Οι καλύτερες ταινίες του 2017 που δεν πρέπει να χάσεις

Μέσα στην χρονιά που πέρασε δημοσιεύσαμε κριτικές για 16 ταινίες. Οι περισσότερες κινήθηκαν στην περιοχή μέτριο-προς-καλό, με λίγες μόνο εξαιρέσεις. Περιληπτικά, θα μπορούσα να πω με σιγουριά ότι έχουν υπάρξει και καλύτερες χρονιές για την έβδομη τέχνη. Το παρακάτω τοπ 5 αφορά αποκλειστικά τις καλύτερες ταινίες που προβλήθηκαν μέσα στο 2017 και για τις οποίες γράψαμε κριτική.

Οι 5 Κορυφαίες

5 «Η Πεντάμορφη και το Τέρας»

Η live action μεταφορά του κλασικού αριστουργήματος της Ντίσνεϋ στέφθηκε με απόλυτη επιτυχία. Το κοινό θα ήταν πολύ απαιτητικό απέναντι στο remake μιας ταινίας που έστρωσε το κόκκινο χαλί για μια χρυσή δεκαετία, και το παραμικρό πταίσμα θα ήταν αρκετό για να δικαιολογήσει τόνους λάσπης. Αντίθετα, χάρη σε έναν συνδυασμό από εξαιρετικές ερμηνείες, καλογραμμένο σενάριο, αμέτρητα νέα στοιχεία και αληθοφανές (πλην ελαφρώς creepy) CGI το νέο «Η Πεντάμορφη και το Τέρας» θα εγκαινιάσει ιδανικά μια νέα σειρά ταινιών. Υπάρχει μια ολόκληρη λίστα με ταινίες της Ντίσνεϋ που πρόκειται να αποκτήσουν remakes, με τον «Βασιλιά των Λιονταριών», τον «Αλαντίν» και την «Μουλάν» να είναι κάποια μόνο παραδείγματα που παίρνουν σειρά. Το μέλλον προμηνύεται λαμπρό.

Διαβάστε την κριτική μας εδώ.

 

4 «Ο Θάνατος του Ιερού Ελαφιού»

Ένας Έλληνας που γεννήθηκε στο Παγκράτι κατακτά το Hollywood. Όπως και σχεδόν οποιοδήποτε άλλο φέτος, έτσι και αυτό το ψυχολογικό θρίλερ δίχασε. Κατηγορήθηκε από πολλούς για πολύ αργή αφηγηματική ροή, κενά στο σενάριο και ξύλινες ερμηνείες. Αν όμως ξεπεράσουμε την επιδερμική προσέγγιση θα διακρίνουμε ένα υπαινικτικό αριστούργημα, με επιρροές από τον Stanley Kubrick να γίνονται εμφανείς. Ο παραλογισμός που διακρίνει το σενάριο δημιουργεί ένα περιβάλλον σύγχυσης και αβεβαιότητας, που μπορεί πολύ εύκολα να μας παρασύρει και να μας συντρίψει υπό το νοηματικό του βάρος. Προτείνεται ανεπιφύλακτα.

Διαβάστε την κριτική μας εδώ.

 

3  «Star Wars: The Last Jedi»

Σε κάποιους δεν άρεσε, αλλά κάθε φανατικός οπαδός του franchise που συνάντησα είχε να πει μόνο ένα πράγμα. Το Star Wars είναι και πάλι εδώ. Δεν θα περίμενε ίσως κανείς το πραγματικά δυνατό του σημείο να είναι το σενάριο, αλλά το είδαμε κι αυτό. Ανατροπές επί ανατροπών, θυσία επί θυσίας, αερομαχία επί αερομαχίας, η αφήγηση χτίζει τον δρόμο της προς το δραματικό φινάλε. Η επόμενη ταινία του franchise, για την ζωή του Han Solo, πρόκειται να κάνει πρεμιέρα στα τέλη της άνοιξης. Θα είναι μάλλον περιττό να σχολιάσω ότι ανυπομονούμε.

Διαβάστε την κριτική μας εδώ.

 

2 «Blade Runner 2049»

Με βαριά καρδιά, θα το αφήσω στην δεύτερη θέση. Πολλά μπορούν να ειπωθούν για το σκηνοθετικό, οπτικοακουστικό, σεναριακό, αισθητικό αριστούργημα του Dennis Villeneuve. Θα αναφέρω μόνο το εξής. Τα περισσότερα, κατά κύριο λόγο αποτυχημένα, sequel cult ταινιών χωρίζονται σε δύο κατηγορίες. Έχουμε αυτά που προσπαθούν να κάνουν κάτι εντελώς καινούριο και τελικά όχι απλά αλλοτριώνονται αλλά αποτυγχάνουν παταγωδώς. Έχουμε όμως και αυτά που προσπαθούν υπερβολικά να μιμηθούν τους προκατόχους τους πριν καταποντιστούν κι εκείνα, αμαυρώνοντας τελικά και την εικόνα του κλασικού.

Διαβάστε την κριτική μας εδώ.

Τίποτα από τα παραπάνω όμως δεν περιγράφει το νέο «Blade Runner». Το sequel θυμίζει εκπληκτικά την ταινία του 1982, χωρίς όμως να πρόκειται για αντιγραφή. Θα μπορούσαμε να πούμε απλά ότι ενηλικιώθηκε και ωρίμασε, όπως και ο γκριζομάλλης πρωταγωνιστής του. Η ωριμότητα όμως δεν διαφθείρει, αλλά φέρει σοφία. Και το τρίωρο έπος του Villeneuve εμπνέει ακριβώς αυτό.

 

1 «Dunkirk»

Μία από τις χειρότερες στρατιωτικές καταστροφές όλων των εποχών ενέπνευσε μία από τις καλύτερες και νοηματικά πληρέστερες στρατιωτικές ταινίες όλων των εποχών. Ο Christopher Nolan είχε το θάρρος να παραγκωνίσει τις πολεμικές σκηνές και να μεταφέρει στο προσκήνιο τον αγώνα απλών νέων ανθρώπων για επιβίωση. Το αποτέλεσμα είναι ένα βαθύ, ταπεινό και συχνά με χαρακτήρα ντοκιμαντέρ ψυχογράφημα ενός ολόκληρου λαού. Η δράση πετά διαρκώς από τις ακτές της Βρετανίας στις Αμμουδιές της Δουνκέρκης, στους αιθέρες και στα κύματα, από την θλίψη στην αγαλλίαση και τούμπαλιν, και πάλι πίσω στην προβλήτα της αβεβαιότητας και του θανάτου. Η χρήση CGI περιορίστηκε στο ελάχιστο, και καμιά λεπτομέρεια δεν έχει ξεφύγει σε σκηνικά, κοστούμια και πολεμικό εξοπλισμό. Μετά το πέρασμά του από την επιστημονική φαντασία, η φρίκη του πολέμου ήταν η ιδανική στάση για τον μεγαλύτερο σύγχρονο σκηνοθέτη. Και άξιζε τον κόπο.

Διαβάστε την κριτική μας εδώ.

Υ.Γ.: Εδώ θα κάνω μία μικρή ζαβολιά. Για την παρακάτω ταινία δεν έγραψα, αλλά αν το είχα προλάβει το «Loving Vincent» θα είχε βαθμολογηθεί με πάνω από 9,5. Μια ταινία ζωγραφισμένη εξ’ ολοκλήρου στο χέρι, με την δική του τεχνοτροπία, αφιερωμένη στις σκοτεινές τελευταίες του μέρες και στους ανθρώπους που σημάδεψαν την ζωή του, ήταν μια ιδανική μνεία στον αγαπημένο μου ζωγράφο. Η εικαστική του αξία βαθμολογείται αυστηρά με 11/10, με μοναδικό ελάττωμα το σχετικά απλοϊκό του σενάριο. Το νόημα του εγχειρήματος όμως δεν βρίσκεται εκεί. Αν ναι, θα μιλούσαμε για μια απλή φυσιολογική ταινία. Το «Loving Vincent», με τα 65000 ζωγραφισμένα καρέ και τους 125 καλλιτέχνες του, έχει κερδίσει ήδη μία θέση στην ιστορία του κινηματογράφου. Αριστούργημα.

 

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *