«Watch Dogs 2» – Review

Η ανακοίνωση του «Watch Dogs 2» δεν ήταν και από τις πιο αναμενόμενες. Το προηγούμενο παιχνίδι της σειράς είχε δημιουργήσει πολλές προσδοκίες από τα demo της E3 και τα διάφορα trailer, όμως δεν κατάφερε να ανταποκριθεί καταλλήλως στο hype ου είχε δημιουργήσει. Τα γραφικά ήταν κατώτερα των προσδοκιών, το gameplay αδιάφορο και ο κεντρικός χαρακτήρας το λιγότερο αντιπαθής. Όμως, κακά τα ψέματα, το παιχνίδι έγινε εισπρακτική επιτυχία και κατάφερε να εξασφαλίσει και μια συνέχεια, την οποία θα εξετάσουμε εδώ.

Η Αλήθεια και όλη η αλήθεια

Το «Watch Dogs 2» τοποθετείται σε έναν, κατά κάποιο τρόπο, εναλλακτικό κόσμο. Σχεδόν τα πάντα είναι ίδια, όμως υπάρχει έντονη παράνοια λόγω  της οικονομικής κρίσης και της παραβίασης των προσωπικών δεδομένων. Μόνο που σε αυτό το σύμπαν έχει δημιουργηθεί ctOS, ένα λογισμικό που συνδέει τα πάντα μεταξύ τους, κάνοντας την παραβίαση των προσωπικών δεδομένων του καθενός παιχνιδάκι. Τα πράγματα όμως μπορούν να αντισταθμιστούν, κυρίως χάρη στους ακτιβιστές χάκερ που σπεύδουν να αποκαλύψουν την αλήθεια. Πρωταγωνιστής της ιστορίας μας είναι ο Marcus, μέλος της ομάδας DedSec και ένας πραγματικός ιδεαλιστής. Στόχος του όλοι οι όσοι εξαπατούν τον κόσμο και πλουτίζουν εις βάρος του, με πρώτη και καλύτερη την εταιρία που είναι υπεύθυνη για το ctOS, την Blume.

Η ιστορία, γενικότερα, είναι κάπως αδιάφορη στο σύνολο της. Χωμένη στα κλισέ μιας ιστορίας εκδίκησης χωρίς κάποιο λόγο, δεν έχει να προσθέσει κάτι ιδιαίτερο ή να πει κάτι σημαντικό. Σε πολλά σημεία δείχνει να δανείζεται από το «Grand Theft Auto», αλλού να κλέβει απ’ το «Mr. Robot» και στην ουσία να είναι αδιάφορο. Παρ’ όλα αυτά, το παιχνίδι καταφέρνει να φέρει μέσα από τους χαρακτήρες και τους διαλόγους πολλές δόσεις χιούμορ, σώζοντας πολλές φορές την κατάσταση. Το χιούμορ βοηθάει πολύ το παιχνίδι να αποφύγει την περιττή σοβαροφάνεια του προκατόχου του, ενώ ταυτόχρονα αποκτά την δυνατότητα να σατιρίσει τον σύγχρονο κόσμο και τον εθισμό του κόσμου σε social media, αλλά και να τον σχολιάσει επαρκέστερα απ’ ότι με μια δαιδαλώδη πλοκή που θα βάραινε την ατμόσφαιρα.

Και το σημαντικότερο, ο ήρωας μας Marcus είναι πραγματικά αξιαγάπητος. Σε αντίθεση με τον Aidan Pierce του προηγούμενου παιχνιδιού, ποτέ δεν αποτυπώνεται σαν εκδικητής-αντιήρωας αλλά ένας καλός άνθρωπος. Είναι η ψυχή της παρέας, ο τύπος που θα κάτσει να ακούσει τα προβλήματα των φίλων του αλλά, κυρίως, ένας τύπος που θα έπινε μια μπύρα μαζί σου.

Ο Κόσμος μας, εσύ

Οι δυνατότητες που σου δίνει το παιχνίδι είναι πολλές και αξιόλογες. Ο κόσμος του είναι ανοιχτός και όμορφος, μοιάζοντας συχνά με τον πραγματικό, έχοντας όμως και μερικές cyberpunk πινελιές. Σε πολλά σημεία η αρχιτεκτονική είναι και με το παραπάνω φουτουριστική, ενώ πολύ συχνά υπάρχουν χαρακτήρες που είναι εμφανώς επηρεασμένοι στην εμφάνιση από την ρομποτική, λες και βγήκαν από μια δυστοπική ταινία. Όμως το San Francisco του παιχνιδιού μοιάζει πραγματικά με το αυθεντικό, δείχνοντας μας πόση δουλειά έχει πέσει πάνω στον τίτλο.

Στο gameplay, από την άλλη, ο παίκτης αποκτά τη δυνατότητα να χακάρει τα πάντα. Από κάμερες παρακολούθησης, υπολογιστές και κινητά, μέχρι και αυτοκίνητα ή μηχανές μπορούν να βρεθούν υπό τον έλεγχό σου. Το κερασάκι στην τούρτα όμως είναι πως μπορούν κατά πολύ να βοηθήσουν σε μια μάχη και να αποτελέσουν μια εναλλακτική. Οκ, και εδώ έχουμε αυτό το βαρετό στοιχείο του σύγχρονου gaming, όπου μπορείς να παίξεις είτε πυροβολώντας ό, τι κινείται είτε με απόλυτο stealth, όμως μέσω του hacking ο παίκτης βρίσκει μια μέση οδό, όπου μπορεί να μαρκάρει τους εχθρούς του, να καθαρίσει όσους περισσότερους μπορεί αθόρυβα, να χακάρει τα κινητά τους και να τα κάνει να εκραγούν, να απενεργοποιήσει τον οποιονδήποτε συναγερμό και, τελικά, να ξεπαστρέψει όπως-όπως όσους έχουν απομείνει.

Κάτι που με χάλασε, όμως, ήταν που το shooting είναι πολύ αδύναμο. Ακόμη και να το θες δεν μπορείς εύκολα να μπλεχτείς σε μεγάλη μάχη, μιας και παντού υπάρχουν εχθροί. Και δεν είναι που το σύστημα μάχης είναι πολύπλοκο ή που η Α.Ι. είναι πολύ καλή (δεν είναι). Πιο πολύ είναι υπεύθυνα πολλά προβλήματα με την κάμερα και τον χειρισμό, την μέτρια αίσθηση των όπλων και το υπολειτουργικό σύστημα κάλυψης. Και όλο αυτό μοιάζει περισσότερο σαν μια προσπάθεια υποβολής stealth τακτικών παρά μια ουσιαστική πρόκληση.

Τεχνικός τομέας

Στον τομέα των γραφικών το «Watch Dogs 2» δεν φέρνει σε καμία περίπτωση την επανάσταση. Παρότι ο κόσμος φαίνεται ωραίος και τα περιβάλλοντα σχεδιασμένα στην πένα, η αλήθεια είναι πως δεν είδα μεγάλες αλλαγές σε σχέση με τα γραφικά του «Grand Theft Auto V», το οποίο για την εποχή του ήταν πανέμορφο. Όσο προσεγμένο και αν είναι στην λεπτομέρεια, η αλήθεια το παιχνίδι ποτέ δεν δείχνει πρόθυμο να προσφέρει κάτι παραπάνω. Στον τομέα του ήχου τα πράγματα είναι κάπως καλύτερα. Οι ήχοι της πόλης και των αυτοκινήτων είναι αποτελεσματικοί, τα όπλα ακούγονται ρεαλιστικά και το voice acting είναι χαρισματικό. Αν όμως κάπου φαίνεται να υπάρχει κάτι ξεχωριστό τότε αυτό είναι το soundtrack του παιχνιδιού, το οποίο περιέχει παλιά και νέα τραγούδια, αξιοπρόσεκτα με τον δικό τους τρόπο.

Το «Watch Dogs 2» είναι σίγουρα πολύ βελτιωμένο σε σχέση με τον προκάτοχο του, χωρίς όμως να κάνει την διαφορά. Ακόμη και αν έχει ενδιαφέροντες χαρακτήρες, καλή μουσική και ωραία ατμόσφαιρα, αυτό που σίγουρα μένει είναι το συναίσθημα πως μιλάμε για ένα παιχνίδι «μια απ’ τα ίδια». Σε αυτό, δυστυχώς, δεν μπορούν να βοηθήσουν και το αδύναμο story και το μετριότατο σύστημα μάχης. Θα σας πρότεινα να το δοκιμάζατε μέσω μιας απλής ενοικίασης, όχι όμως σαν full-price αγορά.

Watch Dogs 2 (PS4)
Η Βαθμολογία σας0 Votes0
Θετικά
Συμπαθείς χαρακτήρες
Εξαιρετική ατμόσφαιρα και μουσική
Δεν παίρνει τον εαυτό του στα σοβαρά
Καλή χρήση του hacking
Αρνητικά
Αδύναμη ιστορία
Μέτρια Γραφικά
Ελαττωματικό σύστημα μάχης
Καμία πρωτοτυπία