«Πειρατές της Καραϊβικής: Η εκδίκηση του Σαλασάρ» – Κριτική

Μετά από αμέτρητες αναβολές και έντονο παρασκήνιο, οι νέοι «Πειρατές της Καραϊβικής» βρέθηκαν τελικά στις κινηματογραφικές αίθουσες. Η συνταγή που αξιοποιήθηκε με τον ένα ή με τον άλλο τρόπο στις προηγούμενες ταινίες παρέμεινε σταθερή. Νέοι αστέρες φιλοξενήθηκαν, παλιοί επέστρεψαν, και κρυφές λεπτομέρειες αποκαλύφθηκαν για τους «παλιούς» πλέον της ιστορίας. Η βασικότερη όμως αλλαγή επιτελέσθηκε στον τρόπο με τον οποίο οι συντελεστές προσπάθησαν να ανανεώσουν ένα franchise που για πολλούς αργοπεθαίνει, επιστρέφοντας πάλι στην αρχή. Σε έναν εμβληματικό πλοίαρχο με απέθαντο πλήρωμα, μια νεανική ιστορία αγάπης, και έναν Τζακ που ακόμη και μόνος και απένταρος δεν ξεμένει ποτέ από ρούμι.

Η ιστορία ξεκινά όταν ο νεαρός Χένρι Τέρνερ (Brenton Thwaites), γιος του παλιού πρωταγωνιστή Γουίλιαμ Τέρνερ (Orlando Bloom) εντοπίζει τον πατέρα του και του υπόσχεται ότι θα τον απελευθερώσει από την κατάρα που τον βαραίνει χάρη στην μυθική τρίαινα του Ποσειδώνα. Εκείνος τον συμβουλεύει να τον ξεχάσει, αλλά πολλά χρόνια αργότερα ο Χένρι βρίσκεται ακόμη στην αναζήτηση του μαγικού αντικειμένου. Στην οδύσσειά του θα έχει την βοήθεια της όμορφης Καρίνα Σμιθ (Kaya Scodelario), μιας νεαρής αστρονόμου, με χαμένο παρελθόν. Ωστόσο, ένας παλιός αντίπαλος του Τζακ Σπάροου (Johnny Depp), ο καπετάν Σαλασάρ (Javier Bardem), θα σταθεί εμπόδιο. Μέσα από αμέτρητες μάχες, διαδοχικές προδοσίες και πυκνή δράση οι ήρωες θα οδηγηθούν στην κλιμάκωση, αλλά και στην λύτρωση από τις σκιές του παρελθόντος. Πρόκειται αδιαμφισβήτητα για την πιο συναισθηματική ταινία της σειράς.

Η πρόθεση πίσω από την δημιουργία της πέμπτης ταινίας, από τα χείλη των ίδιων των συντελεστών της, ήταν έκδηλη. Η επανεκκίνηση της σειράς θεωρούνταν από πολλούς επιτακτική, καθώς μετά το «Σε Άγνωστα Νερά» είχε ίσως ξεπεραστεί. Συνεπώς, όλα τα βασικά θέματα της πρώτης ταινίας είναι παρόντα. Ένας φοβερός και τρομερός πλοίαρχος, ορκισμένος εχθρός του Σπάροου, λυμαίνεται τις θάλασσες απειλώντας με φωτιά και θάνατο. Μέσα σε έναν τέτοιο κόσμο ένα νεανικό ζευγάρι θα ενωθεί μέσα από την κοινή αναζήτηση και τον έρωτα. Η σύλληψη είναι εξαιρετική, και η πραγματοποίησή της αντάξια του αρχέτυπου, όχι όμως και άψογη. Η «Κατάρα του Μαύρου Μαργαριταριού» χαρακτηριζόταν από συνοχή, παρά το χαοτικό σενάριο. Κατ’ αυτόν τον τρόπο έδωσε στους θεατές τον χρόνο και το κίνητρο να κατανοήσουν τους χαρακτήρες και σταδιακά να απορροφηθούν.

Το σενάριο του «Πειρατές της Καραϊβικής: Η εκδίκηση του Σαλασάρ» είναι εξαιρετικό, αλλά η φευγαλέα αυτή αίσθηση της συνοχής απουσιάζει. Καθ’ όλη την διάρκεια, παρατηρούμε ένα συνονθύλευμα από ήρωες που προσπαθούμε να θυμηθούμε αν γνωρίζουμε από κάπου. Σε συνδυασμό με την πληθώρα νέων χαρακτήρων, η τάση αυτή μπορεί συχνά να μπερδέψει και να ζαλίσει. Από την άλλη όμως πλευρά, κανείς απ’ τους βασικούς πρωταγωνιστές δεν έμεινε στάσιμος. Οι προσωπικότητές τους εμβαθύνθηκαν μέσα από πολύ ενδιαφέροντα backstories, που συνδυάστηκαν αρμονικά με την πλοκή των προηγούμενων ταινιών.

Ειδικά στην περίπτωση χαρακτήρων όπως ο θρυλικός Μπαρμπόσα (Geoffrey Rush), ο Τζακ Σπάροου, ο Τζόσαμι Γκιμπς (Kevin McNally) και ο Γουίλιαμ Τέρνερ, κάτι τέτοιο δεν θα ήταν τόσο εύκολο να αποδοθεί σωστά. Οι πάντοτε αριστοτεχνικές ερμηνείες τους διευκόλυναν το έργο των σκηνοθετών, όπως και αυτή του φρέσκου και νεανικού ζεύγους Thwaites-Scodelario. Η πολυαναμενόμενη συμμετοχή του Javier Bardem σε έναν ρόλο-αντανάκλαση του Μπαρμπόσα της πρώτης ταινίας ήταν γενικά επιτυχής, με την βαριά ισπανική προφορά του να γοητεύει και να κλέβει την παράσταση. Σε ρόλο guest star, ο Paul McCartney υποδύεται έναν θείο του Τζακ.

Το ανανεωμένο CGI ήταν καθοριστικός παράγοντας στις πολλές και έντονες σκηνές δράσης (σας προκαλώ να μην γελάσετε με την ομολογουμένως καλοφτιαγμένη φάτσα του νεαρού Σπάροου). Το soundtrack του Geoff Zanelli, που παρέλαβε τα σκήπτρα από τον δάσκαλό του Hans Zimmer, κατόρθωσε όπως και στις προηγούμενες ταινίες να συμπληρώσει την ατμόσφαιρα κάθε σκηνής, πλημυρίζοντάς την με ένταση. Το σκηνοθετικό ζεύγος των Joachim Rønning και Espen Sandberg (του υποψήφιου για Oscar Καλύτερης Ξενόγλωσσης Ταινίας«Kon-Tiki») ακολούθησε το πρότυπο της τετραλογίας, αναδεικνύοντας όσο το δυνατόν καλύτερα το (γραμμένο από τον Jeff Nathanson) σενάριο που είχαν στα χέρια τους. Ο Jerry Bruckheimer ήταν και αυτήν την φορά παραγωγός.

Συνοπτικά, το «Πειρατές της Καραϊβικής: Η εκδίκηση του Σαλασάρ» ήταν ένα ολοκληρωμένο και ικανοποιητικό sequel της πολυαγαπημένης ιστορίας των πολυαγαπημένων μας (soft) πειρατών. Δεν κατάφερε να αγγίξει το επίπεδο των τριών πρώτων, αλλά δεν έπεσε και σε αυτό του τέταρτου. Κυριότερη ίσως αιτία ήταν η έλλειψη συνοχής, που δεν επέτρεψε στους θεατές να αφομοιώσουν τις πολλές και ενδιαφέρουσες αλλαγές. Αν η διατύπωση αυτή δεν ικανοποιήσει κάποιους, που θα απαιτήσουν κάτι πιο χειροπιαστό, θα απαντήσω λέγοντας το εξής. Αφού παρακολουθήσουν την πιο πρόσφατη, ας ανατρέξουν στην πρώτη ταινία. Οι διαφορές, που δεν υποστηρίζουν το ίδιο τις ομοιότητες, θα αρχίσουν να γίνονται προφανείς.

 

Υ.Γ.: Διαβάζεται «Σαλασάρ» και όχι «Σαλαζάρ», καθώς στα ισπανικά ο ήχος «ζ» απουσιάζει.

7.3
Βαθμολογία
Pirates of the Caribbean: Dead Men Tell No Tales (2017)
Με λίγα λόγια
Το «Πειρατές της Καραϊβικής: Η εκδίκηση του Σαλασάρ» ήταν ένα ολοκληρωμένο και ικανοποιητικό sequel της πολυαγαπημένης ιστορίας των πολυαγαπημένων μας (soft) πειρατών. Δεν κατάφερε να αγγίξει το επίπεδο των τριών πρώτων, αλλά δεν έπεσε και σε αυτό του τέταρτου.
Θετικά
Ενδιαφέρουσα πλοκή.
Εξαιρετικές ερμηνείες.
Σαφώς καλύτερο από το νούμερο τέσσερα.
Αρνητικά
Έλλειψη συνοχής στο σενάριο.
Συνολικά κατώτερο των τριών πρώτων.