«Rogue One: a Star Wars Story» – Η ζωντάνια του μοντέρνου και η αίγλη του κλασικού

Ήδη από την αναγγελία της παραγωγής του, οι συντελεστές του «Rogue One: A Star Wars Story» γνώριζαν ότι έφεραν το βάρος μιας αστικής κουλτούρας συγκρίσιμης με ελάχιστες άλλες. Η άγνοια κινδύνου δεν θα μπορούσε με κανέναν τρόπο να αποτελέσει δικαιολογία, καθώς ήδη από τα prequels που εγκαινιάστηκαν το 1999 έγινε προφανές ότι η προσκόλληση στην αίγλη ενός σπουδαίου saga και σε λίγους θρυλικούς χαρακτήρες δεν αρκεί για να κάνει σπουδαία μία ταινία. Ανάλογη αποτυχία θα μπορούσε εύκολα να επαναληφθεί, ειδικά αν η κατηγοριοποίηση της νέας ταινίας ως «ανθολογία» την είχε αφήσει στην σκιά της βασικής ιστορίας, τόσο σε θέματα παραγωγής και σεναρίου όσο και στην προσοχή στις λεπτομέρειες. Αντίθετα όμως, βασισμένο στην αρκετά επιτυχημένη φόρμουλα του «Star Wars: The Force Awakens», το τελικό αποτέλεσμα παρουσιάστηκε ίσως όχι ανάλογο με την προϊστορία του, αλλά σίγουρα γεμάτο σεβασμό απέναντί της.

Η ιστορία διαδραματίζεται ακριβώς πριν τα γεγονότα της αυθεντικής τριλογίας, και πλέκεται γύρω από τους ήρωες της επανάστασης που κατόρθωσαν να υποκλέψουν τα σχέδια κατασκευής του death star, για να τα παραδώσουν στην πριγκίπισσα Leia. Βασικός χαρακτήρας είναι η Jyn Erso (Felicity Jones), κόρη του σχεδιαστή του death star Galen Erso (Mads Mikkelsen), η οποία αναγκάστηκε να μεγαλώσει μακριά από τους γονείς της και υπό την προστασία ενός επαναστάτη εξτρεμιστή, του Saw Gerrera (Forest Whitaker).

Μετά από πληροφορίες που τους παραδόθηκαν από έναν λιποτάκτη πιλότο της Αυτοκρατορίας σχετικά με ένα μήνυμα από τον Galen προς τον Saw, μέλη της επανάστασης διασώζουν την Jyn από την αιχμαλωσία προκειμένου να την χρησιμοποιήσουν για να προσεγγίσουν τον πατέρα της. Η ίδια τον απεχθάνεται, πιστεύοντας ότι η αφοσίωσή του στην κατασκευή του death star ήταν ειλικρινής, αλλά η εκδοχή αυτή ανατρέπεται όταν αποκαλύπτεται πως εκείνος στην πραγματικότητα εκμεταλλεύτηκε την εμπιστοσύνη των εργοδοτών του για να εντάξει στα σχέδια του πανίσχυρου όπλου ένα αδύναμο σημείο καθοριστικό όσο και απροσπέλαστο. Οι ελπίδες για μια πιθανή επανασύνδεση, πέρα από τους βασικούς στόχους της αποστολής, είναι πιο έντονες από ποτέ, ωστόσο ο απελευθερωτής και συνεργάτης της Jyn, Cassian Andor (Diego Luna), έχει αντίθετες εντολές, αν και όχι υποχρεωτικά αντίθετη γνώμη.

Οι πρώτες σκηνές της ταινίας λειτούργησαν σαν μια αρκετά εκτεταμένη εισαγωγή, που αν και κατατοπιστική, σε αρκετά σημεία ήταν αργή και κουραστική, ενώ οι συνεχείς μεταπτώσεις από πλανήτη σε πλανήτη περιέπλεξαν το σενάριο. Η συνέχεια όμως ήταν θαυμάσια κλιμακτική, με αποκορύφωμα την χερσαία και εναέρια μάχη στον πλανήτη Scarif, όπου ο συνδυασμός παλαιών σκηνών και χαρακτήρων με μία σύγχρονη και μεστή αντίληψη για τον πόλεμο οδήγησαν στην καλύτερη ίσως πολεμική σκηνή στην ιστορία του Star Wars.

Γενικότερα όμως, το Rogue One σφύζει από διάσπαρτες μικρές λεπτομέρειες που, σε μια ιδανική ισορροπία, συνθέτουν μια εμπειρία σαφώς ανώτερη από την τριλογία των prequels, ίσως ακόμη και από το Episode VII. Η επιστροφή στην άκρως ρεαλιστική βάση των επαναστατών, η προσθήκη ενός ακόμη χαρισματικού ανδροειδούς (αν και όχι τόσο αξιομνημόνευτου όσο το ζεύγος R2 – 3PO) και η ψηφιακή ανακατασκευή θεμάτων της παλαιάς τριλογίας (πχ τα αυθεντικά διαστημόπλοια, ο διοικητής του death star, και η ίδια η πριγκίπισσα Leia) ήταν κάποιες μόνο από τις σκηνοθετικές επιλογές που ανέδειξαν την ταινία, και της επέτρεψαν να συγκεντρώσει θετικά σχόλια από παλαιούς και νέους θαυμαστές ανεξαιρέτως.

Το βαθύτερο και ωριμότερο από ποτέ σενάριο υπήρξε ωστόσο και πηγή αρνητικών χαρακτηριστικών. Η συναισθηματική ένταση που διακατέχει ολόκληρο το έργο, και σε κάποιες σκηνές κυριαρχεί, θα απαιτούσε ίσως μια βαθύτερη ανάλυση των προφίλ κάποιων βασικών χαρακτήρων, με τους οποίους οι θεατές ενδέχεται να δυσκολευτούν να ταυτιστούν όσο χρειάζεται. Αυτή, όμως, είναι και η μοναδική περίπτωση στην οποία το Rogue One δικαιούται να «κρυφτεί» πίσω από την ετικέτα του spin-off· αφού οι πρωταγωνιστές δεν αποτελούν βασικά γρανάζια της κυρίως ιστορίας, αν εξαιρέσουμε φυσικά τον αντίκτυπο των ηρωικών τους πράξεων, η επιφανειακή θεώρηση των backstories τους δεν συνιστά σοβαρό παράπτωμα.

Η πιο ρεαλιστικά στρατιωτικοποιημένη όμως παρουσίαση της ιστορίας τη κάνει συχνά να δείχνει απλά σοβαροφανής. Η εμβάθυνση σε πιο ώριμες πτυχές του πολέμου είναι προφανώς θετική εξέλιξη, αλλά όταν καλείται να συνυπάρξει με την έμφυτη παιδικότητα που χαρακτηρίζει συχνά το Star Wars αυτή η συνύπαρξη δεν είναι πάντα αρμονική. Χαρακτηριστικά, η προέλαση των stormtroopers μέσα από την πρωτεύουσα του Jedha δεν θυμίζει τόσο σκηνή από sci-fi ταινία όσο εισβολή των Αμερικανών στο Αφγανιστάν, αλλά προς το τέλος του Τριωδίου. Ας μην ξεχνάμε άλλωστε πως, στην αυθεντική τριλογία, ένας καθοριστικός παράγοντας της τελικής νίκης ήταν ένας στρατός από νεολιθικά λούτρινα.

Σε πιο τεχνικά θέματα, η σκηνοθεσία, η φωτογραφία και το soundtrack ήταν σαφώς αριστοτεχνικά. Η επιλογή να μην χρησιμοποιηθεί το αυθεντικό score του John Williams στην εισαγωγή της ταινίας είναι ίσως αμφισβητήσιμη, αποκόπτοντας κατά κάποιον τρόπο το Rogue One από τις υπόλοιπες του saga, αλλά αντισταθμίστηκε από την εισαγωγή αυθεντικών σκηνών και χαρακτήρων με την σωστή χρήση γραφικών, σε αντιδιαστολή με τις καρικατούρες των prequels. Οι ενδυματολογικές επιλογές και τα σκηνικά ήταν εξίσου εύστοχα, παρουσιάζοντας έντονη ποικιλία χωρίς να ξεφεύγουν ποτέ από το κλίμα, διευκολύνοντας έτσι την μετάβαση προς το Episode IV, στο τέλος της ταινίας.

Εν συντομία, το Rogue One ήταν μία πέρα από το αναμενόμενο πλήρης ταινία Star Wars. Δεν θα μπορούσε κανείς να περιμένει κάτι εμφατικά ανώτερο από μια ταινία-γέφυρα, αν εξαιρέσουμε ίσως κάποιες σκηνές που έδειχναν ανιαρές ή φλέρταραν με την σοβαροφάνεια. Η ζωντάνια του μοντέρνου και η αίγλη του κλασικού συνδυάζονται ιδανικά και οδηγούν από κοινού στο αποκορύφωμα, που επέτρεψε ακόμη και στους πιο απαιτητικούς θαυμαστές να πάρουν την «δόση» τους, εν αναμονή του Episode VIII. Ειδικά δε η τελευταία σκηνή, με την επίδειξη δύναμης του Darth Vader, έφερε ίσως δάκρυα χαράς στα μάτια τους.

Υ.Γ.: R.I.P. Carrie Fischer. Ή μάλλον, may the Force be with you, Princess Leia…

 

Rogue One: A Star Wars Story

Rogue One: A Star Wars Story
8.5

Θετικά

  • Ιδανικός συνδυασμός παλαιών και σύγχρονων θεμάτων.
  • Προσεγμένο σενάριο και σκηνοθεσία.
  • Εκπληκτικά γραφικά.

Αρνητικά

  • Ελαφρώς ρηχοί χαρακτήρες.
  • Δόσεις σοβαροφάνειας.
Μοιραστείτε το:
Eruditus

Eruditus

Το να βγάζει κανείς βιαστικά συμπεράσματα είναι πάντοτε εύκολο. Διαβάζοντας μια σύντομη περίληψη ενός έργου, δίνοντας λίγα λεπτά σε μία επίσημη κριτική ή ακούγοντας την ακατέργαστη άποψη ενός γνωστού ο θεατής είναι συχνά πληροφορημένος, αλλά σπάνια σωστά κατατοπισμένος ως προς την πρόθεση, την ψυχογραφική χροιά ή τον ακριβή προσανατολισμό όσων θα παρακολουθήσει στην μεγάλη οθόνη. Η συνοπτική και επιφανειακή θεώρηση μίας ταινίας αφήνει συχνά διαφορετικές εντυπώσεις, και μάλλον αντικρουόμενα συμπεράσματα, για να επιτρέψει τελικά στον κάθε άνθρωπο να εξάγει το δικό του· ακόμη κι αν αυτό συνοψίζεται σχεδόν πάντα στο ότι η αλήθεια βρίσκεται κάπου στην μέση. Γεννήθηκα στην Αθήνα το 1995, και η εύρεση αυτής της χρυσής τομής, στην τέχνη αλλά και στην ζωή, έγινε πολύ γρήγορα σκοπός της ζωής μου.