σιωπές να μην είναι. Αντίθετα δημιουργούν στον θεατή μια εσωτερική εικόνα αυτού που δεν λένε οι λέξεις, ούτως ώστε να κατανοήσει καλύτερα την κατάσταση που βρίσκονται οι χαρακτήρες.

Και αυτός είναι ένας από τους βασικότερους λόγους που το σενάριο του Kenneth Lonergan είναι ένα από τα καλύτερα της χρονιάς. Χτίζοντας καταστάσεις και όχι ιδιαίτερα περιγραφικούς διαλόγους, ο Lonergan καταφέρνει να αναδείξει τους χαρακτήρες ως προς τις πράξεις και τις μεταξύ τους σχέσεις. Η επικοινωνία και η έλλειψη της, τα τραύματα του παρελθόντος και η μη επούλωση τους, τα συναισθήματα των χαρακτήρων και η έκφρασή τους, όλα αυτά αποτελούν όπλα της αφήγησης και δημιουργούν χαρακτήρες που οδηγούν την ιστορία και δεν την αφήνουν να γίνει προβλέψιμη και βαρετή, όπως πολλά δράματα του είδους, αλλά και  να πυροδοτήσουν και κάποιες απροσδόκητες στιγμές χιούμορ.

Σημαντικό ρόλο παίζει σε όλα αυτά και η σκηνοθεσία του Lonergan. Η κάμερα του είναι κατά κύριο λόγο αποστασιοποιημένη και στατική, ποτέ πρόθυμη για επιδείξεις. Εν τέλει, όμως, καταφέρνει μια φυσικότητα που κεντρίζει το μάτι όχι τόσο μέσω της κίνησης της κάμερας αλλά μέσω της ύπαρξης των ηθοποιών εντός του καρέ. Και ίσως αυτό είναι που κέρδισε στον Lonergan την υποψηφιότητα του για Καλύτερη Σκηνοθεσία, η ισορροπία ανάμεσα στην καλή αφήγηση και την ρεαλιστική απεικόνιση των ανθρώπων που την τροφοδοτούν.

Αλλά οι ηθοποιοί είναι αυτοί που εδώ πρέπει να κερδίσουν πραγματικά την προσοχή, ειδικά στους βασικότερους δεύτερους ρόλους. Η Michelle Williams, αν και σε πολύ μικρή εμφάνιση, καταφέρνει να χαρίσει μια από τις πιο σπαρακτικές σκηνές που είδαμε φέτος. Μετά έχουμε τον πάντα υπέροχο Kyle Chandler, τον οποίο βλέπουμε κυρίως μέσω των flashbacks του Λη, που όμως αρκούν για να δείξουν πόσο σημαντική ήταν η παρουσία του για όλους και πόσο δραματική η απώλεια του. Μετά έχουμε τον πολυτάλαντο νεαρό Lucas Hedges, υποψήφιο πρώτη φορά για Oscar στο ρόλο του Πάτρικ. Ενσαρκώνοντας όλα τα εφηβικά συμπλέγματα και το τραύμα της απώλειας των γονιών του, ο Hedges δίνει μια εξαιρετική ερμηνεία και έναν χαρακτήρα που μέσα απ’ τα ελαττώματα και τα προτερήματα του δείχνει το αντίθετο του Affleck και χτίζει μια χημεία με όλους.

Με τον Affleck όμως είναι διαφορετικά τα πράγματα. Παρότι πολλοί θα λέγανε πως ζει κάτω από την σκιά του αδερφού του Ben, ο Casey κατά παράδοξο τρόπο κλέβει την ταινία από όλους και από όλα. Χωρίς να βασίζεται σε μελοδραματισμούς ή υπερβολές, ο πρωταγωνιστής του «Manchester by the Sea» καταφέρνει να μαγνητίσει τον θεατή στην οθόνη. Σίγουρα το εξαιρετικό σενάριο του Lonergan βοηθάει αρκετά στο χτίσιμο του χαρακτήρα, όμως ο Affleck πάει ένα βήμα παραπέρα: σε κάνει να δένεσαι με τον Λη. Ειδικά μετά την αποκάλυψη των λόγων που οδήγησαν τον Λη στην φυγή από το Manchester, ο θεατής βουτάει πραγματικά στα βαθιά μαζί με τον χαρακτήρα και συμπάσχει μαζί του, εν τέλει σπαράζοντας στο κλάμα.

Και αυτή είναι η μεγαλύτερη επιτυχία του έργου, αλλά και ο λόγος που του αξίζει να βρίσκεται συνυποψήφιο για 6 Oscar. Όμως είναι προβληματικό που μια τέτοια ταινία μοιάζει να έχει αυτοσκοπό να κερδίσει κάποιο βραβείο στα μεγαλύτερα πλέον βραβεία του κόσμου. Ίσως αυτό είναι ένα πρόβλημα του αμερικάνικου κινηματογράφου, πως οι καλές του ταινίες βγαίνουν αποκλειστικά μετά το φθινόπωρο με στόχο τα Oscar. Και, ακόμη και αν σε πολλά σημεία δείχνει να ξεφεύγει από την φόρμα, κινδυνεύει λόγω των συγκυριών να ξεχαστεί μετά από μερικές δίκαιες βραβεύσεις, όπως ξεχάστηκαν τα «Dallas Buyers Club», «Selma» και «Spotlight».

Αλλά, αν το κρίνουμε εντελώς αντικειμενικά, το «Manchester by the Sea» είναι ένα έργο που αξίζει να δεις. Μέσα από τις εξαιρετικές του ερμηνείες και το καλοδουλεμένο του σενάριο χτίζει μια αξιόλογη κινηματογραφική εμπειρία και καταφέρνει να κάνει τον θεατή να δεθεί πραγματικά με το υλικό, χαρίζοντας μερικές από τις πιο συναισθηματικές εμπειρίες που είχαμε τελευταία στον κινηματογράφο. Μακάρι μόνο να μην «ξεφουσκώσει» μετά το πέρας των Oscar, όπως έπαθαν και πολλές άλλες ταινίες με αντίστοιχο βάρος.

 

Manchester by the Sea

Manchester by the Sea
8.5

Θετικά

  • Μια βαθιά, συναισθηματική εμπειρία.
  • Ένα εξαιρετικά καλοδουλεμένο σενάριο.
  • Ρεαλιστικές ερμηνείες, με τον Casey Affleck έτοιμο για Oscar.

Αρνητικά

  • Το ότι μοιάζει αποκλειστικά προορισμένη για τα Oscar μπορεί να την κάνει να ξεχαστεί.
Μοιραστείτε το: