«The Great Gatsby» – Κριτική

 ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ ΤΑΙΝΙΑΣ

Εισαγωγή

Αποτελεί κοινοτυπία το γεγονός ότι το όνομα ενός πολύ αξιόλογου και καταξιωμένου ηθοποιού σε μία νέα παραγωγή θα μας προσελκύσει να μάθουμε λεπτομέρειες για αυτήν και εν τέλει να της δώσουμε μια ευκαιρία χωρίς απαραίτητα το σενάριο και η υπόθεση της να είναι τα μεγάλα χαρτιά. Ο συνδυασμός και των δύο βεβαίως μας προϊδεάζει θετικά για το τελικό αποτέλεσμα. Ακόμα και αν το τελευταίο δεν μας εντυπωσιάσει τρομερά, χωρίς παράλληλα να θεωρηθεί χαμένος χρόνος, θα καταλήξουμε στο ότι άξιζε την όλη προσοχή μας και ήταν μια ευχάριστη εμπειρία. Τα παραπάνω εκφράζουν με λίγα λόγια την άποψή μας για το  “The Great Gatsby”.

 Λίγα λόγια

Η ταινία ανήκει στην κατηγορία του ρομαντικού δράματος και βασίζεται στο ομώνυμο μυθιστόρημα του Francis Scott Fitzgerald. Στην καρέκλα του σκηνοθέτη βρίσκεται ο Μπαζ Λούρμαν, γνωστός από παραγωγές όπως “Ρωμαίος και Ιουλιέτα”, “Moulin Rouge!” και “Australia”. Το σενάριο υπογράφει ο ίδιος σε συνεργασία με τον Κρεγκ Πιρς. Πρωταγωνιστές είναι μεταξύ άλλων οι Λεονάρντο Ντι Κάπριο, Τόμπι Μαγκουάιρ, Κάρεϊ Μάλιγκαν και Τζόελ Έντγκερτον.

 Υπόθεση

Ο Λούρμαν μας μεταφέρει στη Νέα Υόρκη του 1922. Εκεί θα γνωρίσουμε τον Νικ Κάραγουεϊ  (Μαγκουάιρ), απόφοιτο του Yale και εργαζόμενο στη Wall Street. Το σπίτι που νοικιάζει βρίσκεται στην περιοχή του Λονγκ Άιλαντ σε μια όχθη, ακριβώς δίπλα από μία τεράστια έπαυλη που, όπως μαθαίνει, ανήκει σε ένα πλούσιο επιχειρηματία ονόματι Τζέυ Γκάτσμπυ (Ντι Κάπριο). Στην απέναντι όχθη βρίσκεται η κατοικία της Ντέιζι Μπιουκάναν (Μάλιγκαν), ξαδέρφης του Νικ και του άντρα της Τομ (Έντγκερτον), παλιού του φίλου. Μια φορά την επισκέπτεται και εκτός από τους οικοδεσπότες, γνωρίζει μία γοητευτική αθλήτρια του γκολφ με το όνομα Τζόρνταν Μπέικερ (Ελίζαμπεθ Ντεμπίκι), όπου η ξαδέρφη του ήδη σχεδιάζει να τους παντρέψει. Κάθε βράδυ στο σπίτι του Γκάτσμπυ διοργανώνονται  πάρτυ με μεγάλη προσέλευση και επιτυχία. Ο Νικ αρχίζει να αναρωτιέται τι άτομο βρίσκεται πίσω από αυτό το μεγιστάνα και ξαφνικά λαμβάνει μια πρόσκληση σε ένα από τα πάρτυ του. Παράλληλα, η Τζόρνταν του αποκαλύπτει ένα μυστικό σχετικά με τον Τομ που κρύβει από τη γυναίκα του. Η ιστορία αρχίζει σιγά – σιγά και ξετυλίγεται, μυστήρια και αποκαλύψεις έρχονται στο φως και οι εξελίξεις, παρά το γεγονός ότι διαδραματίζονται με σχετικά αργό ρυθμό, είναι ιδιαίτερα ενδιαφέρουσες.

Απόδοση ηθοποιών

Εκ του αποτελέσματος θεωρούμε πως ο Λούρμαν έκανε ένα ιδιαίτερα επιτυχημένο casting. Οι ηθοποιοί εμφανίστηκαν αισθητά πειστικοί και χωρίς σημαντικά ψεγάδια αναπαρήγαγαν τους ρόλους τους. Ο Ντι Κάπριο στάθηκε στο ύψος των περιστάσεων και έδωσε μία από τις καλύτερες εμφανίσεις του, συλλαμβάνοντας ολοκληρωμένα τον μυστήριο χαρακτήρα του Γκάτσμπυ. Στον ρόλο του Νικ, ο Μαγκουάιρ, γνωστός από την τριλογία του Spiderman, φαίνεται να αξιοποιεί αποτελεσματικά τον (δικαιολογημένα)μεγάλο χρόνο που του δόθηκε και δείχνει να είναι έτοιμος και για άλλες προκλήσεις στην καριέρα του. Η εμφάνιση της Μάλιγκαν από την άλλη αποτέλεσε την απρόσμενη απογοήτευση της ταινίας. Η ερμηνεία της θα μπορούσε σε πολλά σημεία να είναι καλύτερη, πιο ζωντανή και πειστική και γενικά δεν έδειχνε να έχει βάθος και ενδιαφέρον ο χαρακτήρας που υποδυόταν. Φυσικά, δεν μπορούμε να αφήσουμε από έξω την πρωτοεμφανιζόμενη Ντεμπίκι με μόλις μία ταινία στο ενεργητικό της πέραν της συγκεκριμένης. Η 22χρονη Αυστραλή έκλεψε την παράσταση ως Τζόρνταν, αποδίδοντας πολύ πειστικά την αθλήτρια του γκολφ και εκπέμποντας μια ιδιαίτερη ρετρό γοητεία. Αν μπορέσει και σταθεί στο ίδιο επίπεδο, είναι βέβαιο ότι στο μέλλον θα κάνει σπουδαία καριέρα.

Εικαστικά – Ηχητικά

Στα των εικαστικών, η ταινία δείχνει ένα πολύ αξιόλογο πρόσωπο. Τα σπίτια, τα δάση, τα εργοστάσια και το όλο setting εκφράζει με αληθοφανή τρόπο τη Νέα Υόρκη του ΄22 σε όλη της την δόξα (και την … παρακμή). Η μουσική επιμέλεια, δουλειά των Florence + The Machine μεταξύ άλλων καλλιτεχνών, δένει πολύ όμορφα με τον τεχνικό τομέα παράγοντας ένα αξιέπαινο αποτέλεσμα. Να σημειώσουμε ακόμη ότι η ταινία έχει διανεμηθεί και σε μορφή 3D.

 

Επίλογος

Συνοψίζοντας, αυτό που κρατάμε είναι ότι ο Μπαζ Λούρμαν επιχείρησε να μεταφέρει στη μεγάλη οθόνη ένα κλασικό έργο, έχοντας σαν πρότυπο προηγούμενες δημιουργίες του. Του βγήκε; Σίγουρα, καθώς πρόκειται για ένα αξιόλογο σύνολο που ξεφεύγει από το “μέτριο”. Ωστόσο, δεν θα ήταν σωστό να παραλείπαμε τα αρνητικά σημεία του, τα οποία εντοπίζονται κυρίως στην απουσία γρήγορης εξέλιξης των γεγονότων οδηγώντας σε διαστήματα ανίας. Επιπλέον, η εισαγωγή ίσως μπερδέψει πολλούς λόγω πολλών λεπτομερειών, αλλά ευτυχώς μετά από λίγο η κατάσταση αρχίζει και ξεδιαλύνεται. Είναι μία ταινία που αξίζει να της αφιερώσετε ένα κομμάτι του χρόνου σας και να περάσετε ευχάριστα.

Ντέμης Παπαϊωάννου

2 thoughts on “«The Great Gatsby» – Κριτική

  • 16 Ιουνίου 2013 at 6:12 ΜΜ
    Permalink

    ωραιο το review! μια παρατηρηση μονο: η λεξη ειναι »κοινοτοπία» οχι »κοινοτυπία».

    Reply
  • 16 Ιουνίου 2013 at 7:12 ΜΜ
    Permalink

    ωραιο το review! μια παρατηρηση μονο: η λεξη ειναι »κοινοτοπία» οχι »κοινοτυπία».

    Reply

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *