Τop 8 τελευταία album διάσημων μουσικών

Στην ιστορία της μουσικής είναι περισσότερες οι φορές που ένα συγκρότημα διασπάται παρά που μένει ενωμένο. Λίγες όμως είναι οι φορές που αυτό το συγκρότημα αφήνει πίσω του ένα πραγματικά καλό τελευταίο album. Επίσης είναι περισσότερες οι φορές που ένας καλλιτέχνης πεθαίνει και αφήνει πίσω του μια άξια δισκογραφική δουλειά που θα μείνει σαν ανάμνηση.

Σε αυτή τη λίστα θα δούμε μερικά από τα καλύτερα παραδείγματα του κανόνα, ανεξαρτήτως μουσικής κατηγορίας και ταμπέλας, οι οποίες αποτέλεσαν την παρακαταθήκη μερικών από τους μεγαλύτερους καλλιτέχνες που πέρασαν από τη σκηνή και τα μεγάφωνα μας.

Electric Ladyland – The Jimi Hendrix Experience (1968)

Ένας από τους μεγαλύτερους ροκάδες όλων των εποχών, ο Hendrix στη σύντομη καριέρα του πέτυχε πολλά περισσότερα από πολλούς καλλιτέχνες με πολλές δουλειές στο ενεργητικό τους. Αυτό το τελευταίο του album είναι μια απόδειξη. Αυτή κιόλας η δουλειά του, πέρα από την δόξα του καλύτερου rocker του είδους του, ήταν και αυτή που του εξασφάλισε και μια θέση στο θρυλικό Woodstock, την μεγάλη συναυλία-διαμαρτυρία για τον πόλεμο του Βιετνάμ και μια ωδή στην χίπικη κουλτούρα.

Δυστυχώς η επόμενη του πρωτοπορία ήρθε με τον θάνατο του από υπερβολική δόση βαρβιτουρικών σε ηλικία 27 ετών, η οποία ήταν η πρώτη περίπτωση – από τις πολλές – καλλιτέχνη που έφυγε σε αυτή την ηλικία, το επονομαζόμενο «κλαμπ των 27» (περισσότερα παρακάτων).

Abbey Road – The Beatles (1969)

Παρότι το «Let it Be» κυκλοφόρησε έναν χρόνο αργότερα από το «Abbey Road», στην πραγματικότητα είχε γραφτεί αρκετά νωρίτερα για τις ανάγκες της κινηματογραφημένης τους συναυλίας με το ίδιο όνομα. Και τα δύο άλμπουμ κουβαλάνε το βάρος της διάσπασης του συγκροτήματος, καθώς οι εντάσεις για την ιεραρχία εντείνονταν συνεχώς και οι διαφωνίες πλήθαιναν (και κάποιος μπορεί να έλεγε πως έβαλε και η Yoko Ono το χεράκι της).

Άσχετα των γεγονότων, όμως, και οι δύο δίσκοι δεν φαίνονται καθόλου βεβαρημένοι από τις κόντρες, αντίθετα δείχνουν ένα συγκρότημα σε τέλεια φόρμα. Ένα μεγάλο κρίμα η απώλεια τους ως μπάντα, αλλά σίγουρα με σημαντική κληρονομία.

Never Mind The Boolocks – Sex Pistols (1977)

Η punk λένε πως πέθανε, σίγουρα όμως άφησε το στίγμα της στη μουσική ιστορία. Πρώτοι και καλύτεροι οι Sex Pistols, οι οποίοι έβγαλαν ένα και μοναδικό ολοκληρωμένο δίσκο, μιας και δεν άργησαν να διαλυθούν.

Περίπου ένα χρόνο μετά ο Sid Vicious πέθανε από υπερβολική δόση, έπειτα από την σύλληψη του με την κατηγορία της δολοφονίας της κοπέλας του, Nancy, φεύγοντας σαν πραγματικός punk star. Η μουσική τους έμεινε πίσω και ασκεί ακόμη επιρροή σε νέους ροκάδες, αφού ο σκληρός της ήχος παραμένει μοναδικός έπειτα από τα σχεδόν σαράντα χρόνια της πρώτης του κυκλοφορίας.

Strangeways, Here We Come – The Smiths (1987)

Οι Smiths ήταν ένα από τα μεγαλύτερα pop/rock συγκροτήματα της Βρετανίας την δεκαετία του ’80. Και η καριέρα τους διαφαινόταν αξιοσημείωτη, όμως στο μεσοδιάστημα της ηχογράφησης και της κυκλοφορίας του δίσκου ο μπασίστας Johnny Marr εγκατέλειψε το συγκρότημα, οδηγώντας το συγκρότημα στην τελική του διάλυση.

Ευτυχώς για τους υπόλοιπους, ο τραγουδιστής Morrissey ξεκίνησε δική του καριέρα και μας χάρισε πολλά σημαντικά κομμάτια, όμως ο τελευταίος δίσκος του συγκροτήματος αφήνει μια πικρή γεύση, αν σκεφτείς πως αυτός ήταν και που τους διέλυσε.

In Utero – Nirvana (1993)

Οι Nirvana δεν άργησαν να τραβηχτούν από το περιθώριο όταν η grunge έγινε η μουσική όλων των νέων, ειδικά απ’ την στιγμή που το «Nevermind» ήταν το μεγαθήριο που ήταν για το είδος τότε και την μουσική στο σύνολο της τώρα. Ο Kurt Cobain, όμως, σύντομα φάνηκε να καταβάλλεται από την δόξα και η κατάθλιψη του τον έκανε να θέλει να διώξει μακριά τον κόσμο, οπότε το «In Utero» δεν αποτέλεσε μόνο συνέχεια του «Nevermind» αλλά και στροφή 180 μοιρών, με το συγκρότημα να παίζει μερικές από τις πιο σκοτεινές τους συνθέσεις και τον Cobain να γράφει μερικά πραγματικά ενοχλητικά τραγούδια (και μόνο από τον τίτλο, ας αναφέρουμε το «Rape Me»).

Αυτές οι αλλαγές οδήγησαν το κοινό να λατρέψει ακόμη περισσότερο τους Nirvana, δεν εμπόδισε όμως τον τραγουδιστή τους να αντιμετωπίσει την κατάθλιψη του, ούτε και την αμφιλεγόμενη αυτοκτονία του μέσα στους επόμενους μήνες, στο ίδιο του το σπίτι, και την είσοδο του στο κλαμπ των 27.

The Don Killuminati: The 7 Days Theory – Tupac (1996)

Λίγοι rappers μπορούν να συγκριθούν με τον Tupac. Από την μια μεγάλος ακτιβιστής, από την άλλη ο κορυφαίος του gangsta rap, εν τέλει μια αμφιλεγόμενη προσωπικότητα  συνδεδεμένη με απόπειρα βιασμού, βανδαλισμό και το οργανωμένο έγκλημα. Μετά από μια σύντομη περίοδο στη φυλακή, ο Tupac διάβασε τον «Ηγεμόνα» του Niccolo Machiavelli και επηρεάστηκε, με αποτέλεσμα να γράψει τον πέμπτο του δίσκο και να αλλάξει το καλλιτεχνικό του όνομα σε «Makaveli».

Δεν κατάφερε όμως να δει ολοκληρωμένο τον δίσκο του, αφού ένα μήνα μετά την ηχογράφηση δέχθηκε πυρά μέσα από διερχόμενο αυτοκίνητο, με αποτέλεσμα να πεθάνει πέντε μέρες μετά στο νοσοκομείο.

Back to Black – Amy Winehouse (2006)

Η νεαρή Αγγλίδα τραγουδίστρια βρέθηκε στο παρασκήνιο με τον δεύτερο της δίσκο, ο οποίος έγινε κατευθείαν αγαπημένος. Και όχι μόνο αυτό, αλλά μάλιστα βρέθηκε να είναι η δεύτερη γυναίκα τραγουδίστρια με τα περισσότερα βραβεία Grammy κερδισμένα σε μια βραδιά! Όλοι μας μπορούμε να θυμηθούμε και, ίσως, να σιγοτραγουδήσουμε τα εν μέρει soul και εν μέρει jazz κομμάτια της, όπως το «You know I’ m no Good» ή και το «Rehab», ενώ όλοι σίγουρα μπορούν να θυμηθούν την pin-up της εμφάνιση.

Δυστυχώς τα προβλήματα της ήταν αρκετά ώστε να αποκτήσει κακή φήμη λόγω της χρήσης της ναρκωτικών και αλκοόλ, ενώ το 2011 πέθανε από υπερβολική δόση αλκοόλ στο διαμέρισμά της, μπαίνοντας και αυτή στο «κλαμπ των 27».

Blackstar – David Bowie (2016)

Θα έλεγε κανείς πως ο David Bowie είναι ο μοναδικός καλλιτέχνης στη λίστα μας που είχε μια μακριά και δημοφιλή καριέρα. Ο ίδιος πάντα φαινόταν ένα βήμα μπροστά, έτοιμος να επανεφεύρει τον εαυτό του και τη μουσική του σε κάθε ευκαιρία, δημιουργώντας κάθε φορά και μια νέα περσόνα για την κάθε φάση της ζωής του. Το παράδοξο με το «Blackstar» είναι πως ο ίδιος ο Bowie επέλεξε η ταυτότητα του τελευταίου του άλμπουμ είναι ο «Θάνατος».

Μπορεί να μην ήταν γνωστό στο κοινό πριν την είδηση του θανάτου του, όμως ο Bowie έδινε ήδη 18 μήνες μάχης με τον καρκίνο, πριν ακόμη ετοιμαστεί το «Blackstar». Και εδώ κάνει ο Bowie την μεγαλύτερη του πρωτοτυπία απ’ όλες: μας προοικονομεί τον ίδιο του τον θάνατο και μας αφήνει σαν παρακαταθήκη έναν από τους καλύτερους δίσκους του, φεύγοντας πανηγυρικά και χωρίς χρέη στο κοινό του και την τέχνη, στις 10 Ιανουαρίου του 2016, δυο μέρες μετά την κυκλοφορία του δίσκου και τα τελευταία του γενέθλια.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *