«Star Wars: The Last Jedi» – Κριτική

Τρίτη συνεχής χρονιά με «Star Wars» λοιπόν, και η παγκόσμιας εμβέλειας προσμονή παραμένει καρφωμένη στα ύψη. Οι τέσσερις τύποι που έσκασαν μύτη ντυμένοι Stormtroopers στην αίθουσα που το παρακολούθησα ήταν ένα επιφανειακό μόνο δείγμα, όπως και οι άναρθρες κραυγές και τα χειροκροτήματα που ξύπνησαν τον Εγκέλαδο με την εμφάνιση του λογότυπου κατά την γνωστή εισαγωγή. Τυχόν λάθη δεν θα συγχωρούνταν, και το φανατικό κοινό θα απαιτούσε με τα light sabers στα χέρια κάτι παραπάνω από ένα καλοφτιαγμένο αλλά «απλό» remake μιας παλιάς ταινίας (-βήχας- «The Force Awakens» -πάλι βήχας- του «A New Hope»). Οι επευφημίες όμως δεν περιορίστηκαν στους τίτλους αρχής, αλλά σε κάποιες συγκεκριμένες σκηνές μάλλον εντάθηκαν. Να υποθέσω λοιπόν ότι οι τρελοί στην πίσω σειρά πήραν αυτό που ήθελαν;

Το «Πρώτο Τάγμα» επιτίθεται με όλες του τις δυνάμεις στην βάση των επαναστατών, και η πριγκίπισσα-στρατηγός Leia ηγείται στην προσπάθεια εκκένωσης πριν την καταστροφή. Ενώ τα πάντα κρέμονται από μια κλωστή η νεαρή Rey θα αναζητήσει τον τελευταίο εναπομείναντα ιππότη Jedi, Luke Skywalker, για να μάθει κοντά του να αξιοποιεί την «Δύναμη». Εκείνος αρχικά θα αρνηθεί να την εκπαιδεύσει, υπό το βάρος των παλιών του λαθών. Καθώς όμως η κυριαρχία του κακού εδραιώνεται θα αναγκαστεί να βγει απ’ την απομόνωσή του και να αναλάβει δράση. Ο χρόνος κυλά αντίστροφα καθώς οι λιγοστοί επαναστάτες σφυροκοπούνται ανελέητα, και ο Kylo Ren βυθίζεται όλο και βαθύτερα στο σκοτάδι της αυταρέσκειας του. Τι μπορεί να σώσει το φως; Θα είναι στ’ αλήθεια ο Luke ο τελευταίος Jedi;

Πριν αναφέρω οτιδήποτε άλλο, θεωρώ απαραίτητο πρώτα απ’ όλα να υποκλιθώ στην προσπάθεια του «The Last Jedi» να αναθεωρήσει όλα εκείνα τα σεναριακά «προβληματάκια» που είναι πια σήμα κατατεθέν του Star Wars. Όχι απλά το καταφέρνει, αλλά αξιοποιεί τις αναπάντεχες καταστάσεις που αναπόφευκτα προκύπτουν για να δομήσει κάποιες από τις πιο ενδιαφέρουσες ανατροπές στην ιστορία του franchise. Μια συνεχής ροή ανατροπών, που αφήνει τον θεατή μετέωρο να αναρωτιέται και να φιλοσοφεί την κατάληξη της ιστορίας που ξεδιπλώνεται μπροστά του.

Η ψυχαναγκαστική προσκόλληση της σειράς στον ηρωισμό, τον αυθορμητισμό, τους συναισθηματισμούς και την «μαγκιά» την καθιστά συχνά προβλέψιμη. Από πότε οτιδήποτε με πιθανότητα επιτυχίας γύρω στο 0,0000001% οφείλει υποχρεωτικά να λειτουργεί; Από πότε οι καλές και ευγενικές προθέσεις συνεπάγονται εγγυημένη επιτυχία; Σπουδαία ερωτήματα, και το «The Last Jedi» επιχειρεί να δώσει απαντήσεις.

Γενικότερα, μέσα από κάθε μικροσκοπική του λεπτομέρεια, το νέο Star Wars παρουσιάζει αποδείξεις ότι προσπαθεί να απαγκιστρωθεί από το ένδοξο παρελθόν του και να απογαλακτιστεί. Δεν υπάρχει κανένα πρόβλημα στο να αναμασάς συνέχεια νοσταλγικές αναφορές. Δεν υπάρχει κανένα πρόβλημα στο να προσλαμβάνεις τους πιο πολυτελείς «υποστηρικτικούς» ηθοποιούς και στο να αξιοποιείς το καλύτερο διαθέσιμο CGI για να εντυπωσιάσεις. Δεν υπάρχει -υποθέτω- κανένα πρόβλημα ούτε και στο να αρμέγεις ένα franchise μέχρι να στραγγίξει.

Το πρόβλημα εμφανίζεται όταν το αποτέλεσμα ισορροπεί αποκλειστικά πάνω στα παραπάνω, χωρίς την παραμικρή αυθεντική συνεισφορά. Και υπό αυτό το πρίσμα, το «The Last Jedi» δεν έχει κανένα πρόβλημα. Οι συντελεστές δείχνουν πια να καταλαβαίνουν ότι η επιτυχία τους δεν θα εξαρτηθεί από ένα πρόσκαιρο παχυλό box office. Θα μπορούμε να υπερηφανευτούμε στα εγγόνια μας, πριν ενθουσιαστούν για το Star Wars Episode XXIII, ότι στην εποχή μας «βλέπαμε καλύτερες τριλογίες»; Όχι τριλογίες sequel, αλλά τριλογίες. Αν όχι, θα συνεχίσουν απλά να μιλούν για κάτι προϊστορικές ταινίες.

Για τα ειδικά εφέ και την σκηνοθεσία δεν χρειάζονται σχόλια, το τελικό αποτέλεσμα μιλά από μόνο του. Το καστ από την άλλη, στελεχώνεται από «κάτι άγνωστους». Διαλέγετε και παίρνετε: Carrie Fischer, Mark Hamill, Adam Driver, Daisy Ridley, John Boyega, Oscar Isaac («Ex Machina»), Andy Serkis («Lord of the Rings»), Lupita Nyong’o (βραβευμένη με Oscar για το «12 Years a Slave»), Gwendoline Christie («Game of Thrones»), Laura Dern («Jurassic Park»), Benicio del Toro (βραβευμένος με Oscar για το «Traffic»). Μέχρι και τα… αδέλφια πρίγκιπες William και Harry εμφανίζονται με στολές Stormtrooper. Η Carrie Fischer δίνει την τελευταία της μεγάλη παράσταση, και η ταινία είναι αφιερωμένη στην μνήμη της.

Με μια λέξη, το «Star Wars: The Last Jedi» σκίζει. Ελάχιστα αρνητικά θα μπορούσαν να καταλογιστούν, και τα περισσότερα έχουν να κάνουν με την φύση του ίδιου του franchise. Είναι ήδη γνωστά από το 1977. Ένας πραγματικός φαν, που γνωρίζει το Star Wars και το αγαπά, θα αισθανθεί απλά περήφανος. Έλειψε ίσως η μεγάλη και καταλυτική ανατροπή, στα πρότυπα του «I am your father», αλλά ας μην ξεχνάμε ότι η τριλογία δεν έχει ακόμη ολοκληρωθεί. Ραντεβού σε δύο χρόνια λοιπόν. Προς το παρόν, ας θυμηθούμε πόσα ντροπιαστικά και φτηνιάρικα sequel έχουν κυκλοφορήσει τα τελευταία χρόνια. Μπορούμε να ψάξουμε εκεί εγκεκριμένες και αποτελεσματικές μεθόδους να ξενερώσεις το fan base σου. Όχι εδώ.

9.4
Βαθμολογία
«Star Wars: The Last Jedi» (2017)
Με λίγα λόγια
Το «The Last Jedi» δείχνει να προσπαθεί να απαγκιστρωθεί από το ένδοξο παρελθόν του και να απογαλακτιστεί. Συνεχείς ανατροπές, βαθιά νοσταλγία, και πολλές πρωτότυπες ιδέες συνθέτουν ένα εκπληκτικό νέο Star Wars.
Θετικά
Εμπνευσμένο και περίπλοκο σενάριο.
Άριστη σκηνοθεσία, φωτογραφία και CGI.
Χρυσή ισορροπία ανάμεσα στην κληρονομιά που αποδέχτηκε και στην κληρονομιά που θα αφήσει.
Πού παίρνω τηλέφωνο για να υιοθετήσω ένα Porg;
Αρνητικά
Έλλειψη της καθοριστικής ανατροπής.
Κλασσικό Star Wars, κλασσικά κενά στην αφήγηση, κλασσικός βιασμός της επιστήμης (και συχνά της λογικής).
Η αφήγηση θα μπορούσε ίσως να επιταχυνθεί σε κάποια σημεία.

2 thoughts on “«Star Wars: The Last Jedi» – Κριτική

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Final Score