«we.own.the.sky» – Earths Collide

Όταν είχαμε συναντήσει πρώτη φορά το instrumental συγκρότημα «we.own.the.sky» ήταν με το «Glass/Nails EP», το οποίο και μας είχε εντυπωσιάσει, όχι μόνο επειδή ήταν η πρώτη τους δουλειά αλλά και επειδή είναι μια ελληνική post-rock μπάντα με την δική της προσωπικότητα. Αυτό το είδαμε κιόλας όταν είχαμε την ευκαιρία να τους συναντήσουμε από κοντά και να μιλήσουμε, πριν από τρία και κάτι χρόνια.

Μέσα σε αυτά τα τρία χρόνια η εξέλιξη τους ήταν ραγδαία. Το «Glass/Nails EP» τους εξασφάλισε αρκετό κοινό για νέα live, όπως για παράδειγμα την συμμετοχή τους στο «DefconFest», το άνοιγμα τους στους «Caspian» τον περασμένο Γενάρη ή ακόμη και το επερχόμενο «Desertfest Athens»  σε μερικές βδομάδες. Πάνω απ’ όλα όμως, το post-rock συγκρότημα προχώρησε πριν περίπου έναν χρόνο στην κυκλοφορία του πρώτου τους full-length δίσκου, «Earths Collide». Ναι, αργήσαμε λίγο, αλλά έτσι πάνε αυτά, τι να πει κανείς…

Στα του δίσκου, λοιπόν. Το album κινείται ως σύνολο σε εξαιρετικά επίπεδα. Τεχνικά φαίνεται να έχει γίνει η καλύτερη πιθανή δουλειά, περισσότερο «επαγγελματική» και δουλεμένη συγκριτικά. Κάθε όργανο φαίνεται να αποκτά την δική του προσωπικότητα, το καθένα με την δική του ένταση που ανάλογα με την περίσταση παίζει τον δικό του ρόλο και να αποτελεί μέρος ενός ουσιαστικού συνόλου. Σε αυτό παίζει ρόλο και η μίξη του ήχου και το τελικό mastering, που χαρίζουν περισσότερο βάθος στον ήχο και τον αφήνουν ξεκάθαρο να παίζει στα αυτιά μας.

Αυτό όμως που μου άρεσε εξ αρχής στο συγκρότημα ήταν η ίδια τους η μουσική. Κάτι τέτοιο είναι δεδομένο σε περιπτώσεις instrumental καλλιτεχνών, καθώς δεν υπάρχει ένας τραγουδιστής που να το παίρνει όλο πάνω του, και με στίχους και με την ερμηνεία του, οπότε οι συνθέσεις τους πρέπει να είναι διαφορετικές και «αλάνθαστες» για να μπορέσουν να κρατήσουν το ενδιαφέρον.

Και εδώ κερδίζεται η παρτίδα, μιας και κάθε κομμάτι φαίνεται εντελώς διαφορετικό απ’ το άλλο. Ενώ τα «Muzzle», «Penny For Your Thoughts» και «Parasitic» έχουν πολύ σκληρό και δυνατό ήχο (σε στιγμές στα όρια της metal), το «22 Halo» είναι πάρα πολύ χαμηλών τόνων, το «yodatrainschewbacca» (αυτός είναι τίτλος, ρε φίλε!) φαίνεται σαν πιο κλασικό rock που σταδιακά γίνεται hard rock, ενώ το «Retrospect» αποτελεί ένα από τα πιο ήρεμα κομμάτια της post rock σκηνής, με την ένταση να κορυφώνεται στη μέση του και, με αυτό, να κλείνει ένα εξαιρετικό album.

Γιατί πάνω απ’ όλα, η μουσική των «we.own.the.sky» είναι γεμάτη συναίσθημα. Χωρίς να υπάρχουν οι στίχοι για να καθορίσουν το κάθε κομμάτι ως προς το θέμα του, η μουσική είναι που θα γεννήσει το τελικό συναίσθημα και θα αποσπάσει κάτι διαφορετικό απ’ τον καθένα, χωρίς να έχει άλλον σκοπό πέρα από το να ικανοποιήσει.

Εν τέλει, οι «we.own.the.sky» έχουν κερδίσει με το σπαθί τους μια θέση ανάμεσα στα καλύτερα εγχώρια συγκροτήματα του είδους, έχοντας προδιαγραφές για πολλά ακόμα. Και αυτό φαίνεται με την εξέλιξη τους από την πρώτη και αξιέπαινη προσπάθεια τους σε αυτήν την καθ’ όλα εξαιρετική δεύτερη. Εξαρχής είχαν τη δική τους ταυτότητα και δεν φαίνονταν απλά σαν απομιμήσεις των μεγάλων ξένων, αντιστοίχων instrumental συγκροτημάτων. Βγάζουν αυθεντικά συναισθήματα, χωρίς να φλυαρούν ή να το παρακάνουν. Γι’ αυτούς ένας στιχουργός θα ήταν περιττός, τους αρκεί η μουσική τους.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *