Αφιέρωμα “The Sopranos” – Μέρος 1ο

Άρχισε χωρίς να το πολυσκεφτώ. Οι κινήσεις μου μηχανικές, σαν κάποιος να με ανάγκασε να το κάνω επιτόπου. Είχα παράξενες προσδοκίες από την πρώτη στιγμή που άκουσα το όνομα της καινούριας σειράς, η οποία θα μου έκλεβε τον τόσο άδειο μέχρι τότε χρόνο μου. Έλεγα στον εαυτό μου ότι δεν επρόκειτο για κάτι συνηθισμένο, που θα με απογοήτευε για άλλη μια φορά. Κάθε γράμμα που αποτέλεσε τον τίτλο της, ανεξερεύνητο έτοιμο να γίνει ο βηματοδότης για τόσα νοήματα. Και ναι δικαιώθηκα. Ήταν η όαση που περίμενα και ήρθε την κατάλληλη στιγμή.

Όταν νιώθεις πελαγωμένος, πληγωμένος εύχεσαι κάθε μέρα να γίνει ένα μπαμ για να αλλάξει η ψυχολογία σου. Τριάμισι βασανιστικοί μήνες χωρίς να είμαι σίγουρη αν ζω η πέθανα. Στο Sopranos οφείλω τη ζωντάνια που επανήλθε. M’ έβαλε στη λογική να θέλω ξανά, να συνειδητοποιώ ότι είμαι στον ίδιο κόσμο με τους πρωταγωνιστές που από τότε που μπήκα στην καθημερινότητα τους ως θεατής των κινήσεων, των συναισθημάτων, των στενών δεσμών μεταξύ τους , άρχισα να σκέφτομαι διαφορετικά, αλλά προς το καλύτερο.

Κάθε επεισόδιο είναι μια ιστορία. Τα πρόσωπα, τα γεγονότα, οι καταστάσεις τοποθετούνται με τρόπο αξιοθαύμαστο. Είναι ίσως η μοναδική σειρά που έχω νιώσει τόσο έντονα να με καθηλώνει. Δεν ξέρω τι να πρωτοθυμηθώ, δεν ξέρω με τι να ταυτιστώ περισσότερο. Για μένα είναι κατόρθωμα να δίνεις με τέτοια σιγουριά την εικόνα μιας κοινωνίας-ταμπού για αρκετούς και στο τέλος να βγαίνει μια εικόνα αψεγάδιαστη στον τρόπο με τον οποίο λειτουργεί, ιδίως σε ανθρώπους που ούτε φαντάζονταν την ιεραρχία, τις δομές, τις προσεγγίσεις, τις δοσοληψίες καθώς και την αξία  του δεσίματος των  ‘οικογενειών’ μεταξύ τους.

Φυσικά δεν παραγνωρίζω τους συντελεστές που δημιούργησαν τη μαγική εικόνα. Όταν ένας ηθοποιός είναι αδιάφορος, αυτόματα η ίδια η δουλειά χάνει λίγο σε αίγλη ακόμα και όλοι οι υπόλοιποι να έχουν δώσει τον καλύτερο τους εαυτό. Το παράδοξο εδώ είναι, ότι παρά το πολυάριθμο έμψυχο δυναμικό της σειράς, ο καθένας είναι αναπόσπαστο κομμάτι των γενικών νοημάτων της και χωρίς τη συμβολή όλων, θα έχανε έστω και στο παραμικρό. Ο πιο μικρός ρόλος γίνεται σημαντικός αν αναλογιστεί κανείς όλες τις σχέσεις που δημιουργούνται και στις εφτά σεζόν. Ο κάθε κομπάρσος είναι ταυτόχρονα και πρωταγωνιστής της ιστορίας στην οποία είναι επιφορτισμένος να συμμετάσχει και αυτό είναι το εκπληκτικό σε μια σειρά που πάντα θα ξεχωρίζω.

 

Ξέρω. Η προσμονή εστιάζεται στον άνθρωπο γύρω από τον οποίο χτίζεται το στέρεο οικοδόμημα των τελικών εντυπώσεων του καθένα. Τοny Soprano. To όνομα και μόνο σε κάνει να σκέφτεσαι κάτι εξαιρετικό. Αλήθεια, τι θα μπορούσα να πω για μια τόσο πολυσχιδή, μια καλαίσθητα δοσμένη προσωπικότητα που, με ρεαλισμό βλέποντάς το, είναι ο άνθρωπος του σήμερα; Όλοι θα θέλαμε να είμαστε ο Άντονυ Σοπράνο. Και η βεβαιότητα μου πηγάζει από το ξεδίπλωμα του χαρακτήρα του, όσο τα χρόνια και η σαιζόν γίνονται παρελθόν. Ένας άντρας με πάθη, έντονος, κτηνώδης, ανυπέρβλητος, ένας ασυγκράτητα σκληρός και ταυτόχρονα τρυφερός άνθρωπος με όσους αγαπά, και το κυριότερο : που αγαπά πολύ. Θα μπορούσα να τον ερωτευτώ αθεράπευτα, παράφορα.

Η γοητεία τόσων διαφορετικών ανθρώπων να τον περιβάλλουν, τόσων βιωμάτων μαζί του, τόσων εικόνων που ξεδιπλώνονται μπροστά στα μάτια του θεατή και έχουν ως επίκεντρο τις δικές του σκέψεις, τα δικά του θέλω, τα γεγονότα όπως εκείνος τα ζει είναι τουλάχιστον συναρπαστική. Είναι ταλέντο να καταφέρνεις να περιστρέφονται όλα γύρω από σένα, αλλά σα να θέλουν να εξυμνήσουν το κάθε σου βήμα. Είναι τεράστιο. Ο πλέον αντιδραστικός άνθρωπος ίσως θα θέλε να στραφεί σε οποιονδήποτε άλλο χαρακτήρα της σειράς καθώς για όλους μπορούν να γραφτούν σελίδες. Αναπόφευκτα αυτό θα ήταν λάθος. Ο Τοny είναι δυστυχώς ή ευτυχώς ο κινητήριος μοχλός.

Δε θεωρώ ότι θα υπάρξει παρόμοια σειρά. Σίγουρα υπάρχουν εξαιρετικά δείγματα γραφής ανθρώπων που είτε με την πένα, είτε με τη σκηνοθεσία τους άφησαν στην πολύπαθη έβδομη τέχνη το στίγμα τους. Παρόλα αυτά, το Sopranos θα κατέχει πάντα περίοπτη θέση στην καρδιά και στο μυαλό όσων είχαν την τύχη να κάνουν κτήμα τους τη δύναμη του. Γιατί είναι δύναμη να μεγαλώνεις μαζί με μια σειρά. Να καταλαβαίνεις ότι αλλάζεις και συ μαζί με τους χαρακτήρες και τις εξελίξεις. Απόλυτα  φυσιολογικό και θεμιτό μέχρι ένα σημείο όπου δεν γίνεται ψύχωση. Μέχρι εκεί το ελέγχεις. Το δύσκολο είναι το μετά και αυτό καλείται ο καθένας από μας να αποφύγει.

Κοιτάζοντας όλα όσα έχω γράψει σκέφτομαι ότι δεν μπορώ να είμαι απόλυτα ευχαριστημένη. Μου έχουν ξεφύγει άπειρα πράγματα υπάρχουν αναρίθμητες πτυχές με τις οποίες θα μπορούσα να ασχοληθώ. Ίσως με κίνδυνο υπερβολής, να μην έφτανε ένας τόμος να περιγράψει κανείς , όσα έζησε παρακολουθώντας την επική σειρά. Για ένα πράγμα όμως μπορώ να είμαι περήφανη. Για το ότι μου δόθηκε η ευκαιρία να εκφέρω τη δικιά μου άποψη, να καταγράψω σκέψεις για τους Sopranos. Δε θα την ξεχάσω αυτή τη στιγμή. Θα με συντροφεύει στα επόμενα βήματα. Αλλά θα είναι εκεί. O δικός μου χρόνος με τους Sopranos. Για πάντα.